IV SA/Wa 569/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary za usunięcie drzew bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m. O. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego T. K. kwotę 10.211 (dziesięć tysięcy dwieście jedenaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...], Prezydent Miasta O. zezwolił T. i E. K. oraz R. i E. S. na usunięcie 8 sztuk sosen pospolitych kolidujących z planowaną budową osiedla, 10 sztuk sosen pospolitych kolidujących z planowaną budową osiedla pod warunkiem zastąpienia ich nowymi nasadzeniami oraz 4 sztuk sosen obumarłych i zamierających na nieruchomości oznaczonej jako działki nr ew. [...] i [...], obręb [...] przy ul. [...] w O. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji oraz wniosku o jego wycofanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent Miasta O. decyzją z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], zezwolił T. i E. K. oraz R. i E. S. oraz C.Sp. z o.o., na usunięcie 4 sztuk sosen kolidujących z planowaną budową osiedla, 6 sztuk sosen pospolitych kolidujących z planowaną budową osiedla pod warunkiem zastąpienia ich nowymi nasadzeniami oraz 4 sztuk sosen obumarłych i zamierających (na nieruchomości oznaczonej jako działki nr ew. działki nr ew. [...] i [...], obręb [...] przy ul. [...] w O. oraz umorzył postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie 8 sztuk pni sosen pospolitych oznaczonych numerami 31, 34, 35, 36, 37, 40,42 i 42a. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Prezydent Miasta O. wymierzył T. i E. K. oraz R. i E. S. karę pieniężną w wysokości 299 436,36 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 7 sztuk sosen pospolitych, oznaczonych na załączniku graficznym nr 1 jako nr 31, 34, 35, 36, 37, 40, 42 (2 pnie 42 i 42a) o obwodzie pni 85-135 cm rosnących na terenie nieruchomości oznaczonej jako działki nr ew. [...] i [...], obręb [...] przy ul. [...] w O. ustaloną zgodnie z załączoną specyfikacją (załącznik nr 2). 1 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Prezydent Miasta O. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. wymierzył T. i E. K. oraz R. i E. S. karę pieniężną w wysokości 299 436,36 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 7 sztuk sosen pospolitych, oznaczonych na załączniku graficznym nr 1 jako nr 31, 34, 35, 36, 37, 40, 42 (2 pnie 42 i 42a) o obwodzie pni 85-135 cm rosnących na terenie nieruchomości oznaczonej jako działki nr ew. [...] i [...], obręb [...] przy ul. [...] w O. ustaloną zgodnie z załączoną specyfikacją (załącznik nr 2). Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli T. i E.K. działający również w imieniu R. i E. S.oraz C.Sp.zo.o. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...], wymierzającą T. i E. K. oraz R. i E. S. karę pieniężną w wysokości 299 436,36 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 7 sztuk sosen pospolitych, oznaczonych na załączniku graficznym nr 1 jako 31, 34, 35, 36, 37, 40, 42 (2 pnie 42 i 42a) o obwodzie pni 85-135 cm rosnących na terenie nieruchomości oznaczonej jako działki nr ew. [...] i [...], obręb [...], przy ul. [...] w O., ustaloną zgodnie z załączoną specyfikacją (załącznik nr 2). W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że ochrona przyrody w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 7, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody polega na zachowaniu, równoważnym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody krajobrazu, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień, a celem ochrony przyrody - stosownie do art. 2 ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy - jest ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień, nadto kształtowanie właściwych postaw człowieka wobec przyrody przez edukację, informowanie i promocję w dziedzinie ochrony przyrody. Ochrona terenów zieleni i zadrzewień, zgodnie z rozdziałem 4 ustawy o ochronie przyrody, obejmującym swoim zakresem art. 83 ust. 1, jest realizowana m.in. przez nałożony na posiadacza danej nieruchomości obowiązek uzyskania zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości. 2 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podkreśliło, że wniesienie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] września 2007 r., w zakresie dotyczącym odpłatności za usunięcie drzew, a następnie złożenie wniosku o wycofanie odwołania, wobec okoliczności, iż Kolegium decyzją z dnia [...] lutego 2008r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oznacza, iż dokonując wycinki spornych drzew, posiadacze przedmiotowej nieruchomości nie legitymowali się ostateczną decyzją zezwalającą na ich wycięcie. Organ odwoławczy wskazał, iż usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody stwarza po stronie organu administracji obowiązek wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej sprawcy tego deliktu zobowiązanego na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody do uzyskania stosownego zezwolenia. Sposób obliczenia wysokości administracyjnej kary pieniężnej z tego tytułu reguluje art. 89 ust. 1 ustawy. Karę ustala się w wysokości trzykrotnej opłaty za usunięcie drzew. Zatem należy uznać, że wyliczenie wysokości kary w niniejszej sprawie nastąpiło prawidłowo jako iloczyn obwodu pnia (za 1 cm) i współczynników różnicujących stawki, wynikających z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew. Dalej organ wyjaśnił, iż kwestionowanie w odwołaniu daty wycięcia drzew, ustalonej (nieprecyzyjnie - około 1 października 2007 r.) podczas wizji w terenie z udziałem stron nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, skoro ich wycięcie nastąpiło bez zezwolenia. W odniesieniu zaś do zarzutu naruszenia przepisów postępowania dotyczących udziału strony w postępowaniu przed organem I instancji, Kolegium stwierdziło, iż naruszenie to zostało konwalidowane przez organ odwoławczy, który zawiadomił strony, w tym pełnomocnika C. Sp. z o.o., któremu nie została doręczona decyzja organu I instancji o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie materiałami dowodowymi oraz złożenia dodatkowych dokumentów i wyjaśnień. Pismem z dnia 10 września 2009r. T. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc, iż wydanie trzech zezwoleń jedną decyzją spowodowało, że wnioskodawcy nie mogli 3 zakwestionować części decyzji bez możliwości utrzymania w mocy tych punktów decyzji, które były zgodne z ich wolą. W związku z powyższym złożyli 1 października 2007 r. odwołanie dotyczące części decyzji z którą nie chcieli się zgodzić, kiedy jednak dowiedzieli się o braku możliwości złożenia odwołania od części decyzji, wycofali złożone wcześniej odwołanie. W momencie wycofania odwołania wnioskodawcy zgodzili się na warunki zawarte w decyzji nr [...], zatem mogli bez żadnych przeszkód i zgodnie z przepisami, w tym z art. 130 § 4 k.p.a., wykonać decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1648/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie kary za usunięcie drzew. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, iż w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że przed usunięciem drzew z działki nr ew. [...] i [...] skarżąca Spółka, wbrew ciążącemu na niej powszechnemu obowiązkowi, nie uzyskała stosownego zezwolenia właściwego organu. Sąd zaznaczył przy tym, że przepisy ustawy o ochronie przyrody nie uzależniają wydania decyzji o wymierzeniu kary od wykazania, że strona była właściwie poinformowana czy pouczona o ciążącym na niej obowiązku uzyskania zezwolenia właściwego organu na wycięcie drzew przed przystąpieniem do tej czynności. W ocenie Sądu obowiązek wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia spoczywa na posiadaczu nieruchomości na której znajdują się drzewa, a wynika on z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, do których przestrzegania zobowiązany jest każdy z mocy art. 83 Konstytucji RP. Odnosząc się do stwierdzenia zawartego w skardze, iż co prawda wnioskodawcy wnieśli 1 października 2007 r. odwołanie od decyzji z dnia [...] września 2007 r., jednakże 19 października wycofali złożone odwołanie i dlatego - ich zdaniem - w momencie wycofania odwołania zgodzili się na warunki zawarte w powyższej decyzji, Sąd stwierdził, iż zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania od decyzji wstrzymuje ex legę wykonanie decyzji w całości. Również złożenie wniosku o wycofanie odwołania nie powoduje, iż decyzja organu I instancji staje się ostateczna, dopóki organ odwoławczy, uznając dopuszczalność odwołania, nie wyda decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze. W niniejszej sprawie 4 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., wydaną w wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania, uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wniesienie odwołania, mimo późniejszego wniosku o jego wycofanie, skutkujące uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy do rozpoznania organowi I instancji oznacza, iż dokonując wycinki spornych drzew, posiadacze przedmiotowej nieruchomości nie legitymowali się ostateczną decyzją zezwalającą na ich wycięcie, albowiem decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego. Mając powyższe rozważania na względzie za bezpodstawne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 130 § 4 k.p.a. Nadto wskazano, że w świetle oświadczenia skarżącego, iż wycinki drzew dokonała wyspecjalizowana firma na zlecenie skarżącego i R.S., za bezpodstawny Sąd uznał podniesiony na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego zarzut braku ustalenia, kto faktycznie wyciął drzewa. Jak wynika bowiem z wcześniejszych wywodów, odpowiedzialność z tytułu wycięcia drzew bez zezwolenia ponosi posiadacz