IV SA/Wa 565/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Fundacji "F." z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) i art. 377a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) stwierdził niedopuszczalność odwołania Fundacji "F." z siedzibą w K. od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak [...], wydanej w przedmiocie udzielenia P. S.A. z siedzibą w B., pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do spalania paliw o mocy nominalnej [...] MW, zlokalizowanej na terenie P. S.A. [...] w B. na warunkach określonych w niniejszej decyzji. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. P. S.A. z siedzibą w B., działając wnioskiem z dnia 14 marca 2014 r. wystąpiła do Marszałka Województwa [...] o udzielenie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do spalania paliw o mocy nominalnej ponad 50 MW zlokalizowanej w P. S.A. [...] w B. Jednocześnie P. S.A. z siedzibą w B. wystąpiła o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego udzielonego decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] zmienionej decyzjami Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Wnioskiem o udzielnie pozwolenia zintegrowanego objęto istniejącą instalację energetycznego spalania paliw oraz niewymagające uzyskania pozwolenia zintegrowanego istniejące instalacje do produkcji sorbentu oraz oczyszczalnię ścieków sanitarnych. Pismem z dnia 16 maja 2014 r. znak: [...], zgodnie z art. 61 § 4 kpa organ zawiadomił strony postępowania tj. A. K. pełnomocnika P. S.A. z siedzibą w B., Starostę [...], Gminę [...], [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych [...] oraz P. o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego. Żadna ze Stron postępowania nie zgłosiła uwag i wniosków. Na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy w B. oraz w miejscu lokalizacji instalacji została zamieszczona informacja o wszczęciu postępowania, możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy, a także o możliwości i terminie (tj. w okresie od 26 maja 2014 r. do 16 czerwca 2014 r.) wnoszenia uwag i wniosków. Wnioskiem z dnia 26 maja 2014 r. Fundacja "F.", powołując się na treść art. 44 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wystąpiła o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu na prawach strony. Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] dopuścił ją do udziału w postępowaniu na prawach strony. W dniu 16 czerwca 2014 r., w ramach konsultacji społecznych ww Fundacja, powołując się na art. 219 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz postanowienia Konwencji o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym sporządzonej w Espoo z dnia 25 lutego 1991 roku, zgłosiła zastrzeżenia, iż w ocenie Fundacji, w przedmiotowym postępowaniu powinno zostać przeprowadzone postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania instalacji na środowisko. Marszałek Województwa [...] w związku z powyższym zastrzeżeniem, wystąpił do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Ministra Środowiska oraz [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o zajęcie stanowiska w przedmiocie zastosowania w przedmiotowym przypadku art. 219 ustawy Prawo ochrony środowiska. Każdy z wymienionych organów uznał, że w postępowaniu, którego przedmiotem nie jest instalacja nowa i nie wiąże się ono z istotną zmianą tej instalacji nie ma podstaw do wszczęcia procedury transgranicznego oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym ww wniosek Fundacji nie został uwzględniony. Po przeprowadzeniu postępowania Marszałek zawiadomił Strony o zebraniu wystarczających dowodów do zakończenia postępowania i wydania orzeczenia w sprawie oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. W wyznaczonym terminie z materiałami sprawy zapoznała się uczestnicząca w postępowaniu na prawach strony, Fundacja "F." przy czym nie skorzystała z możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Od powyższej decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak [...] odwołanie wniosła Fundacja "F.", zarzucając głównie nie przeprowadzenie przez organ konsultacji transgranicznych. Po przeprowadzeniu w pierwszej kolejności oceny odwołania pod kątem spełnienia wymogów formalnych, niezbędnych do zainicjowania postępowania odwoławczego, Minister Środowiska - organ odwoławczy uznał, że Fundacja nie posiada legitymacji do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie wydania przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego. Organ II instancji stwierdził, iż odwołanie od decyzji wydanej, w pierwszej instancji służy stronie, o czym stanowi art. 127 Kpa. Organizacja ekologiczna, która nie jest stroną, może skutecznie wnieść odwołanie, jeżeli pozwalają na to przepisy prawa, tj. art. 31 Kpa, dający