IV SA/Wa 573/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W piśmie, które wpłynęło do Sądu w dniu 4 maja 2017 r. S. K. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podał, że od dnia 21 stycznia 2017 r, pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską, zaś w dniu 23 marca 2017 r. urodziło się ich wspólne dziecko. Okoliczności te powodują, że nieuwzględnienie wniosku stanowiłoby zdaniem Skarżącego naruszenie art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Skarżącego grożąca mu deportacja naraziłaby jego rodzinę na rozłąkę, co naruszyłoby prawo do poszanowania życia prywatnego jak i rodzinnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 zwaną dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja nie orzeka o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP, trudno zatem uznać, że może wywołać skutki o jakich mowa w powyższym przepisie. Należy jednak mieć na uwadze, że cudzoziemiec, któremu odmówiono udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja w powyższym przedmiocie stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona (art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach – Dz. U. z 2016 r. poz. 1990 ze zm.), opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez cudzoziemca ma jednak charakter dobrowolny. Jeśli tego nie uczyni w określonym terminie, zostanie wszczęte postępowanie w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy) i wydane rozstrzygnięcie. Wobec tego niewykonanie obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej we wskazanym terminie nie stanowi bezpośredniej przesłanki do przymusowego wydalenia. Może być jedynie podstawą do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (jak wynika z art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach), która podlega przymusowemu wykonaniu (art. 329 tej samej ustawy). Okoliczności podnoszone przez Skarżącego nie mogą zatem przemawiać za uwzględnieniem jego wniosku. Zawarcie związku małżeńskiego i narodziny dziecka stanowią nową okoliczność, która może być podnoszona w odrębnym postępowaniu, w sprawie dotyczącej zalegalizowania pobytu Skarżącego na terytorium RP. Wniosek wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP nie może zaś służyć celom legalizacji pobytu (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. II OZ 701/12). Reasumując, w kwestionowanej decyzji trudno upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro wydalenie Skarżącego lub obowiązek opuszczenia terytorium RP może nastąpić wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. W ocenie Sądu wystąpienie, w efekcie wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, obowiązku z art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, nie powoduje ani znacznej szkody, ani też trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji cudzoziemca. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji.