IV SA/Wa 566/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - M. S. i M. S. złożyli do Burmistrza L. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla Inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego i zbiornika na nieczystości bytowe na działkach ew. nr [...], nr [...] oraz [...] w obrębie [...] w gminie L. Po rozpatrzeniu wniosku M. S. i M. S. Burmistrz L. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. ustalił warunki oraz szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. S. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza L. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu' i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u. p. z. p.". Jak podkreślił organ drugiej instancji, z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzonej na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", wynika, iż przedmiotowa inwestycja będzie realizowana w granicach kompleksu około 130 działek przeznaczonych pod ten typ zabudowy. Organ odwoławczy zaznaczył, że sprawy dotyczące własności nieruchomości są uregulowane w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), stąd do rozstrzygania sporów w tym zakresie właściwe są sądy powszechne. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła K. S. wskazując, że jedna z działek, na których ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja - działka ew. nr [...] - ma nieuregulowany stan prawny. Skarżąca zaznaczyła, że wysuwa roszczenia w stosunku do własności tej działki, ponieważ została ona sprzedana wnioskodawcom M. S. i M. S. nie przez skarżącą, która zgodnie z testamentem notarialnym powinna być jej prawnym właścicielem, lecz przez nieżyjącego już obecnie E. G. Ponadto skarżąca podniosła, iż księga wieczysta założona jest na rolnictwo, zaś działka ew. nr [...] stanowi rekreację. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W niniejszej sprawie przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku letniskowego i zbiornika na nieczystości bytowe na działkach ew. nr [...], nr [...] oraz [...] w obrębie [...] w gminie L. Dla obszaru przedmiotowej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 59 ust. 1 u. p. z. p., zmiana zagospodarowania terenu wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest uzależnione od łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust 1 u. p. z. p., a mianowicie: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sąd podziela stanowisko organu, iż brak jest podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ spełnione są przesłanki z art. 61 ust. 1 u. p. z. p. W skardze poddano w wątpliwość, że wnioskodawcy M. S. i M. S. są właścicielami działki ew. nr [...] stanowiącej część terenu, na którym ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja. W związku z tym należy zauważyć, że dla rozstrzygnięcia nie ma znaczenia, kto jest właścicielem działki ew. nr [...], jak też pozostałych działek objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Wniosek taki nie musi bowiem zostać złożony przez właściciela działki, na której planowana jest inwestycja. Zgodnie z art. 63 ust. 2 u. p. z. p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu inwestycji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Niezależnie więc, kto jest właścicielem działek objętych wnioskiem, nie traci on żadnych praw do terenu w przypadku złożenia wniosku przez niewłaściciela i wydania stosownej decyzji o warunkach zabudowy. Wniosek złożony przez osobę nie będącą właścicielem działki podlega rozpatrzeniu przez organ, a uprawnienia właściciela nie doznają żadnego uszczerbku wskutek wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sąd administracyjny nie rozstrzyga zaś sporów o własność nieruchomości, stąd poza zakresem jego kompetencji jest formułowanie w orzeczeniu rozstrzygnięcia, kto jest właścicielem działki ew. nr [...]. Na marginesie należy zaznaczyć, że na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego polegającego na konieczności uzyskania pozwolenia na budowę wniosek o wydanie takiego pozwolenia złożyć może jedynie podmiot posiadający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).