możliwość dopuszczenia organizacji społecznej do udziału na prawach strony w postępowaniu dotyczącym innej osoby, oraz art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013, poz. 1235, z późn. zm), z którego wynika, że organizacja ekologiczna uczestniczy na prawach strony w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli zgłosi taką chęć, a prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej w takim postępowaniu służy jej także wtedy, gdy nie przysługiwały jej prawa strony w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa prowadzonym przez organ pierwszej instancji. Powołując się na treść art. 185 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska Minister wskazał, iż w postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego nie stosuje się art. 31 Kpa. Jak wynika z art. 185 ust. 2a, w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz.1101), przepis art. 44 ww. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), stosuje się w postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowo zbudowanej instalacji, o wydanie pozwolenia zintegrowanego z odstępstwem, o którym mowa w art. 204 ust. 2, oraz o wydanie pozwolenia zintegrowanego, gdy wydanie pozwolenia tego rodzaju dotyczy istotnej zmiany instalacji. Zatem, skoro w ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw nie ma przepisu przejściowego, który wskazywałby, że w sprawach pozwoleń wszczętych i niezakończonych ostatecznie przed dniem wejścia w życie ustawy należy stosować przepisy dotychczasowe, to w sprawie z odwołania od decyzji, wydanej przed tym dniem w postępowaniu prowadzonym z udziałem społeczeństwa, uwzględnia się przepisy obowiązujące w obecnym stanie prawnym. Dotyczy to także art. 185 ust. 2a ustawy - Prawo ochrony środowiska. Zatem od dnia 5 września 2014 r. tj. od dnia wejście w życie ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska, organizacja ekologiczna może skutecznie wnieść odwołanie od pozwolenia zintegrowanego tylko w przypadkach wymienionych w art. 185 ust. 2a powyższej ustawy, które zdaniem organu, nie dotyczą przedmiotowego "Pozwolenia zintegrowanego". Wobec powyższego organ uznał, że wniesienie przez Fundację , F." odwołanie od decyzji Wojewody jest niedopuszczalne. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Fundacja "F." z siedzibą w K., zarzucając naruszenie: 1) art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca i 1960 r. k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, iż wskazany przepis jest podstawą do wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania, iż z powodu braku legitymacji skarżącego, bez materialnego badania legitymacji procesowej skarżącego w trakcie postępowania przed organem II instancji; 2) art. 44 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - dalej u.u.Iś., w zw. z art. 185 ust. 2a ustawy - Prawo ochrony środowiska, dalej: p.o.ś. - poprzez stwierdzenie, że organizacja ekologiczna nie może wnieść skutecznie odwołania od decyzji dotyczącej pozwolenia zintegrowanego z tego względu, iż żaden z przypadków uczestnictwa organizacji w postępowaniu jurysdykcyjnym nie zaistniał, mimo, iż kwestia przedmiotu postępowania (istotności zmiany instalacji) nie została ostatecznie rozstrzygnięta w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym; 3) art. 127 § 1 k.p.a.- poprzez uznanie, iż organizacja społeczna nie posiada w przedmiotowym postępowaniu legitymacji do wniesienia odwołania, pomimo, iż uzyskała w nim status uczestnika na prawach strony, z którym to wiąże się uprawnienie o charakterze procesowym do wnoszenia środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym; 4) art. 78 Konstytucji RP w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. - poprzez uchylanie się od ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji, skutkujące brakiem zrealizowania zasady dwuinstancyjności postępowania i niedopuszczeniem do weryfikacji decyzji organu I instancji w postępowaniu odwoławczym; 5) art. 9 ust. 2 w zw. z art. 6 ust 10 oraz art. 9 ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących Środowiska sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. - poprzez uniemożliwienie zainteresowanej społeczności (organizacji ekologicznej) weryfikacji decyzji administracyjnej w postępowaniu odwoławczym, implikujące zarazem brak możliwości uruchomienia sądowej; kontroli rozstrzygnięcia, dotyczącego zmiany pozwolenia zintegrowanego. Zarzucając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a., wniosła o uchylenie w całości postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2014 r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca m.in. wskazała, że podstawą legitymacji skarżącej jest art. 44 u.u.i.ś, do którego odsyła (w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji ustawy) art. 185 ust. 2a p.o.