IV SA/Wa 586/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie asesor WSA Jarosław Trelka (spr.), asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) lutego 2007 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego - skargę oddala - Decyzją z dnia (...) września 2006 r Burmistrz Miasta i Gminy (...), na wniosek D. G., orzekł o wymeldowaniu W. C. z pobytu stałego w lokalu przy ul. (...) w Z. Podstawą decyzji był art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Decyzją z dnia (...) listopada 2006 r. Wojewoda (...) uchylił decyzję organu I instancji wskazując, że nie zostało wyjaśnione, czy skarżący zamieszkał w tym lokalu. Zamieszkanie było natomiast warunkiem legalnego zameldowania. Może to mieć znaczenie dla ustalenia, czy w grę wchodzi wymeldowanie, czy też uchylenie materialnej czynności zameldowania, stosownie do art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Decyzją z dnia (...) stycznia 2007 r. Burmistrz Gminy i Miasta (...) ponownie orzekł o wymeldowaniu W. C. z lokalu przy ul. (...) w Z.. Organ wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego ustalono, iż skarżący zamieszkiwał w lokalu w dacie zameldowania, tj. (...). Organ ustalił też, że skarżący mieszkanie opuścił dobrowolnie, na co wskazują m.in. pisemne wyjaśnienia samego skarżącego z dnia (...). Ostatni raz był w mieszkaniu w dniu (...), wtedy też D. G. odebrała od niego klucze. Klucze zwrócił dobrowolnie. Powyższe ustalenia doprowadziły organ do wniosku, że zaszły przesłanki do wymeldowania skarżącego na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W odwołaniu od decyzji z dnia (...) stycznia 2007r. skarżący uznał, że nie opuścił lokalu dobrowolnie, lecz że D. G. zabrała mu klucze. Swoje rzeczy zabrał dopiero wtedy, gdy jemu zabrano klucze. Uznał też, że nie widzi przeszkód do dobrowolnego wymeldowania się, ale nie może pozwolić na niesprawiedliwą ocenę faktów, której dokonano w decyzji organu I instancji. Decyzją z dnia (...) lutego 2007 r. Wojewoda (...) utrzymał w mocy powyższą decyzję i powtórzył ocenę organu I instancji. Wskazał, że skarżący nie wystąpił do sądu powszechnego o ochronę naruszonego posiadania. Opuszczenie lokalu przez skarżącego organ uznał za dobrowolne. Utrzymywanie stanu zameldowania skarżącego w lokalu oznaczałoby fikcję meldunkową. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z (...) lutego 2007 r. skarżący ocenił ją jako wadliwą, niesprawiedliwą i niezgodną z rzeczywistością. Uznał, że w sprawie pojawiają się nowe fakty, na dowód czego załączył do skargi szereg dokumentów znajdujących się już w aktach postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtórzył swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania takiej decyzji. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej też dalej "ustawą", organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zasadnie więc ocenił Wojewoda (...), że warunkiem zastosowania tego przepisu jest faktyczne zamieszkanie danej osoby w miejscu zameldowania. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, a co ponadto jest między stronami bezsporne, skarżący zamieszkał w lokalu przy ul. (...) w Z. w dniu (...). Kolejną zasadniczą okolicznością pozwalającą na zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy jest opuszczenie miejsca zameldowania i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Zasadnie przy tym wskazuje organ odwoławczy na utrwalone orzecznictwo sądowe, według którego opuszczenie miejsca zameldowania musi mieć walor świadomej i dobrowolnej decyzji osoby zameldowanej (vide np. wyrok NSA z 24 lutego 2006 r., sygn. II OSK 561/05, LEX Nr 194344). W tej sytuacji zasadniczą kwestią staje się ustalenie, czy skarżący opuścił miejsce zameldowania w lokalu w Z., a ponadto, czy nastąpiło to dobrowolnie. W powyższej kwestii Sąd w pełni podzielił ocenę organów obu instancji. Skarżący opuścił to mieszkanie ostatecznie (trwale) w dniu (...)., a nastąpiło to dobrowolnie. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, w tym z przesłuchania D. G., na jej żądanie skarżący wydał jej klucze od mieszkania, gdyż uznał, że są mu już niepotrzebne. Ponadto – jak wynika z jego pisma z dnia (...) – klucze od mieszkania zwrócił sam ("Uczyniłem to bez szemrania, gdyż nie widziałem powodu do przeciwstawienia się temu".). Sąd ocenił zatem, że dobrowolne zwrócenie kluczy od mieszkania, nawet poprzedzone żądaniem ich zwrócenia, stanowi przejaw podjętej decyzji o jego opuszczeniu. Nie może być tu mowy o jakiejkolwiek formie przymusu, która wykluczałaby zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy. Spełnienie żądania właściciela lokalu co do zwrotu kluczy nie może być ocenione za formę przymusu i oznacza faktycznie rezygnację z pobytu w miejscu zameldowania. Przejawem podjętej decyzji skarżącego o opuszczeniu mieszkania było też dobrowolne zabranie przez niego swoich rzeczy z tego mieszkania (odwołanie skarżącego od decyzji z (...) stycznia 2007 r.). Trudno bowiem przyjąć, że osoba zmuszona do opuszczenia mieszkania dobrowolnie zabiera z niego swoje rzeczy. W końcu przyjąć należy, że na dobrowolny charakter opuszczenia lokalu wskazuje fakt, iż skarżący nie wystąpił o ochronę naruszonego posiadania, a w toku postępowania administracyjnego, jak w też w skardze do Sądu, w zasadzie nie sformułował żadnych zarzutów pod adresem wydanych w sprawie decyzji, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że są one "wadliwe", "niesprawiedliwe" i "niezgodne z rzeczywistością". Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 przywołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej podjęcia.