nieruchomości, nie zaś osoba, której zlecono wycięcie drzew. Za pozbawiony zasadności Sąd uznał także zarzut braku ustalenia, czy wycięto drzewa określone na mapie znajdującej się w aktach sprawy, albowiem jak wynika z protokołu oględzin z dnia 22 października 2007 r. sporządzonego przez Inspektora M. S., pod którym widnieje podpis skarżącego, dokonano wycinki "sosny 7 sztuk, nr 31, 34, 35, 40, 36, 37 i 41 zgodnie z załącznikiem do decyzji nr [...] " o wielkości obwodu pnia drzewa zgodnego z załącznikiem do powyższej decyzji. Wobec powyższego Sąd stanął na stanowisku, że również wysokość kary została naliczona prawidłowo, jako iloczyn obwodu pnia (za 1 cm) i współczynników różnicujących stawki zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew. W ocenie Sądu, wbrew opinii strony skarżącej, postępowanie administracyjne w sprawie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami ogólnymi, jak i dowodowymi postępowania administracyjnego. Podjęte rozstrzygnięcie jest wynikiem dogłębnego rozważenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i utrwalenia ustaleń w postaci materiału dowodowego sprawy, a w konsekwencji uzasadnienia 5 spełniającego wymogi art. 107 § 3 k.p.a., a zatem nie można zarzucić organom naruszeń wskazanych w skardze, a także naruszeń, które Sąd byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Od powyższego orzeczenia skargę kasacyjną wywiedli E. K. i T. K. zaskarżając go w całości. Wyrokiem z dnia 1 marca 2012r. sygn. akt II OSK 2409/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że kara za usunięcie drzew bez zezwolenia może być nałożona jedynie wtedy, gdy stan faktyczny sprawy jest niesporny. W tym stanie faktycznym istotnym dla ewentualnego ustalenia prawidłowości wymierzanej kary pozostaje w niniejszym postępowaniu kwestia wcześniejszego zezwolenia na usunięcie drzew oraz wykonalność tej decyzji. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w niniejszej sprawie, z uwagi na brak regulacji szczególnej, będzie miała zastosowanie ogólna regulacja wynikająca z treści art. 130 k.p.a., a dotycząca kwestii wykonalności decyzji nieostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Na wstępie podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Sąd, któremu sprawa została przekazana w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. A zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający ponownie sprawę zobowiązany był uwzględnić ocenę prawną zawartą w wydanym w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2012r. sygn. akt II OSK 2409/10. Orzekający w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 marca 2012r. sygn. akt II OSK 2409/10 uwzględnił skargę kasacyjną skarżącego i uczestnika postępowania uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania. W pierwszej kolejności NSA podkreślił, iż w sprawie nie odniesiono się do kwestii, że w okresie usunięcia spornych drzew istniało kilka decyzji zezwalających 6 na ich usunięcie. Przypomniano w skardze, iż decyzją Prezydenta Miasta O. nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. skarżący uzyskał pozwolenie na wycięcie 6 z wnioskowanych 10 drzew z uwagi na zaatakowanie przez szkodnika. Konsekwencją tej decyzji była również decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. wydana przez Prezydenta Miasta O. w przedmiocie udzielenia zgody na usunięcie kolejnych 28 sztuk sosen, co wynika z pisma tego organu z dnia 8 października 2007 r., złożonego przez skarżącego do akt sprawy w dniu 1 marca 2012 r. jak i z treści skargi wniesionej do Sądu I instancji. Następnie Prezydent O. wydał kolejną decyzję dnia [...] września 2007 r. nr [...] zezwalając skarżącym na usunięcie z terenu nieruchomości kolejnych 8 sosen pospolitych kolidujących z planowaną budową osiedla, 10 sosen pospolitych kolidujących z planowaną budową osiedla pod warunkiem zastąpienia ich nowymi nasadzeniami oraz 4 sosen obumarłych. Od decyzji tej złożono odwołanie, jak wskazano, tylko co do wysokości naliczonej opłaty, a następie w dniu 19 października 2007 r. wycofano je. Zatem mając na uwadze, że w stosunkowo krótkim odstępie czasu wydano co najmniej dwie decyzje zezwalające na wycięcie drzew, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należałoby zbadać, czy rzeczywiście sporne drzewa zostały usunięte bez zezwolenia. Ma to podstawowe znaczenia dla prawidłowości zastosowania w tej sprawie art. 88 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że nie odniesiono się do kwestii terminu usunięcia przedmiotowych drzew. Zwrócić bowiem należy uwagę, że wprawdzie z protokołu oględzin z dnia 22 października 2007 r. wynika, że przedmiotowe sosny zostały usunięte cyt. "około 1.10.2007r.", gdy tymczasem już w odwołaniu od decyzji organu I instancji nr [...] skarżący kwestionowali tę datę podnosząc, że termin ten został przyjęty przez organ na zasadzie