ś. Zgodnie z ostatnią z przywołanych norm, w postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowo zbudowanej instalacji, wydanie pozwolenia zintegrowanego z odstępstwem lub w postępowaniu dotyczącym jego zmiany polegającej na udzieleniu takiego odstępstwa oraz w postępowaniu o wydanie decyzji o wydaniu lub zmianie pozwolenia zintegrowanego dotyczącego istotnej zmiany instalacji - organizacja ekologiczna może wnieść odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa prowadzonym przez organ pierwszej instancji. Nadto skarżąca podniosła, iż analiza przedmiotowej sprawy nie może przebiegać w oderwaniu od wiążących uregulowań międzynarodowych w zakresie partycypacji społecznej w podejmowaniu decyzji dotyczących środowiska, a także dostępu do środków prawnych i instytucji wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska. Stąd też, organ zobowiązany był wziąć pod uwagę regulację Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r., w której określono pryncypalne instrumenty realizowania zasady zrównoważonego rozwoju oraz prawa człowieka do nieskażonego środowiska naturalnego. Zdaniem skarżącej Fundacji należało zwrócić uwagę, iż Konwencja jest umową międzynarodową ratyfikowaną za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie i zgodnie z polskim konstytucyjnym porządkiem prawnym jest stosowana bezpośrednio. Zdaniem skarżącej, stosownie do art. 9 ust. 3 Konwencji - członkowie społeczeństwa spełniający wymagania (w tym zainteresowane fundacje ekologiczne), określone w prawie krajowym, będą mieli dostęp do administracyjnej lub sądowej procedury umożliwiającej kwestionowanie działań lub zaniechań osób prywatnych lub władz publicznych, naruszających postanowienia prawa krajowego w dziedzinie środowiska. W ocenie skarżącej, organizacja ekologiczna ma prawo wnieść odwołanie od powyższej decyzji celem ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, dotyczącej zmiany pozwolenia zintegrowanego, warunkującego możliwość sądowej kontroli decyzji administracyjnej, a które to prawo zostało na mocy postanowienia Ministra Środowiska w sposób nieuprawniony podważone. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Rozpoznając skargę Sąd ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 ww. ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Należy wskazać, że strony różniły się jedynie co do wykładni prawa. Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, iż skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 134 k.p.a organ odwoławczy zobligowany jest w pierwszej kolejności do oceny, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki o których jest mowa w powyższym przepisie to jest niedopuszczalność wniesionego zażalenia lub wniesienie tego środka zaskarżenia z uchybieniem terminu. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Minister Środowiska stwierdził niedopuszczalność odwołania Fundacji z przyczyny podmiotowej - braku po jej stronie legitymacji do wniesienia środka odwoławczego. Fundacja brała udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i brała udział w postępowaniu na prawach strony. W niniejszej sprawie Fundacja wniosła skargę od postanowienia organu II instancji zarzucając, iż organ wydając zaskarżone postanowienie uniemożliwił skarżącej uruchomienie merytorycznego postępowania odwoławczego, naruszając tym samym zasadę dwuinstancyjności postępowania. Podniosła, iż stosownie do art. 44 § 1 u.u.i.ś, organizacja ekologiczna, która powołując się na swoje cele statutowe, zgłosi chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczy w nim na prawach strony, a jednym z podstawowych uprawnień podmiotu na prawach strony w postępowaniu administracyjnym jest możliwość wnoszenia środków prawnych od nieostatecznych rozstrzygnięć. W tym miejscu należy powołać przepis art. 185 ust. 2a p.o.ś., który ogranicza udział organizacji ekologicznych do postępowań dotyczących m.in. istotnej zmiany pozwolenia zintegrowanego. Zgodnie z jego treścią, w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz.1101): "w postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowo zbudowanej instalacji, o wydanie pozwolenia zintegrowanego z odstępstwem, o którym mowa w art. 204 ust. 2 lub w postępowaniu dotyczącym jego zmiany polegającej na udzieleniu takiego odstępstwa oraz w postępowaniu o wydanie decyzji o wydaniu lub zmianie pozwolenia zintegrowanego dotyczącej istotnej zmiany instalacji, stosuje się przepis art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis art. 44 ww. ustawy stosuje się zatem w okolicznościach enumeratywnie wymienionych czyli w postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowo zbudowanej instalacji, o wydanie pozwolenia zintegrowanego z odstępstwem, o którym mowa w art. 204 ust. 2, oraz o wydanie pozwolenia