IV SA/Wa 576/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.),, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant ref. staż. Krystyna Stępniak-Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi J.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] grudnia 2014 r. znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania J. C. od decyzji z [...] marca 2014 r. Nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] W., w przedmiocie odmowy przyznania jej statusu strony oraz odmowy uchylenia decyzji z [...] lutego 2013 r. Nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] W. ustalającej warunki zabudowy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) dalej "k.p.a.", uchyliło decyzję organu pierwszej instancji, w części w jakiej odmawia J. C. przyznania statusu strony i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu I instancji, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Zarząd Dzielnicy [...] m. W. decyzją z [...] lutego 2013 r. - na wniosek W. B. - ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji obsługi technicznej miasta polegającej na: - rozbudowie hali sortowni w kierunku północnym, wschodnim, zachodnim (kompostownia) i południowym, - budowie kontenerowej stacji transformatorowej, - budowie kontenerowej instalacji zasilania awaryjnego, agregatu prądotwórczego ze zbiornikami dwu płaszczowym i paliwa, - budowie placu na kontenery, - budowie podziemnego zbiornika na odcieki technologiczne z placu magazynowania dojrzałego stabilizatu (kompostu), - budowie 2 podziemnych zbiorników wody procesowej, - budowie podziemnego zbiornika odcieków, - budowie podziemnego zbiornika kondensatu, - budowie podziemnego czasowego zbiornika kondensatu, - budowie ekranu akustycznego oraz - budowie innego obiektu pomocniczego (kubaturowego lub podziemnego) polegającej na rozbudowie Zakładu O., dalej również "Z. ", na terenie części działek ew. nr [...],[...],[...] z obrębu [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...] w W., dalej "inwestycja". J. C., właścicielka działki nr [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w W., wnioskiem z 22 grudnia 2013 r. wystąpiła, na podstawie art. 145 §1 pkt 4 k.p.a., o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] lutego 2013 r., wskazując, iż o wydaniu decyzji dowiedział się w dniu 2 grudnia 2013 r. na sesji Rady Dzielnicy [...]. Postanowieniem z [...] stycznia 2014 r. Zarząd Dzielnicy [...] m. W., wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] lutego 2013 r., a następnie decyzją z [...] marca 2014 r. odmówił J. C. przyznania statusu strony oraz odmówił uchylenia decyzji z [...] lutego 2013 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła J. C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...] grudnia 2014 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w części w jakiej odmówiono J. C. przyznania statusu strony i w tym zakresie umorzyło postępowania organu I instancji, a w pozostałej części utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że teren inwestycji graniczy od: północy z terenami przewidzianymi pod rozbudowę ul. [...] i budowę trasy [...], południa z W. - baza techniczna B., Wytwórnią B. Sp. z o.o., torami kolejowymi Huty A. Sp .z o.o. i dalej zabudową mieszkaniową, wschodu z jezdnią dojazdową do ul. [...], terenem przeznaczonym pod budowę trasy [...]. zachodu z terenem niezabudowanym. W oparciu o raport sporządzony dla potrzeb postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, poprzedzającej wydanie ww. decyzji ustalającej warunki zabudowy, organ przyjął, że Z. po rozbudowie nie będzie powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku i będzie spełniał wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Ponadto eksploatacja Kompleksowego Zakładu O. nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska w zakresie emisji substancji do powietrza atmosferycznego z uwagi na ochronę zdrowia ludzi zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. 2008 r. Nr 47 poz.281) oraz zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. 2010 r. Nr 16 poz. 87). Z kolei emisja substancji do środowiska nie spowoduje przekroczeń poziomów dopuszczalnych oraz wartości odniesienia w powietrzu na poziomie terenu oraz na wysokości bliskiej zabudowy pod warunkiem zastosowania rozwiań projektowych przyjętych w raporcie. Organ podniósł, że najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest w odległości 0,18 km od terenu zakładu, a sposób realizowania i eksploatacji Kompleksowego Zakładu O. nie wiąże się z zagrożeniem dla zdrowia ludzi. Z kolei nieruchomość J. C. położona jest w odległości około 1010 m od Z. w jego obecnie istniejących granicach, nie graniczy bezpośrednio i nie będzie graniczyć z terenem Z. po jego rozbudowie. W związku z tym nieruchomość ta nie znalazła się w granicach obszaru analizowanego wyznaczonego w decyzji o warunkach zabudowy z [...] lutego 2013 r., jak również nie została wymieniona w treści w decyzji z [...] lutego 2012 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie organu odwoławczego J. C. nie przysługuje status strony, a tym samym w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego zasadnie zatem organ pierwszej instancji odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a). Organ odwoławczy podkreślił, że J. C. może być wprawdzie zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, niemniej jest to interes faktyczny, nie objęty dyspozycją art. 28 k.p.a. Organ dodał, że ocena prawidłowości decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] lutego 2013 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, w tym ocena prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego, mogłaby być oceniana, w postępowaniu wznowieniowym, jedynie w przypadku, zaistnienia przesłanki wznowieniowej. