IV SA/Wa 579/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1). zwolnić M. B. od kosztów sądowych, 2). ustanowić adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Skarżący M. B. w skardze z dnia 20 lutego 2011 r., adresowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarł wniosek o przyznaniu mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w niniejszej sprawie. Wobec tego, iż wniosek skarżącego nie został złożony na urzędowym formularzu, pismem Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r. wezwano skarżącego do usunięcia tego braku i wypełnienia odpowiedniego formularza w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 28 kwietnia 2011 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, złożony na urzędowym formularzu PPF, w którym skarżący oświadczył, iż wnosi o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia z całości kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Jak wynika z oświadczenia zawartego w nadesłanym formularzu wniosku skarżący aktualnie przebywa w zakładzie karnym, gdzie odbywa karę pozbawienia wolności. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku ani przedmiotów wartościowych, nie uzyskuje jakichkolwiek dochodów. Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Analizując sytuację finansową skarżącego należy stwierdzić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika zasługuje na uwzględnienie, bowiem w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy mieć na uwadze, iż wnioskodawca przebywa aktualnie w zakładzie karnym. Przebywając w placówce penitencjarnej nie ponosi wprawdzie kosztów związanych z bieżącym utrzymaniem ale również, jak wynika z nadesłanego formularza wniosku, nie uzyskuje żadnych dochodów, z których mógłby poczynić oszczędności i pokryć koszty sądowe związane ze swym udziałem w niniejszej sprawie. Tak ukształtowana sytuacja materialna skarżącego pozwala na stwierdzenie, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.