IV SA/Wa 583/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. G. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014r., znak: [...], orzekającej o ustaleniu odszkodowania na rzecz Z. G. w wysokości 1 100 234,00 zł, z tytułu przejęcia z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 1,2871 ha, przeznaczonej pod budowę obwodnicy [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] oraz zobowiązującej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna; uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. w części dotyczącej zobowiązania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna i w tym zakresie orzekł o zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia wydania niniejszej decyzji. W pozostałej części utrzymuję zaskarżoną decyzję w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Nieruchomość położona w gminie [...], obręb [...], oznaczona jako działki nr [...] o pow. 1,2871 ha, decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r., znak: [...], zmienioną decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, została przeznaczona pod budowę obwodnicy [...] w ciągu drogi krajowej nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] października 2013r., znak: [...], Wojewoda [...] nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r., znak: [...], Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz Z. G. w wysokości 1 100 234,00 zł tytułu przejęcia z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności powołanej wyżej nieruchomości, przeznaczonej pod budowę obwodnicy [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] oraz zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r, o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna. Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Infrastruktury i Rozwoju wniósł Z. G., zarzucając brak podwyższenia ustalonego odszkodowania o 5% wartości przedmiotowej nieruchomości z tytułu jej wcześniejszego wydania. Skarżący wskazał, iż wydał formalnie przedmiotową nieruchomość w dniu 11 kwietnia 2014r. Wskazał także, iż zgodnie z pouczeniem zawartym w zawiadomieniu o wydaniu decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w przypadku przekazania nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, wartość nieruchomości miała zostać powiększona o kwotę odpowiadającą 5% jej wartości. Według odwołującego, wobec braku ostateczności ww. decyzji, spełnione zostały warunki do podwyższenia ustalonego odszkodowania. Ponadto skarżący podniósł, iż postanowienie z dnia [...] października 2013r., znak: [...], o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nigdy nie zostało mu prawidłowo doręczone. Skarżący wniósł też o zawarcie w sentencji decyzji rozstrzygnięcia o obowiązku wypłaty odszkodowania zwaloryzowanego na dzień wypłaty. Minister utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję w uzasadnieniu podniósł, że analiza sporządzonego operatu nie wykazała zaistnienia nieprawidłowości, które mogłyby skutkować nieuznaniem tego dowodu z opinii biegłego. Zawiera on wszystkie elementy wymagane przepisami prawa. Autor operatu wyczerpująco wyjaśnił przyjęty przez niego wybór metody szacowania nieruchomości oraz szczegółowo scharakteryzował przyjęty rynek transakcyjny. Opinia biegłego spełnia wszystkie wymogi formalne określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. i opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym ustaleniu współczynników korygujących. Rzeczoznawca majątkowy dokładnie przeanalizował oba rynki nieruchomości, zarówno transakcji drogowych jak i pod zabudowę usługową, produkcyjną i magazynową z dopuszczalną zabudowa mieszkaniową. Biegły biorąc pod uwagę drogowe przeznaczenie nieruchomości prawidłowo zastosował procedurę wyceny określoną w § 36 ust. 4 ww. rozporządzenia z dnia 21 września 2004r. Wobec braku możliwości wykorzystania do wyceny transakcji drogowych, do porównań przyjęte zostały nieruchomości o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych, czyli przeznaczonych pod zabudowę usługową, produkcyjną i magazynową, z dopuszczalną zabudowa mieszkaniową. Jednocześnie wobec faktu, iż wartość tych gruntów jest wyższa od cen rynkowych nieruchomości drogowych brak było konieczności powiększenia wartości nieruchomości stosownie do § 36 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. Odnosząc się natomiast do zarzutu strony dotyczącego odmowy powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości organ wskazał na