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie dają podstaw do wydawania odrębnego aktu stwierdzającego, czy określony podmiot jest stroną. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że odrębne rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w tym zakresie stanowi naruszenia prawa i stąd punkt pierwszy decyzji organu pierwszej instancji wymagał stosownej korekty. J. C. wywiodła do Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] grudnia 2014 r. oraz utrzymaną nią w części w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] marca 2014 r. Zaskarżonym decyzjom skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. art. 107 §1 i 3 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organy administracji orzekające w sprawie bezkrytycznie przyjęły stanowisko Z. odnośnie zasięgu oddziaływania inwestycji oraz ustaleń raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i nie poddały ich żadnej analizie. Skarżąca wyraziła przekonanie, że skoro raport został wykonany na zlecenie Z., to organy administracji w aspekcie ich obiektywizmu powinny zwrócić szczególną uwagę. Samo stwierdzenie, że nieruchomość skarżącej nie graniczy bezpośrednio z terenem Z. i nie znalazła się w granicach obszaru analizowanego, nie oznacza, że wyznaczenie obszaru analizowanego zostało określone zgodnie z prawem. Tymczasem w odwołaniu skarżąca podniosła, że sprzecznie z przepisem § 3 rozporządzenia Ministra infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Zarząd Dzielnicy [...] przyjął szerokość działki ew. nr [...] jako 37 m, z której na zasadzie służebności korzysta zakład. Działka ta nie została jednak objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W odwołaniu skarżąca poddała również w wątpliwość, czy zgodnie z powołanym powyżej przepisem, organ administracji wydający decyzję ustalającą warunki zabudowy, prawidłowo przyjął, że obszar analizowany liczy się od granic istniejącego zakładu, dlaczego organ nie wyznaczył obszaru wokół trzech działek nr [...], [...] i [...] objętych wnioskiem. Wobec tego, że SKO całkowicie zignorowało i nie ustosunkowało się do zarzutów dotyczących prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego, to nie możliwa była ocena przez organ, czy J. C. posiada przymiot strony. Ponadto skarżąca podniosła, że błędnie organ przyjął, że zakład nie będzie oddziaływać negatywnie na wykonywanie przez nią prawa własności. SKO pominęło przepis art 16 ustawy o odpadach, który powinien zostać zastosowany w sprawie, a w którym ustawodawca jednoznacznie uznał za niedopuszczalne powodowanie uciążliwości zapachowych przez instalacje. Organy nie przeanalizowały, jaki będzie rzeczywisty obszar oddziaływania inwestycji, a więc kwestii zasadniczej dla właściwej oceny, czy przysługuje skarżącej status strony. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy nie odniósł się też do uwag dotyczących urbanistycznej całości, jaką tworzyć będzie instalacja wraz z jej otoczeniem, wykraczająca znacznie poza przyjętą w decyzji granicę 200 metrów. Organy nie uzasadniły, na czym opierają przekonanie, że moja nieruchomość nie będzie znajdować się w obszarze oddziaływania inwestycji, pomimo mojej obszernej argumentacji, że istotne jest nie bezpośrednie sąsiedztwo lecz obszar oddziaływania inwestycji. Skarżąca podkreśliła, że swój interes prawny wywiodła z treści art. 140 i 144 k.c., w tym narażenia na immisje, natomiast ocena organu tej kwestii sprowadziła się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji nie będzie miało wpływu na wykonywanie przez skarżącą prawa własności. W konsekwencji skarżąca stanęła na stanowisku, że organy administracji publicznej nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy oraz całkowicie pominęły interes społeczny i słuszny interes obywateli, czym naruszyły art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., a uzasadnienia zaskarżonych decyzji zostały sporządzone bez zachowania wymogów wskazanych w 107 § 1 i 3 k.p.a., albowiem ich zasadnicza część to cytaty z orzeczeń sądowych oraz doktryny. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustosunkowało się do wszystkich zarzutów odwołania podniesionych przez skarżącą, co stanowi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Uczestnicy postępowania W. B. i M. B. wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Postępowanie administracyjne, będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa, ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która zakończona została decyzją ostateczną i w stosunku, do której zaistniała jedna ze wskazanych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. okoliczności będących podstawami wznowienia postępowania. Wniosek o wznowienie postępowania dotyczył postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] lutego 2013 r. ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie Zakładu O. na terenie części działek ew. nr [...],[...],[...] z obrębu [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...] w W. Reguły związane z wszczęciem postępowania wznowieniowego oraz z wydawanymi w jego toku rozstrzygnięciami są szczegółowo uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wniesienie podania o wznowienie postępowania i termin do jego wniesienia uregulowane zostały w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Zgodnie z tym artykułem podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Skoro postępowanie wznowieniowe w przedmiotowej sprawie dotyczy ostatecznej decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z dnia [...] lutego 2013 r., który wydał decyzję jako organ pierwszoinstancyjny, to organ ten był właściwy do wszczęcia postępowania wznowieniowego mającego na celu weryfikację ww. decyzji. W przedmiotowej sprawie z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła J. C. Wniosek w tym przedmiocie złożyła w dniu 31 grudnia 2013 r. Wpłynięcie do organu wniosku o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, w ramach którego organ bada istnienie przesłanek formalnych do wznowienia postępowania. Ustala m. in. czy podanie wniósł podmiot będący stroną w postępowaniu, czy podanie zostało złożone we właściwym terminie, czy powołane są w nim ustawowe przesłanki wznowienia. Jedynie w sytuacji, tak jak w przedmiotowej sprawie, gdy przesłanką wznowieniową jest m.in. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to w postępowaniu wstępnym organ nie bada czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny organu w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Jeżeli w wyniku postępowania wstępnego organ stwierdzi, że wniosek spełnia przesłanki formalne, to organ zobowiązany jest wydać postanowienie o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Jeżeli natomiast przesłanki formalne nie będą spełnione, wówczas wznowienie postępowania będzie niedopuszczalne i organ zobowiązany będzie wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Na tym etapie postępowania bada się jedynie istnienie przesłanek formalnych wznowienia postępowania. Niedopuszczalne jest natomiast badanie wystąpienia przyczyn wznowienia postępowania, gdyż na tym etapie postępowania wystarczy powołanie się na jedną z podstaw, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1-5 i art. 145a § 1 k.p.a. i tylko uprawdopodobnienie okoliczności ich wystąpienia. W przedmiotowej sprawie organ uznał, iż przesłanki formalne do wznowienia postępowania zaistniały i [...] stycznia 2014 r. wydał postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.). Następnie organ przystąpił do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (rozpoznawczego), w którym najpierw bada przyczyny wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad wyliczonych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. W przepisach art. 151 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 151 §2 k.p.a. zostały precyzyjnie określone wszystkie trzy rodzaje rozstrzygnięć, jakie organ może podjąć po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego. W przedmiotowej sprawie przesłanką wznowieniową, na którą powołała się skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego było pominięcie jej jako strony postępowania zakończonego decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z dnia [...] lutego 2013 r., czyli okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Sądu, organy obu instancji zasadnie uznały, że skarżąca nie ma przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z dnia [...] lutego 2013 r., i tym samym nie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. mająca być podstawą wznowienia tego postępowania. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że stronami postępowania zakończonego decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie ustalenia warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy oprócz inwestora są również właściciele lub użytkownicy wieczyści działek, na których ma zostać zrealizowana inwestycja, jak również właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich. Skarżąca, która jest właścicielką działki nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w W., żadnego z wyżej wymienionych warunków nie spełnia. Zgodzić się należy ze skarżącą, że stroną postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy może być również właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na którą planowana inwestycja objęta decyzją o warunkach zabudowy mogłaby oddziaływać. W przedmiotowej sprawie, Kolegium w zaskarżonej decyzji wykazało w oparciu o raport sporządzony dla potrzeb postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, poprzedzającej wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, że Z. po rozbudowie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na nieruchomość skarżącej i tym samym nie będzie miało wpływu na wykonywanie prawa własności przez skarżącą. Raport sporządzony na potrzeby postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia został sprawdzony pod względem jego zgodności z wymogami art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) oraz oceniony pod względem merytorycznym przez organ wydający decyzję środowiskową i wyspecjalizowane organy uzgadniające i opiniujące w sprawie. Zatem kwestionowanie przez skarżącą ustaleń raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko musiałoby mieć miejsce w postępowaniu środowiskowym. Zarzuty skarżącej podniesione co do sporządzonego raportu oddziaływania na środowisko nie zostały poparte żadnymi dowodami. W ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości, rzetelności, fachowości sporządzenia raportu bez przedstawienia dowodów uzasadniających odmienne stanowisko. Skarżąca nie przedstawiła żadnej ekspertyzy, która wskazywałaby na wady raportu. Sąd podziela stanowisko organów, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego uzasadniającego jej udział w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Z uwagi na powyższe należy wskazać, iż skarżąca nie wykazała, że decyzja z dnia [...] lutego 2013 r. dotknięta jest wadą wymienioną wart. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym organy słusznie wywiodły podstawę do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Organy obu instancji ustaliły, że wnioskodawczyni nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Po ustaleniu tej okoliczności organy nie mogły badać merytorycznie zarzutów podniesionych przez skarżącą w stosunku do decyzji ustalającej warunki zabudowy we wniosku o wznowienie oraz odwołaniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.