IV SA/Wa 579/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wykowski, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w W. decyzją z dnia [...].03.2012 r. wydaną na podstawie przepisów art. 79b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243, z późn. zm.) wymierzył panu W. G., prowadzącemu działalność pod nazwą [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł za wytwarzanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami. Strona pismem z dnia [...].03.20 12 r. odwołała się od ww. decyzji wnosząc o jej umorzenie. Skarżący wskazał, że nie wiedział o konieczności posiadania przedmiotowej decyzji oraz, że obecnie podjął działania dążące do jej uzyskania. Wyjaśnił również, że prowadzona przez niego firma jest mała i przynosi straty, a kwota kary jest dla niego dużym obciążeniem. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że [...] WIOŚ w dniach [...].01. - [...].01.2011 r. przeprowadził kontrolę w [...], której właścicielem jest pan W. G. W trakcie kontroli [...]WIOŚ ustalił, iż zakład prowadzi prace remontowe własnych maszyn i pojazdów, w wyniku których wytwarzane są odpady: - niebezpieczne w ilości do 0,1 Mg/rok (oleje przepracowane, zużyte filtry olejowe, czyściwo, opakowania po farbach), - inne niż niebezpieczne w ilości poniżej 5 Mg/rok (złom stalowy). Podczas kontroli stwierdzono również, że kontrolowany prowadzi także prace remontowo - budowlane w wyniku których wytwarzane są zmieszane odpady betonu, gruzu ceglanego, itp. oraz transportuje odpady wytworzone podczas wykonywania prac remontowo - budowlanych. Jak stwierdzono w czasie kontroli zakład nie posiada decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami oraz nie posiada zezwolenia na prowadzenie transportu odpadów. Ustalenia powyższe zostały odnotowane w protokole z kontroli nr [...], sygnatura protokołu: [...], podpisanym przez kontrolującego i kontrolowanego w dniu [...].01.2012 r. 1 W związku z ustaleniami kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w W. pismem z dnia 3.02.2012 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w trybie art. 79b ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o odpadach, a następnie zaskarżoną decyzją wymierzył panu W. G., prowadzącemu działalność pod nazwą [...] karę pieniężną za wytwarzanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami. Po rozpatrzeniu akt sprawy organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zgodnie z art. 17 ust. 1a ustawy o odpadach "wytwórca odpadów, który prowadzi działalność polegającą na świadczeniu usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw, a także przetwarzania odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych, jest obowiązany do uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami." Naruszenie cytowanego wyżej przepisu zostało stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli o sygnaturze: [...], do którego strona nie wniosła zastrzeżeń. W myśl art. 79b ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach "jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady, wytwarza odpady bez wymaganej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi lub zatwierdzającej program gospodarki odpadami lub z naruszeniem jej warunków, podlega karze pieniężnej w wysokości 5 000 zł". Karę tą, zgodnie z art. 79d ust. 1 ustawy o odpadach, wymierza w drodze decyzji właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska. Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu należy stwierdzić, że cytowany wyżej art. 79b ust. 1 pkt I ustawy o odpadach nie przewiduje miarkowania kary, ani żadnych od niej odstępstw, dlatego działania strony zmierzające do uzyskania brakującej decyzji zezwoleń, nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszego postępowania. Obowiązek uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami, w trybie art. 17 ust. 1a ustawy o odpadach sprawia, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, po stwierdzeniu naruszenia, był zobligowany z mocy prawa do wydania zaskarżonej decyzji, w trybie art. 79b ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. G., wskazując że nie wiedział o konieczności posiadania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami. Skarżący wyjaśnia, że nie prowadzi prac remontowo - budowlanych, o czym informował podczas kontroli. W skardze pan W. G. informuje, że podczas kontroli pierwszy raz zajmował się rozbiórką i burzeniem obiektu [...]. Powyższą pracę wykonywał bezpłatnie, tylko na potrzeby własne, ponieważ usuwany gruz ceglano - betonowy potrzebny był skarżącemu do utwardzenia działki. Po uzyskaniu informacji o konieczności posiadania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami skarżący niezwłocznie poczynił kroki w celu jej uzyskania. Skarżący informuje również, że jest rencistą, jego firma jest bardzo mała i przynosi straty oraz że rozważa jej likwidację. Pismem z dnia 7 kwietnia 2013r. skarżący wniósł o umorzenie kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 2012 poz. 270 zwanej w dalszej części p.