IV SA/Wa 577/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej C. Sp. z o.o. z siedzibą w O. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] grudnia 2015 r. – zaskarżoną skargą przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w O. ("skarżąca") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – uchyliło decyzję Wójta Gminy D. z [...] września 2015 r. ustalającą warunki zabudowy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Stan sprawy przedstawia się następująco: Wójt Gminy D. decyzją z [...] września 2015 r. - wydaną na wniosek skarżącej - ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika naziemnego na gaz płynny o poj. V=4 850 l i do zasilenia istniejącej wewnętrznej instalacji gazowej do celów technologicznych, zlokalizowanej na części działki o numerze ew. [...], obręb [...], Gmina [...]. Od powyższej decyzji odwołał się W. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] grudnia 2015 r. – wydaną w wyniku wniesionego przez W. P. środka zaskarżenia – uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy D. z [...] września 2015 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał najpierw przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego. Wnioskiem z 12 stycznia 2015 r. skarżąca wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przeniesieniu instalacji zbiornikowej izobutanowej w miejscowości [...], ul. [...], gm. [...], na działce ew. nr [...]. W. P., strona postępowania, w lutym 2015 r. złożył pismo, domagając się m. in. ustalenia, czy w sprawie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ pierwszej instancji opracował projekt decyzji, wystąpił do odpowiednich organów o uzgodnienie projektu decyzji, zawiadomił strony o ich uprawnieniach, wynikających z art. 10 K.p.a., a następnie w dniu [...] marca 2015 r. ustalił dla skarżącej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika naziemnego na gaz płynny o pojemności V=4 850 l do zasilenia istniejącej wewnętrznej instalacji gazowej dla celów technologicznych, zlokalizowanej na terenie części działki o numerze ew. [...], w obrębie [...], gm. [...]. Od ww. decyzji odwołał się W. P., a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z [...] czerwca 2015 r., uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zawiadomieniem z 21 lipca 2015 r. organ pierwszej instancji poinformował strony o ponownym wszczęciu postępowania. Organ przygotował projekt decyzji o warunkach zabudowy, poinformował o przedłużeniu terminu rozpoznania sprawy oraz wystąpił do odpowiednich organów o uzgodnienie projektu decyzji. Poinformował także strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Decyzją z [...] września 2015 r. Wójt Gminy D. ustalił dla skarżącej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika naziemnego na gaz płynny o pojemności V=4 850 l do zasilenia istniejącej wewnętrznej instalacji gazowej dla celów technologicznych, zlokalizowanej na terenie części działki o numerze ew. [...], w obrębie [...], gm. [...]. W. P. 15 października 2015 r., wniósł o uzupełnienie ww. decyzji. Postanowieniem z [...] października 2015 r. organ odmówił jej uzupełnienia. Odwołanie od decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] września 2015 r. wniósł W. P., zarzucając jej m. in. naruszenie zasady dwuinstancyjności, uniemożliwienie stronie zapoznania się z aktami sprawy oraz brak prawidłowego uzasadnienia decyzji przez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego. Kolegium, rozpoznając powyższe odwołanie, wskazało na podstawę prawną poprzedniego rozstrzygnięcia i przytoczyło treść art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 i ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1, § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji przyjął, iż wniosek wszczynający postępowanie dotyczył ustalenia warunków zabudowy dla urządzenia infrastruktury technicznej dla potrzeb istniejącej zabudowy usługowej. Organ pierwszej instancji nie wskazał, na jakiej podstawie dokonał tej klasyfikacji, jednak Kolegium tego ustalenia nie kwestionowało. W ocenie Kolegium zbiornik naziemny na gaz płynny może być uznany za element infrastruktury technicznej na podstawie art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, skoro u.p.z.p. nie zawiera definicji legalnej pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej". Jako konsekwencję powyższego, organ drugiej instancji wskazał zastosowanie w sprawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., zgodnie z którym art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. W związku z tym, w ocenie Kolegium, inwestycja dotycząca infrastruktury technicznej nie musi spełniać wymogu dobrego sąsiedztwa ani wykazania dostępu do drogi publicznej. Zadaniem organu jest jedynie przeprowadzenie analizy w zakresie pozostałych wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. Kolegium podtrzymało swoje stanowisko, że uznanie zbiornika naziemnego na gaz płynny za urządzenie infrastruktury technicznej, choć nie wymaga ustalenia dostępu do drogi publicznej oraz spełnienia wymagań dotyczących nowej zabudowy, to w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla takiego urządzenia sporządza się analizę w zakresie wymagań dotyczących tej zabudowy. Zdaniem Kolegium, konieczność jej przeprowadzenia wynika wprost z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p., który znajduje zastosowanie do urządzeń