art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w myśl którego w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia: 1) doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17, 2) doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności albo 3) w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna; wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5 % wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego. Podkreślenia wymaga fakt, iż ustawodawca uzależnił przyznanie odszkodowania powiększonego o 5% od łącznego spełnienia następujących przesłanek: 1) wydania przez właściciela nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz opróżnienia i wydania lokali i innych pomieszczeń, 2) dokonania powyższych czynności w określonym w art. 18 ust. le specustawy drogowej terminie. Dopiero spełnienie wszystkich powyższych warunków uprawnia do powiększenia ustalonego odszkodowania o 5%. Z uwagi na fakt, iż decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, postanowieniem z dnia [...] października 2013r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności, termin na wydanie nieruchomości, uprawniający do powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości, zgodnie z art. 18 ust. 1 e pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. należy liczyć od dnia doręczenia Z. G. zawiadomienia o wydaniu tego postanowienia. Termin na wydanie przedmiotowej nieruchomości, uprawniający do otrzymania dodatkowego odszkodowania, upłynął w dniu 5 grudnia 2013r. Tymczasem z protokołu wydania nieruchomości wynika, że przedmiotowa nieruchomość, oznaczona jako działka nr [...], wydała została przez dotychczasowego właściciela w dniu 11 kwietnia 2014r. Z okoliczności sprawy wynika, że dotychczasowy właściciel nie odebrał zawiadomienia o wydaniu postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2013r. w wyznaczonym terminie jednakże, w ocenie organów obu instancji, doręczenie było skuteczne wobec adresata pisma, gdyż zostało dokonane zgodnie z wymaganiami przewidzianymi w art. 44 Kpa. Doręczenie bowiem, uważa się za skuteczne z upływem ostatniego dnia, w którym adresat miał możliwość odbioru pisma, co w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 5 listopada 2013r. Zatem termin na wydanie przedmiotowej nieruchomości, uprawniający do otrzymania dodatkowego odszkodowania upłynął w dniu 5 grudnia 2013r. Tymczasem z protokołu wydania nieruchomości wynika, że przedmiotowa nieruchomość, oznaczona jako działka nr [...], wydała została przez Skarżącego w dniu 11 kwietnia 2014r, co spowodowało, że wydanie nieruchomości nie nastąpiło w terminie określonym w opisanym powyższej przepisie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, przez co odszkodowanie nie zostało powiększone o 5% wartości nieruchomości. W skardze na decyzję organu odwoławczego skarżący – Z. G. zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego w zakresie art. 18 ust. le ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, przepisów procedury administracyjnej w zakresie art. 42 i 44 k.p.a., i wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie odmawiającym Skarżącemu zwiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości, 2) zasądzenie od organu administracji zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwzględnieniem reprezentowania strony przez radcę prawnego, względnie według spisu kosztów, o ile zostanie przedłożony na rozprawie. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, iż zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju oraz decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Stąd też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako p.p.s.a. ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyjął, że obie decyzje są prawidłowe. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Ustalenia faktyczne i prawne szczegółowo omówione w uzasadnieniach organów obu instancji, w ocenie Sądu, nie budzą żadnych wątpliwości. Organ I instancji zebrał i prawidłowo ocenił materiał dowodowy, ocena ta jest logiczna, przy jej dokonaniu nie przekroczył obowiązujących reguł procesowych, wskazał prawidłową podstawę prawną swojej decyzji. Okoliczność, że strony skarżące nie zostały przekonane do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Należy powtórzyć za organem, że strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2009 r., I SA/Łd 1329/08, LEX nr 549458). Przede wszystkim należy podnieść, iż w świetle przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Stosownie do ust. 3 omawianego przepisu odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, iż zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju oraz decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Stąd też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako p.p.s.a. ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyjął, że obie decyzje są prawidłowe. Organ I instancji zebrał i prawidłowo ocenił materiał dowodowy, ocena ta jest logiczna, przy jej dokonaniu nie przekroczył obowiązujących reguł procesowych, wskazał prawidłową podstawę prawną swojej decyzji. Okoliczność, że strony skarżące nie zostały przekonane do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Należy powtórzyć za organem, że strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2009 r., I SA/Łd 1329/08, LEX nr 549458). Przede wszystkim należy podnieść, iż w świetle przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Stosownie do ust. 3 omawianego przepisu odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. Stosownie do treści art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia: 1) doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17; 2) doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności albo w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego. Nadto zgodnie z § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004r, Nr 207, poz. 2109 ze zm.), wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013, poz. 687) określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami bez uwzględnienia ustaleń decyzji. W niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości, stanowił operat szacunkowy z dnia 27 grudnia 2013r., sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego W. W. Dla potrzeb wyceny dokonano oceny wpływu poszczególnych cech kształtujących ceny transakcyjne i preferencje nabywców. Biegły ustalił, że na badanym rynku zasadniczy wpływ na wysokość ceny jednostkowej mają takie cechy, jak: lokalizacja (waga 50%), warunki techniczno-użytkowe (waga 20%), powierzchnia (waga 10%) oraz uwarunkowania planistyczne (waga 20%). Ostatecznie określono wartość gruntu na kwotę 1 097 381,00 zł. Natomiast wartość zasiewów określono zgodnie z art. 135 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami na kwotę 2 853,00 zł. Łącznie zatem wartość powyższej nieruchomości określono na kwotę 1 100 234,00 zł., co nie było przedmiotem kontestowania przez Skarżącego. Przedmiotem skargi był głównie zarzut dotyczący odmowy powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości. Istotne jest, że uprawnienie do powiększenia kwoty odszkodowania za wydanie nieruchomości może być przyznane jednokrotnie, a zatem bądź z tytułu wydania nieruchomości w terminie liczonym na podstawie art. 18 ust. le pkt 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, bądź w terminie wskazanym w pkt. 3 tej ustawy. Oznacza to, że jeżeli właściciel nieruchomości nie wydał nieruchomości w terminie 30 dni od doręczenia zawiadomienia o wydaniu przez organ pierwszej instancji decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, to nie przysługuje mu uprawnienie do powiększenia wysokości odszkodowania o 5%, nawet wówczas, gdy wydał swoją nieruchomość w terminie 30 dni od dnia uostatecznienia się decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Należy zwrócić uwagę, iż 30-dniowy termin na wydanie nieruchomości przez właściciela biegnie od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu przez wojewodę decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności. Natomiast gdy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostanie wydana bez rygoru natychmiastowej wykonalności, który dopiero w późniejszym terminie zostanie nadany postanowieniem, to 30-dniowy termin na wydanie nieruchomości będzie biegł od dnia doręczenia zawiadomienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej takiego rygoru i tym samym właściciel zyska więcej czasu na udostępnienie nieruchomości. Istotne jest podkreślenie, iż wydanej w niniejszej sprawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, dopiero postanowieniem z dnia [...] października 2013r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Dlatego też termin na wydanie nieruchomości, uprawniający do powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości, zgodnie z art. 18 ust. 1 e pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. należy liczyć od dnia doręczenia Z. G. zawiadomienia o wydaniu tego postanowienia. Z akt sprawy wynika, iż dotychczasowy właściciel nie odebrał zawiadomienia o wydaniu postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2013r. w wyznaczonym terminie. Doręczenie te było w ocenie Sądu skuteczne wobec adresata pisma, gdyż zostało dokonane zgodnie z wymaganiami przewidzianymi w art. 44 Kpa. Doręczenie bowiem, uważa się za skuteczne z upływem ostatniego dnia, w którym adresat miał możliwość odbioru pisma, co w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 5 listopada 2013r. Doręczenie zawiadomienia, zgodnie z art. 11 d. ust.5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. 