IV SA/Wa 582/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka,, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant ref. staż. Krystyna Stępniak-Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi T. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W dniu 6 maja 2013 r. do Wójta Gminy S. wpłynął wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej stacji paliw o stację gazu płynnego LPG we wsi D., gmina S. na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...]. Jako wnioskodawcy podpisali się: D. T., B. T., S. T. W piśmie z dnia 13 maja 2013 r. organ zwrócił się do [...] Sp. J. [...] o uzupełnienie złożonego wniosku. W decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Wójt Gminy S. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej stacji paliw o stację gazu płynnego LPG na działce o numerze ewidencyjnym [...] we wsi D., gmina S. oraz określił warunki realizacji przedsięwzięcia. Wójt wskazał w decyzji, że z wnioskiem o jej wydanie wystąpiła w dniu 6 maja 2013 r. [...] Sp. J. [...]. Po rozpatrzeniu odwołania strony postępowania – T. F. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w decyzji z dnia [...] grudnia 201 4r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. W decyzji organ szczegółowo wyjaśnił podstawy prawne wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i podzielił stanowisko organu I instancji, że planowana inwestycja nie będzie zagrażać środowisku, nie leży ona na terenie podlegającym ochronie i znajduje się w znacznej odległości od takich obszarów, które zostały szczegółowo wskazane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. wniosła T. F. W skardze podniosła, że przedmiotowa inwestycja będzie szkodzić innej planowanej inwestycji na działce sąsiedniej, polegającej na budowie budynku krótkiego zakwaterowania z salą konferencyjną, punktem gastronomicznym i mieszkaniem właściciela, czego organ nie wziął pod uwagę. Zdaniem skarżącej, charakter przedmiotowej inwestycji będzie stwarzał realne zagrożenie wybuchu czy pożaru, a magazynowanie oraz dystrybucja związków ropopochodnych będzie wiązało się z ryzykiem skażenia środowiska. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednakże nie ze względu na podniesione w niej zarzuty. Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że sąd dokonuje oceny zaskarżonego aktu mając na uwadze wszelkie aspekty sprawy, nie zaś jedynie argumentację podniesioną przez skarżącą stronę. Z kolei stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Jak wskazuje art. 63 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej "k.p.a.", podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Spełnienie powyższych wymagań umożliwia organowi administracji publicznej dokonanie oceny, czy podanie pochodzi od osoby uprawnionej (strony lub uczestnika postępowania) oraz czy żądanie dotyczy sprawy załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, ewentualnie czy spełnia inne warunki przewidziane przepisami prawa. Zachowanie tych wymagań ma szczególnie doniosłe znaczenie w fazie wszczęcia postępowania, gdy organ przeprowadza formalną i procesową ocenę podania i zawartego w nim żądania załatwienia sprawy administracyjnej. Wniosek wszczynający postępowanie administracyjne w przypadku wątpliwości co do treści żądania stanowi podstawę do podjęcia przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi. Podanie wywołuje skutek prawny wszczęcia postępowania, gdy zostanie stwierdzone, że podanie wniosła strona w rozumieniu art. 28 k.p.a., którą ustala się na podstawie danych zawartych w podaniu, a żądanie dotyczy sprawy indywidualnej należącej do właściwości organu administracji publicznej i rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej, treść żądania wyznacza bowiem przedmiot postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. in principio decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Akt administracyjny, aby posiadać charakter decyzji administracyjnej, musi - obok wielu innych kryteriów - spełniać wymóg indywidualności, tzn. musi zostać skierowany do konkretnego, wskazanego z imienia i nazwiska (nazwy, firmy) adresata (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 marca 2007 r. II SA/Kr 1621/03). Oznacza to, że wadliwe wskazanie adresata decyzji stanowi uchybienie mające wpływ na wynik sprawy, ponieważ tego rodzaju decyzja nie rozstrzygnęła indywidualnej sprawy administracyjnej w sposób umożliwiający zidentyfikowanie adresata decyzji, któremu przyznano prawa lub nałożono na niego w decyzji obowiązki. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd dokonał oceny legalności całości przeprowadzonego postępowania administracyjnego i stwierdził, że organy w sposób nieprawidłowy ustaliły, kto złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W aktach administracyjnych sprawy obok wniosku z dnia 6 maja 2013 r. znalazł się także wniosek o tej samej treści, ale datowany na dzień 17 kwietnia 2013 r., podpisany przez D. T. Na wniosku z dnia 17 kwietnia 2013 r. wskazano jako wnioskodawcę [...] Sp. J. [...]