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, uznał iż nie narusza ona prawa w stopniu mogącym prowadzić do jej uchylenia. Zgodnie z art. 17 ust. 1 a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243). wytwórca odpadów, który prowadzi działalność polegającą na świadczeniu usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw a także przetwarzania odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych, jest obowiązany do uzyskania decyzji zawierającej program gospodarki odpadami. W sprawie nie jest kwestionowana okoliczność, iż skarżący nie posiada w/w decyzji. Wskazać zatem należy, iż w myśl art. 79b ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach jeżeli zaś posiadacz odpadów lub transportujący odpady wytwarza odpady bez wymaganej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi lub gospodarki odpadami lub z naruszeniem jej obowiązków podlega karze pieniężnej w wysokości 5 000 zł. Karę tą, zgodnie z art. 79d ust. 1 ustawy o odpadach, wymierza w drodze decyzji właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska. Jak wynika z akt sprawy w tym protokołu kontroli przeprowadzonej przez [...] WIOŚ w okresie od dnia [...] stycznia 2011 r. do dnia [...] stycznia 2011 r. w [...], której właścicielem jest skarżący w należącym do niego zakładzie prowadzone są prace remontowe własnych maszyn i pojazdów- tj. naprawy, w wyniku których wytwarzane są odpady: niebezpieczne w ilości do 0,1 Mg/rok (oleje przepracowane, zużyte filtry olejowe, czyściwo, opakowania po farbach) i inne niż niebezpieczne w ilości poniżej 5 Mg/rok (złom stalowy). Ponadto stwierdzono, że skarżący prowadzi prace remontowo - budowlane w wyniku których wytwarzane są zmieszane odpady betonu, gruzu ceglanego, które skarżący przetransportował i złożył na terenie należącej do niego działki. Powyższe ustalenia zostały potwierdzone przez skarżącego -załącznik nr 2 do protokołu kontroli. Tym samym w ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi, orzekające w sprawie organy zobligowane były do wymierzenia skarżącemu w/w kary. Podkreślić przy tym należy, iż wymierzenie spornej kary nie zależy od uznania organów lecz wynika wprost z cytowanego powyżej przepisu. Podnoszone przez skarżącego w sprawie okoliczności, iż zgodnie z wpisem do ewidencji działalności nie prowadzi prac remontowo- budowlanych a jedynie rozbiórkę i burzenie obiektów, przy czym podczas kontroli pierwszy raz dokonywał rozbiórki i burzenia [...], i to bezpłatnie, nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Należy wskazać, iż w sprawie nie jest kwestionowana okoliczność iż skarżący prowadzi działalność gospodarczą. W ocenie zaś Sądu wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącego, oraz kwestionowania przez niego na etapie postępowania sądowego okoliczności dokonania rozbiórki obiektu (ostatecznie skarżący w piśmie z dnia 7 kwietnia 2013r. roku stwierdza, że nie zajmował się rozbiórką [...] tylko uprzątnięciem terenu [...]) Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego i uznał, że w sprawie zostało wykazane, iż wykonał on działalność w zakresie wskazanym w zaskarżonej decyzji, bez wymaganej decyzji. Potwierdza to przywołany powyżej załącznik do protokołu zawierający oświadczenie skarżącego oraz znajdujące się w aktach sprawy karty ewidencji odpadów i przekazania odpadu. Fakt, że skarżący nie wiedział o konieczności uregulowania stanu formalnoprawnego w zakresie gospodarki odpadami, jak również iż kwestionowane prace rozbiórkowe wykonywał po raz pierwszy również nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszego postępowania. Zgodnie bowiem z zasadą ignorantia iuris nocet (łac. nieznajomość prawa szkodzi) nie można zasłaniać się nieznajomością normy prawnej. W praktyce wyraża się ona tym, że nikt nie może podnosić, iż zachował się niezgodnie z normą dlatego, że nie wiedział o jej istnieniu. Jak wynika zaś z akt sprawy skarżący prowadzi działalność gospodarczą od wielu lat, zaś obowiązek uzyskania spornej decyzji obowiązuje od 12 marca 201Or. A więc od kilku lat. Na marginesie należy także podnieść, iż obowiązkiem Sądu jest jedynie dokonanie kontroli zgodności kwestionowanej decyzji z przepisami prawa. Nie może on zatem rozpoznać wniosku skarżącego w zakresie umorzenia kary pieniężnej. Reasumując należy wskazać, iż dokonując kontroli zgodności zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia, w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 p.p.s.a ustawy, orzekł jak w sentencji.