domniemania, albowiem faktu tego w sposób bezsporny nie ustalono. Okoliczność ta została również zakwestionowana na etapie postępowania kasacyjnego, bowiem na rozprawie w dniu 1 marca 2012 r. skarżący wskazał, że drzewa te zostały usunięte pomiędzy 19 a 21 października 2007 r., natomiast około 1 października 2007 r. przystąpił on do wycinki drzew, ale związanych z inną decyzją zezwalającą na usunięcie. Fakt ten jest o tyle istotny w ocenie NSA, że jak wskazują skarżący w toku postępowania administracyjnego i w postępowaniu sądowym, w dacie wycięcia tych drzew posiadali oni decyzję zezwalającą na ich wycięcie (decyzja Prezydenta Miasta 7 O. nr [...] z dnia [...] września 2007 r., od której w części złożono odwołanie, a następnie je wycofano). Zatem konieczne było w okolicznościach rozpoznawanej sprawy ustalenie, kiedy rzeczywiście sporne drzewa zostały usunięte. Ustalenia te winny być czynione w kontekście art. 130 § 4 k.p.a., po uprzednim zbadaniu, w jakim zakresie wniesiono odwołanie od ww. decyzji nr [...] czy rzeczywiście w dniu 19 października 2007 r. odwołanie to cofnięto i czy decyzja ta nie była częściowo ostateczna, a jeśli tak, to w jakiej części. Nie rozważono zatem w zaskarżonym wyroku czy częściowe zaskarżenie decyzji nie spowodowało, iż decyzja taka nabrała waloru decyzji ostatecznej w części niezaskarżonej. Podkreślić bowiem należy, że postępowanie odwoławcze jest oparte na zasadzie skargowości, co oznacza, że może być ono uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej (porównaj: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. C.H. Beck 2011, str. 481). Zatem kwestię tę należałoby ocenić w kontekście przedmiotowej sprawy, bowiem za niewystarczające należy uznać stanowisko organów, przyjęte w pełni również przez Sąd I instancji, iż wniesienie odwołania, mimo późniejszego wniosku o jego wycofanie, skutkujące uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy do rozpoznania organowi I instancji oznacza, iż dokonując wycinki spornych drzew, posiadacze przedmiotowej nieruchomości nie legitymowali się ostateczną decyzją zezwalającą na ich wycięcie, albowiem decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego. Sąd bowiem generalnie poza zdawkowym stwierdzeniem nie ustosunkował się do kwestii wykonalności tej decyzji. W świetle powyższego za zasadny NSA uznał również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 52 § 2. Oznacza to, że podstawą orzekania przez Sąd jest cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony przez organy w postępowaniu pierwszo i drugoinstancyjnym, zakończonym zaskarżoną decyzją. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę kasacyjną, do prawidłowej oceny legalności zaskarżonej decyzji konieczne jest załączenie do niniejszej sprawy pełnych akt administracyjnych organu dotyczących decyzji wydanych w przedmiocie pozwolenia na wycięcie spornych drzew. 8 Mając na uwadze powyższą wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz fakt, iż sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy organom administracji publicznej. Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny kara za usunięcie drzew bez zezwolenia może być nałożona jedynie wtedy, gdy stan faktyczny sprawy jest niesporny, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. W sprawie niezbędne jest przeprowadzenie postępowania administracyjnego w celu wyjaśnienia czy w okresie usunięcia spornych drzew istniała decyzja zezwalająca na ich usunięcie oraz ustalenia daty usunięcia spornych drzew. Ponadto niezbędne jest poczynienie ustaleń w kontekście art. 130 § 4 k.p.a., w jakim zakresie wniesiono odwołanie od ww. decyzji nr [...], czy rzeczywiście w dniu 19 października 2007 r. odwołanie to cofnięto i czy decyzja ta nie była częściowo ostateczna, a jeśli tak, to w jakiej części. Za niewystarczające zatem uznać należy stwierdzenie organu, że wniesienie odwołania upoważniało organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Nie rozważono bowiem czy zaskarżenie decyzji nie spowodowało, iż decyzja taka nabrała waloru decyzji ostatecznej w części niezaskarżonej. Podkreślić bowiem należy, że postępowanie odwoławcze jest oparte na zasadzie skargowości, co oznacza, że może być ono uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. art. 145 § 1 pkt c) p. p. s. a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 Sąd orzekł o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji w uchylonej części do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Jednocześnie Sąd - działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym zwrot uiszczonego wpisu sądowego, a także postanowił o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie przepisu art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust.1 pkt 1 lit. aw zw. z § 6 pkt 7Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02.163.1348 f-późn. zm.)