zintegrowanego, gdy wydanie pozwolenia tego rodzaju dotyczy istotnej zmiany instalacji. Stąd też uprawnienie do wniesienia odwołania służy organizacji ekologicznej tylko w wyżej powołanych okolicznościach. Trzeba w tym miejscu zwrócić uwagę, iż w przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącej, pozwolenie zintegrowane dotyczyło wyłącznie dotychczasowej instalacji, bez wprowadzania istotnej zmiany. Wnioskiem o udzielnie pozwolenia zintegrowanego objęto bowiem istniejącą instalację energetycznego spalania paliw (bloki 1-6) oraz niewymagające uzyskania pozwolenia zintegrowanego istniejące instalacje: do produkcji sorbentu oraz oczyszczalnię ścieków sanitarnych, które zgodnie z art. 203 ust. 3 p.o.ś., mogą być włączone do pozwolenia zintegrowanego na zasadach określonych dla pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4 tej ustawy. Zatem, w powołanych okolicznościach, brak jest uzasadnienia prawnego po stronie Fundacji do skutecznego odwołania się od ww decyzji Wojewody [...]. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej aby działanie organu II instancji uznać za nieuzasadnione z uwagi na podejmowanie wyłącznie czynności wstępnych, polegających na formalnoprawnym badaniu możliwości wniesienia odwołania, bez merytorycznego badania legitymacji podmiotu. Powyższe znajduje potwierdzenie w powołanym wyżej art. 134 kpa, który nakłada na organ obowiązek ustalenia ewentualnych przesłanek niedopuszczalności wniesionego odwołania. W związku z powyższym, w okolicznościach sprawy nie budzących wątpliwości nie ma podstaw do prowadzenia postępowania celem ustalenia uprawnienia podmiotu do zaskarżenia orzeczenia administracyjnego. Należy mieć na uwadze, że formalnoprawne badanie polega właśnie na ustaleniu istnienia legitymacji podmiotu do wniesienia odwołania, bez konieczności prowadzenia szczególnego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ w sposób wyraźny i w pełni przejrzysty powołał się na obowiązującą w omawianej materii regulację prawną, wskazując na konkretne przepisy wskazanych ustaw. I tak, w świetle art. 185 ust. 2a p.o.ś. w postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego oraz decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego dotyczącej istotnej zmiany instalacji nie stosuje się art. 185 ust. 1 i 2 p.o.ś., lecz art. 44 u.i.o.ś. Przy czym, jak organ odwoławczy prawidłowo wskazał, w ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw, nie ma przepisu przejściowego, który wskazywałby, że w sprawach pozwoleń wszczętych i niezakończonych ostatecznie przed dniem wejścia w życie ustawy tj. 5 września 2014 r. należy stosować przepisy dotychczasowe. Dlatego też i w przedmiotowej sprawie dotyczącej odwołania od decyzji, wydanej przed tym dniem, uwzględnia się przepisy obowiązujące w obecnym stanie prawnym. Dotyczy to także art. 185 ust. 2a ustawy - Prawo ochrony środowiska. Zatem od dnia 5 września 2014 r. tj. od dnia wejście w życie ww ustawy z dnia 11 lipca 2014 r., organizacja ekologiczna może skutecznie wnieść odwołanie od pozwolenia zintegrowanego tylko w przypadkach ściśle wymienionych w art. 185 ust. 2a powyższej ustawy. Na marginesie należy podnieść, iż w niniejszej sprawie nie można było zastosować regulacji zawartych w Konwencji z Aarhus, której ideą jest zapewnienie społeczeństwu udziału w postępowaniu dotyczącym środowiska. Regulacje zawarte w wymienionym akcie prawnym zostały implementowane do polskiego porządku prawnego najpierw ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), a obecnie ustawą o dostępie do informacji. Sposób sformułowania przepisów Konwencji z Aarhus, wyklucza możliwość ich bezpośredniego zastosowania. W sytuacji natomiast, gdy przepisy te zostały implementowane do polskiego porządku prawnego, ich wykładnia nie może prowadzić do wniosków oczywiście sprzecznych z jednoznacznie sformułowanymi przepisami ustawy implementującej. Mając powyższe na uwadze nie można stwierdzić, że cel Konwencji w zakresie dostępu organizacji ekologicznych do procedury odwoławczej w postępowaniach dotyczących środowiska nie jest w polskim porządku prawnym realizowany. Ocena legalności zaskarżonego postanowienia nie daje podstaw do stwierdzenia, aby doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na badanie legalności rozstrzygnięcia procesowego, Sąd nie odniósł się do merytorycznych zarzutów skargi, dotyczących wymogów wydania pozwolenia zintegrowanego. Zauważyć należy, że przedmiotem podlegającym badaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie była jedynie ocena legalności postanowienia o niedopuszczalności zażalenia z dnia [...] listopada 2014 r., a nie zaś podstawy merytoryczne wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. stąd też pozostałe zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.