infrastruktury technicznej. Ponadto, Kolegium ponownie wskazało, że Wójt w sposób niedostateczny wyjaśnił kwestię konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie organu drugiej instancji aktualny pozostał zarzut, że Wójt nie zbadał, czy przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisku, jak również rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Zarówno inwestor, jak i W. P. wskazali, że budowla, której dotyczy wniosek, stanowi element uzupełniający istniejącą już zabudowę, której charakter nie został w żaden sposób przez organ pierwszej instancji wyjaśniony. W swojej decyzji Wójt nie wyjaśnił, czy projektowany zbiornik naziemny na gaz płynny jest jedynym zbiornikiem. Jeśli nie, a łączna pojemność zbiorników przekraczałaby 10 m3, powodowałoby to konieczność przeprowadzenia postępowania, mającego na celu wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponieważ organ pierwszej instancji nie przeprowadził właściwego postępowania dowodowego, Kolegium nie mogło odnieść się do większości zarzutów, zawartych w odwołaniu. Organ drugiej instancji podzielił więc zdanie odwołującego, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, bez podjęcia wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w rezultacie – Wójt naruszył także obowiązek uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.). W ocenie Kolegium, decyzja organu pierwszej instancji nie została prawidłowo uzasadniona, tj. nie spełnia wymogu przekonującego i jasnego uzasadnienia w zakresie faktów oraz prawa, które wskazywałoby, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wszechstronnie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich konsekwencją. Kolegium podkreśliło również, że o braku prawidłowego uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej świadczy fakt, że do niektórych zarzutów odwołania Wójt odniósł się dopiero w piśmie, wraz z którym po raz drugi przesyłał do Kolegium ww. odwołanie. [...] sp. z o.o. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2015 r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi podniesiono, że podstawą uchylenia przez Kolegium decyzji był brak analizy przepisów art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. przez organ pierwszej instancji. Zdaniem skarżącej taka analiza została przeprowadzona, a jej wynik został dołączony do decyzji w formie załącznika. Zgodnie z nią przesłanki z ww. przepisu zostały w niniejszej sprawie spełnione. W odniesieniu, natomiast, do konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, skarżąca podkreśliła, że Wójt w swojej decyzji zaznaczył, że planowany zbiornik naziemny na gaz płynny nie może być traktowany jako znacząco oddziałujący na środowisko, ponieważ jego objętość nie przekracza 10 m3. Zdaniem skarżącej oznacza to, że decyzja organu pierwszej instancji jest zupełna i prawidłowo uzasadniona. Niezrozumiałe dla skarżącej były rozważania Kolegium dotyczące braku ustalenia przez organ pierwszej instancji, czy planowany zbiornik jest jedynym zbiornikiem na gaz płynny na przedmiotowej nieruchomości. Wskazała, że gdyby znajdowały się na niej jakiekolwiek inne zbiorniki, to musiałyby one być uwzględnione na istniejących mapach, które posiadał organ pierwszej instancji. Budowa takich zbiorników wymaga uzyskania pozwolenia, a następnie muszą one być naniesione na mapę. Skarżąca podkreśliła, że jej wniosek dotyczył przesunięcia istniejącego już zbiornika, co z kolei zostało spowodowane rozbieżnościami między znakami granicznymi w terenie a zapisami na mapach. Różnice te zostały zauważone podczas inwentaryzacji geodezyjnych, przeprowadzanych na terenie gminy [...]. Błędne wyznaczenie granicy między działkami skarżącej oraz odwołującego się doprowadziło do błędnego usytuowania zbiornika gazu, częściowo na jego działce. Wobec braku wiedzy w tej mierze, skarżąca nieświadomie, przez wiele lat, używała części jego nieruchomości. Kwestia zwrotu części nieruchomości została prawomocnie rozstrzygnięta przez sąd powszechny. W wyniku tego skarżąca podjęła szereg czynności, koniecznych do usunięcia i przeniesienia w inne miejsce naniesień, znajdujących się na spornej części nieruchomości. Podkreśliła też, że jej zdaniem podejmowane przez nią działania spotykają się z niechęcią ze strony odwołującego się, utrudniając jej przeniesienie zbiornika. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – w odpowiedzi na skargę – wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji powinien z urzędu zbadać, czy projektowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W odniesieniu do tej kwestii Wójt w decyzji wyjaśnił, że projektowany zbiornik naziemny na gaz płynny nie zalicza się do takich przedsięwzięć, ponieważ jego pojemność nie przekracza 10 m3. Kolegium w swoim rozstrzygnięciu podkreśliło, że organ pierwszej instancji nie zweryfikował w sposób dostateczny złożonego przez skarżącą wniosku w tym kontekście. W ocenie Kolegium inną przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji był fakt, że wnioskowana zabudowa stanowi element uzupełniający istniejącej już zabudowy, której charakter nie został wyjaśniony przez organ pierwszej instancji. Kolegium, powołując się na przedmiot działalności skarżącej, wskazany w KRS, stwierdziło, że jej wniosek enigmatycznie określa, iż planowana inwestycja ma pełnić funkcję dostarczania izobutanu do istniejącej instalacji gazowej, do celów technologicznych