2003 Nr 80 poz. 721) dokonane na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczny. Przepis ten stosuje się odpowiednio do doręczenia i zawiadamiania stron o treści orzeczeń administracyjnych. Nietrafny więc jest zarzut skargi zaniechania przez organy ustalania aktualnego miejsca zamieszkania Skarżącego. Zawiadomienie właścicieli i użytkowników wieczystych wysyłane jest na adres zameldowania znajdujący się w ewidencji gruntów i budynków niezależnie od aktualności tego adresu i na adres z ewidencji przedmiotowe postanowienie zostało wysłane. Zatem termin na wydanie przedmiotowej nieruchomości, uprawniający do otrzymania dodatkowego odszkodowania upłynął w dniu 5 grudnia 2013r. Tymczasem z protokołu wydania nieruchomości wynika, że przedmiotowa nieruchomość, oznaczona jako działka nr [...], wydała została przez dotychczasowego właściciela w dniu 11 kwietnia 2014r. Wskazać należy, iż w odwołaniu Z. G. nie zakwestionował powyższych faktów. Zasadność podwyższenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomość uzasadnia faktem wydania nieruchomości przed datą ostateczności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Na marginesie należy podnieść, iż wbrew twierdzeniom Skarżącego, brak jest jakiegokolwiek dowodu –aktu woli- wykazującego na wydanie przez Skarżącego przedmiotowej nieruchomości. Reguła ta nie ma jednak zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ decyzji Wojewody [...] został nadany rygor natychmiastowej wykonalności postanowieniem z dnia [...] października 2013r. Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego w zakresie wadliwego doręczenia mu postanowienia o nadaniu decyzji Wojewody [...] rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżący nie odebrał ww postanowienia, gdyż w tym okresie (druga połowa października 2013 r.) przebywał wraz z żoną poza O. Okoliczność ta jednak nie uzasadnia żądania Skarżącego zawartego w skardze, Sąd bowiem działa na podstawie obowiązujących przepisów, które w sposób jednoznaczny formułują zasady skutecznego dokonywania doręczeń. Adres, na który zostało wysłane przedmiotowe postanowienie było tym samym adresem do korespondencji, pod którym dotychczas, wszystkie pisma były Skarżącemu skutecznie doręczane. Zgodnie z art. 42 § 1. k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Natomiast, jak stanowi § 3 tego artykułu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Powyższe jednak nie stanowi, wbrew stanowisku Skarżącego, o obowiązku organu do poszukiwania miejsca aktualnego miejsca pobytu adresata. W takim wypadku Skarżący winien był powiadomić organ o ewentualnej zmianie, wskazując aktualny adres o ile zamierzał przebywać poza dotychczasowym miejscem zamieszkania dłużej, tym bardziej w okolicznościach, kiedy miał pełną widzę o toczącym się z jego udziałem postępowaniu administracyjnym. Pełnomocnik Skarżącego na rozprawie sądowej w dniu 13 maja 2015 r. oświadczył, iż Skarżący przebywał poza miejscem zamieszkania około trzech tygodni. A zatem, mając na uwadze obowiązek poczty o pozostawienie stosownej informacji - awiza, a następnie kolejnego awiza, zwyczajowo umieszczanego w skrzynce pocztowej adresata, Skarżący, ponad wszelką wątpliwość, miał możliwość ustalenia przesłanej do niego przesyłki i od kogo nieodebrana przesyłka pochodzi jak i do podjęcia stosownych czynności w sytuacji, kiedy termin do wydania nieruchomości zaczął biec dopiero po upływie 14 dni od daty pierwszego awiza. Z akt sprawy nie wynika natomiast aby jakiekolwiek ustalenia były przez Z. G. były przeprowadzone. Dlatego też, w ocenie Sądu, prawidłowo organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną do niego decyzję w mocy, w uzasadnieniu rozstrzygnięcia podnosząc, że Wojewoda w sposób rzetelny i wnikliwy zgromadził dowody w sprawie i rozpatrzył zebrany materiał dowodowy. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).