. Organ I instancji nie wyjaśnił, kto był wnioskodawcą w przedmiotowej sprawie. Z kolei organ li instancji w ogóle nie wskazał w decyzji daty złożenia wniosku, ani też nie zaznaczył w treści decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., na czyj wniosek została wydana decyzja. Z wniosku z dnia 6 maja 2013 r. wynikało, że o wydanie decyzji wniosły trzy osoby fizyczne – [...]. Te trzy osoby nie są razem wspólnikami w żadnej spółce. Z kolei wspólnikami spółki są [...], jednak [...] Sp. J. [...] została wskazana jako wnioskodawca wyłącznie na wniosku z dnia 17 kwietnia 2013 r. Na tym wniosku nie ma prezentaty organu potwierdzającej datę wpływu do organu. Również w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu i instancji wskazano, że rozpatrzony został wniosek z dnia 6 maja 2013 r. Jednakże już sam podmiot wnioskujący został określony niewątpliwie wadliwie, ponieważ wskazano, że o wydanie decyzji wniosła [...] Sp. J. [...]. Z tych względów konieczne było wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji obu instancji, gdyż zostały one wydane mimo braku ustalenia, kto w istocie złożył wniosek o wydanie decyzji. Organy tym samym naruszyły art. 63 § 2 k.p.a., ponieważ wydały decyzję nieodpowiadającą od strony podmiotowej żądaniu wniosku oraz art. 107 § 1 k.p.a., ponieważ w konsekwencji wadliwych ustaleń skierowały decyzję do podmiotu, który nie mógł być jej adresatem. Dodatkowo należy stwierdzić, że Kolegium naruszyło także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ utrzymało w mocy oczywiście wadliwą decyzję Wójta. Jeżeli organ I instancji powziął wątpliwości, co do strony podmiotowej wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, powinien był w tym zakresie przeprowadzić stosowne postępowanie wyjaśniające i ustalić, czy wniosek złożyły trzy osoby fizyczne, jak to wynikało z wniosku z dnia 6 maja 2013 r. czy też spółka, której wspólnikami były dwie z tych trzech osób, a nie jak błędnie organ wskazał: [...]. Organ nie wskazał także, dlaczego przyjął, że rozpatrzeniu podlegał wniosek z dnia 6 maja 2013 r., a nie z dnia 17 kwietnia 2013 r., a stronę podmiotową wniosku ustalił z kolei w sposób przeciwny, mimo że we wniosku z dnia 6 maja 2013 r. jako wnioskodawców wskazano trzy osoby fizyczne i każda z tych osób złożyła pod wnioskiem swój podpis. Dodatkowo należy zauważyć, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów i budynków wynikało, że współwłaścicielami działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...], której dotyczył wniosek o wydanie decyzji, byli [...], a nie spółka jawna tych osób. Do żadnego z wniosków nie załączono też dokumentów potwierdzających tytuł prawny spółki jawnej do przedmiotowej nieruchomości. Należy jeszcze zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2013, poz. 1203 ze zm.) rejestr jest jawny, każdy ma prawo dostępu do danych zawartych w rejestrze. Wyrażona w ten sposób zasada jawności formalnej rejestru chroni interesy zarówno podmiotów wpisanych do rejestru, jak i wszystkich innych nawiązujących z nimi stosunki prawne, będących stronami tego samego postępowania lub korzystających z rejestru w innych celach. Informacje zawarte w rejestrze odpowiadają co do zasady aktualnym danym podmiotu zarejestrowanego. Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że organ dysponował narzędziem niewymagającym nadmiernego wysiłku i nakładów ani długotrwałych czynności wyjaśniających w celu ustalenia osoby wnioskodawcy. Nawet skorzystanie z ogólnodostępnej bazy internetowej Krajowego Rejestru Sądowego w celu sprawdzenia danych podmiotu wnioskującego o wydanie decyzji pozwoliłoby uniknąć skierowania decyzji do wadliwie określonego adresata. Ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę, organ uzupełni materiał dowodowy o dokumenty niezbędne do precyzyjnego ustalenia strony podmiotowej wniosku, w tym informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców (KRS), ewentualnie dokument potwierdzający tytuł prawny spółki jawnej do działki, której dotyczył wniosek, jeżeli organ uzna, że to spółka jest wnioskodawcą w sprawie, a także wezwie: [...] oraz [...] Sp. J. [...] do sprecyzowania wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzez jednoznaczne wskazanie wnioskodawcy zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. W odniesieniu do argumentów podnoszonych w skardze przez T. F. należało stwierdzić, że ocena ich zasadności byłaby przedwczesna. W rozpatrywanej sprawie już sama przesłanka proceduralna, jaką było wadliwe ustalenie wnioskodawcy i w konsekwencji adresata decyzji przesądziła o konieczności uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. i z dnia [...] grudnia 2014 r. Po dokonaniu odpowiednich ustaleń organ ponownie rozpatrzy wniosek o wydanie decyzji środowiskowej i dopiero wtedy możliwe będzie skontrolowanie postępowania co do meritum. Mając powyższe na uwadze, o punkcie pierwszym sentencji orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. c p.p.s.a. O punkcie drugim sentencji orzeczono na postawie art. 152 p.p.s.a.