w budynku. Zdaniem Kolegium taki opis nie pozwala na określenie, czy planowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia stosownej procedury środowiskowej. Organ pierwszej instancji nie określił, czy zbiornik jest elementem instalacji, jak również w sposób niekonsekwentny podważył zasadność przeprowadzenia analizy, choć jednocześnie dokument ją zawierający załączył do wydanej przez siebie decyzji. W ocenie Kolegium twierdzenie, że organ pierwszej instancji w sposób niedostateczny zbadał wniosek inwestora, wobec powyższego, było uzasadnione. Organ drugiej instancji wskazał też, że sprawa dotyczy zmiany miejsca posadowienia istniejącego zbiornika na gaz płynny, jednak nie zostało wyjaśnione, przez kogo, w jakich okolicznościach i na jakie potrzeby zbiornik ten został pierwotnie zainstalowany. Ustalenie warunków zabudowy dla tego zbiornika musi być rozpoznane w aktualnym stanie faktycznym i prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2015 r. narusza prawo w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Z przedstawionego stanu sprawy wynika, iż organ odwoławczy zaskarżoną decyzją uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Podstawą proceduralną decyzji, określanej mianem decyzji kasacyjnej, była norma art. 138 § 2 K.p.a. W ocenie Sądu organ odwoławczy podjętym rozstrzygnięciem naruszył przepisy postępowania, tj. normę stanowiącą jego podstawę prawną, jak i art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. i naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy stanął na stanowisku: - po pierwsze, że do inwestycji dotyczącej urządzenia infrastruktury technicznej z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie, wobec treści art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 164) – dalej w skrócie: "u.p.z.p."] nie mają zastosowania wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 (dotyczące wykazania zasady dobrego sąsiedztwa) i 2 (dotyczące wykazania dostępu do drogi publicznej) u.p.z.p., zaś pełne zastosowanie znajdują wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 3, 4 i 5 u.p.z.p. i właśnie te wymagania powinny być objęte analizą organu pierwszej instancji sporządzaną na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zwanego dalej: "rozporządzeniem"). Organ pierwszej instancji winien więc przeprowadzić analizę w zakresie wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p.; - po drugie, że organ pierwszej instancji w sposób niedostateczny wyjaśnił kwestię konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Istotnym bowiem jest wskazywanie przez strony, że wnioskowana zabudowa stanowi element uzupełniający istniejącej już zabudowy, której charakter nie został przez organ pierwszej instancji w żaden sposób wyjaśniony. W decyzji organ nie wyjaśnia czy projektowany zbiornik jest jedynym zbiornikiem, co ewentualnie mogłoby spowodować, że łączna pojemność zbiorników przekraczałaby 10 m³ i konieczność przeprowadzenia postępowania mającego na celu wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W konsekwencji organ odwoławczy doszedł do przekonania, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., zaś brak przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji właściwego postępowania dowodowego nie pozwala organowi odwoławczemu odnieść się do większości zarzutów zawartych w odwołaniu. W świetle przytoczonej regulacji prawnej i poczynionych rozważań oraz treści zaskarżonej decyzji i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należało uznać, iż nie zaistniały podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Sądu nie można zgodzić się z zasadnością uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z przyczyny opisanej w punkcie pierwszym. Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5 tej normy. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ – stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. W myśli § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną; wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Jak słusznie zauważyło Kolegium przepisów pkt 1 i 2 ust. 1 art. 61 u.p.z.p. nie stosuje się do urządzeń infrastruktury technicznej, tj. tzw. zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu terenu do drogi publicznej. Natomiast zastosowanie znajdują pkt 3-5 ust. 1 art. 61 u.p.z.p. W myśl tej regulacji dana inwestycja jest dopuszczalna, gdy: - istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3), - teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 4), - decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Decyzja o warunkach zabudowy z [...] września 2015 r. w punkcie 2.1 a) określa warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazując, że trasa projektowanej inwestycji na terenie objętym wnioskiem przebiega zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji; w punkcie 2.4 a) określa warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej (zaopatrzenie w energię niezbędną do realizacji przedmiotowej inwestycji na warunkach odpowiedniego gestora sieci); w punktach 2.1 – 2.6 określa wymagania wynikające z odrębnych przepisów. Integralną częścią decyzji jest wspomniany już wyżej załącznik graficzny sporządzony w skali 1:500 (załącznik nr 1) i analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w formie tekstowej (załącznik nr 2). W punkcie III i IX analizy wskazuje się na spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 (i ust. 5) u.p.z.p., jako że projektowane i istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego: istniejące przyłącze do sieci elektroenergetycznej, wodociągowej, bezodpływowe zbiorniki na nieczystości ciekłe; istniejące przyłącza są zagwarantowane umową między inwestorem a zarządcami sieci. W punkcie IV analizy wskazuje się na spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., jako że planowana inwestycja położona jest na gruntach budowlanych oznaczonych "B" i "Ba" (co też potwierdza znajdujący się w aktach wypis z rejestru gruntów). Zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze nie ma zastosowania. W punkcie V analizy wskazuje się na spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., bowiem ustalenie warunków zabudowy do przedstawionej inwestycji jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przytoczone treści decyzji i analizy oraz załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy świadczą o braku podstaw co do kwestionowania przez organ odwoławczy określenia przez organ pierwszej instancji warunków z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. Według Sądu niesporządzenie części graficznej analizy jest usprawiedliwione faktem wyłączenia badania w zastanym stanie faktycznym sprawy warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1–2 u.p.z.p. Zaś określenie warunków z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. zostało przedstawione w części tekstowej analizy. Zadośćuczynienia normom art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. i ww regulacjom rozporządzenia nie można bowiem rozważać bez odniesienia się do stanu faktycznego sprawy (przedmiotu decyzji z [...] września 2015 r.). Natomiast, Sąd z urzędu zauważa, że w materiale zgromadzonym w sprawie brak dokumentów potwierdzających informacje ustalone w punkcie 2.4 a) decyzji z [...] września 2015 r. i punktach III i IX załącznika 2 do decyzji (analizy tekstowej), czyli związane z wymogami art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. . 5 u.p.z.p. Co oznacza, że obowiązkiem organu odwoławczego będzie przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego przez zwrócenie się do skarżącego o uzupełnienie wniosku o warunki zabudowy w sposób odpowiadający rygorom określonym w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. i uwzględniający charakter planowanej inwestycji. Odnosząc się do drugiego punktu zawierającego stanowisko organu odwoławczego dotyczące braku rozważenia przez organ pierwszej instancji potrzeby przeprowadzenia postępowania dotyczącego oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji należy wskazać, że organ pierwszej instancji, tak w decyzji o warunkach zabudowy, jak i w analizie tekstowej, stwierdził że planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko określonego w § 3 ust. 1 pkt 37 wyżej powoływanego rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. Zatem – wbrew twierdzeniu organu odwoławczego – nie można zarzucić organowi pierwszej instancji niezbadania planowanej inwestycji pod kątem potrzeby przeprowadzenia postępowania mającego na celu wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ odwoławczy natomiast wskazując na treść § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., czyli inną normę niż powołaną przez organ pierwszej instancji, zarzuca temu organowi niewyjaśnienie w tym przedmiocie sprawy. Tymczasem, jeżeli organ odwoławczy zajmuje inne stanowisko względem zaliczenia planowanej inwestycji do któregoś z przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z 9 listopada 2010 r. i z tym stanowiskiem wiąże potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie (np. uzyskania wyjaśnień skarżącego jako inwestora), to w myśl zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego unormowanej w art. 15 K.p.a., jako organ zobowiązany do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, winien podjąć czynności wyjaśniające. Skorzystać z możliwości jakie daje mu art. 136 K.p.a. W efekcie jednoznacznie rozstrzygnąć tę kwestię sporną, wydając decyzję odpowiadającą treści art. 138 K.p.a. i w sposób przekonywujący uzasadnić swoje stanowisko w myśl art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. Natomiast nie formułować ogólników i zobowiązywać organ pierwszej instancji do ich rozważania. Nie można również zgodzić się z organem, że mając za podstawę dotychczas zgromadzony materiał dowodowy w sprawie oraz stanowisko organu pierwszej instancji zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i związanej z nią integralnie analizie tekstowej, nie mógł odnieść się do argumentacji podniesionej w odwołaniu przez odwołującego się. Wszelkie braki danych informacji jakie mogłyby wiązać się z treścią środka zaskarżenia, w tym planowaną przez skarżącego inwestycją, organ odwoławczy mógł rozstrzygnąć przez skierowanie stosownej treści zapytania do skarżącego (inwestora), jak i w sposób określony we wcześniejszych rozważaniach Sądu. Wszystko to dowodzi wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniami art. 138 § 2, art. 15, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy – ponownie rozpoznając sprawę – będzie miał na względzie ocenę prawną i wskazania co do kierunku poprowadzenia postępowania odwoławczego. Umożliwi również stronom skorzystanie z możliwości jakie daje art. 10 § 1 K.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.