IV SA/Wa 566/07

Dnia 6 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant Hanna Parypa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2007 roku sprawy ze skargi A. A. działającego w imieniu małoletniego A. A. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) stycznia 2007 r. nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wymeldowania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokatowi Ł. B. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką przy ul. (...) w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa, 80/100 złotych) stanowiącą 22% podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. IV SA/Wa 566/07 UZASADNIENIE Pismem z dnia 18 października 2006r. Prezydent W. powiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. m.in. małoletniego A. A. W toku postępowania wyjaśniającego A. A. działając w imieniu syna, małoletniego A. A. wystąpił do Sądu Rejonowego [...] o ustalenie wstąpienia małoletniego A. A. w stosunek najmu przedmiotowego lokalu po jego zmarłej matce. Postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2006r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego zawieszono postępowanie w sprawie wymeldowania małoletniego A. A. z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że celowe jest zawieszenie postępowania do czasu podjęcia rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy [...] w sprawie o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu lokalu. Na powyższe postanowienie zażalenie do Wojewody Mazowieckiego wniósł A. S. wskazując, że zawieszenie postępowania było niezasadne. Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007r. działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że wprawdzie A. S. nie został uznany przez organ za stronę postępowania i stosownym pismem o tym fakcie powiadomiony to jednak organ I instancji przesłał mu swoje rozstrzygnięcie do wiadomości a wymieniony skorzystał z prawa do zaskarżenia postanowienia. Odnosząc się do meritum sprawy organ wojewódzki stwierdził, że zawieszenie postępowania o wymeldowanie było niezasadne, ponieważ powództwo wniesione do sądu powszechnego o ustalenie wstąpienia małoletniego A. A. w stosunek najmu przedmiotowego lokalu nie ma wpływu na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie wymeldowania. Na powyższe postanowienie Wojewody Mazowieckiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. A. działający w imieniu syna, małoletniego A. A., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. W skardze podniesiono, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem m.in. art. 141 k.p.a. ponieważ osoba, która wniosła zażalenie nie miała przymiotu strony w toczącym się postępowaniu w przedmiocie wymeldowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej wskazane kryteria, uznał zasadność skargi, ponieważ zaskarżone postanowienie narusza prawo. Art. 141 § 1 k.p.a. jednoznacznie stwierdza, że na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Art. 101 § 1 k.p.a. stanowi natomiast, że o postanowieniu w sprawie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej zawiadamia strony. W art. 101 § 3. ustawodawca wskazał natomiast, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że do skutecznego złożenia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji uprawniony jest jedynie podmiot będący stroną postępowania. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa administracyjnego. Podstawowym obowiązkiem organu w postępowaniu administracyjnym jest ustalenie stron postępowania, co winno nastąpić na podstawie kryteriów określonych w art. 28 k.p.a. Warunkiem uzyskania więc statusu procesowego strony jest posiadanie interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczy postępowanie lub żądanie czynności organu ze względu na swój interes lub obowiązek. Trzeba jednak wskazać, że nie każdy związek między sferą subiektywnych praw i obowiązków podmiotu a sprawą administracyjną oznacza, że podmiot ten posiada w danej sprawie interes prawny. Interes ten musi mieć postać kwalifikowaną. Podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma więc przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a., nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Rozpoznający zażalenie organ wojewódzki, choć z urzędu był do tego zobowiązany, nie ustalił w sposób jednoznaczny, czy osoba składająca zażalenie posiada w prowadzonym postępowaniu przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. co w powiązaniu z przepisami art. 101 § 3 k.p.a. i art. 141 § 1 k.p.a. uznać należy, za naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.