IV SA/Wa 59/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi C. P. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] marca 2011 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącego C. P. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w W. decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] odmówił zmiany ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] zezwalającej C. P. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "P. " na usunięcie drzew rosnących na terenie nieruchomości w G. dz. nr ew. [...] z obrębu [...] między ul. [...] a ul. [...], poprzez zmianę określenia w niej terminu wykonywania nasadzeń zastępczych na terenie przedmiotowej nieruchomości na dzień późniejszy niż 12 czerwca 2010 r. Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) oraz art. 155 Kpa. Organ pierwszej instancji wskazał, iż przepis art. 84 ust. 4 i 5 ustawy o ochronie przyrody daje mu możliwość, jako organowi właściwemu do wydania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów, odroczenia na okres 3 lat od daty wydania zezwolenia terminu uiszczenia opłaty za ich usunięcie, jeżeli zezwolenie przewiduje przesadzenie ich w inne miejsce lub zastąpienie innymi drzewami i krzewami. Podkreślono, że jeżeli przesadzone albo posadzone w zamian drzewa lub krzewy zachowały żywotność po upływie 3 lat od dnia ich przesadzenia albo posadzenia lub nie zachowały żywotności z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości, należność z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzew lub krzewów podlega umorzeniu przez organ właściwy do naliczenia i pobrania opłaty. W ocenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wykładnia powyższych regulacji zawartych w ustawie o ochronie przyrody potwierdza, iż termin wykonania nasadzeń zastępczych powinien być maksymalnie zbliżony do daty wydania zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów, ponieważ musi upłynąć dostatecznie długi czas, aby stwierdzić, czy przesadzone drzewa lub krzewy zachowały żywotność, a zatem, czy wystąpiły przesłanki warunkujące umorzenie postępowania w przedmiocie należności. Podkreślono, iż w decyzji, której zmiany żąda skarżący, organ przychylił się do wniosku skarżącego o odroczenie opłaty za drzewa, które należało usunąć i zgodził się na odroczenie naliczonej opłaty na okres trzech lat, uzależniając zgodę od posadzenia w zamian za usunięte drzewa innych drzew. Wnioskodawca przedstawił projekt nasadzeń zastępczych i zaproponował termin 30 listopada 2009 r. jako termin ich wykonania, na co organ wyraził zgodę uznając, iż termin ten jest dostatecznie bliski dacie wydania zezwolenia na usunięcie drzew. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż uwzględnienie wniosku o zmianę powyższej decyzji poprzez przesunięcie terminu wykonania nasadzeń zastępczych do marca 2011 r., czyli po upływie roku od daty wydania zezwolenia na usuniecie drzew, nie jest możliwe, bowiem stałoby w sprzeczności z celem jaki przyświecał ustawodawcy, który dopuścił zastąpienie rekompensaty pieniężnej przez rekompensatę przyrodniczą. Uniemożliwiłoby to bowiem dokonanie organowi oceny, czy drzewa zasadzone jako nasadzenia zastępcze zachowały żywotność przez miarodajnie długi czas. Powyższe okoliczności zdaniem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wskazują, iż przepisy ustawy o ochronie przyrody wykluczają możliwość zmiany decyzji ostatecznych zezwalających na usunięcie drzew w zakresie przesunięcia terminu realizacji nasadzeń zastępczych. W ocenie organu brak możliwości przesunięcia terminu dokonania nasadzeń uzasadnia również okoliczność, iż skarżący dokonał już nasadzeń zastępczych w czerwcu 2010 r. Nie uznano również za słuszny w tych warunkach interes wnioskodawcy, który uchybił terminowi wykonania nasadzeń i wykluczył możliwość dokonania prawidłowej oceny żywotności nasadzonych drzew. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. [...] w wyniku rozpoznania odwołania C. P. , utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odnosząc się do możliwości zmiany decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. w trybie art. 155 Kpa wskazał, iż w sytuacji, gdy określone w przedmiotowej decyzji nasadzenia zostały już dokonane, zmiana terminu nasadzeń jest bezprzedmiotowa. Ponadto uznano, iż terminy dotyczące dokonania nasadzeń zastępczych, określone w przepisach ustawy o ochronie przyrody, mają charakter bezwzględnie obowiązujący. W dalszej części zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji przedstawił rozważania dotyczące treści art. 84 ust. 4 i 5 ustawy o ochronie przyrody, wskazując, iż uwzględnienie wniosku skarżącego oznaczałoby, że może dojść do sytuacji, w której nasadzenia zastępcze będą dokonywane w innym terminie niż data wydania zezwolenia, a w rezultacie termin odroczenie opłaty upłynie szybciej niż termin badania żywotności nowych nasadzeń. Swoje rozważania organ odwoławczy zakończył stwierdzeniem, iż taka sytuacji nakładałaby na organ obowiązek wstrzymania się z windykacją opłat do czasu potwierdzenia żywotności nowych drzew lub krzewów. Skargę na powyższą decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. P. , wnosząc o uwzględnienie przedmiotowej skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: - naruszenie art. 84 ust. 4 i 5 ustawy o ochronie przyrody, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż przepisy te uniemożliwiają zmianę terminu wykonania nasadzeń zastępczych, - naruszenie art. 155 Kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie i pomięcie wymogów przepisem tym przewidzianych, - rażące naruszenie art. 6,7 i 8 Kpa, poprzez bezpodstawne pominięcie słusznego interesu skarżącego - naruszenie art. 77 i 80 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa, poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy oraz niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstaw prawnych oraz przyczyn zapadłego rozstrzygnięcia, - naruszenie art. 138 § 1 i 2 Kpa, poprzez nieuchylenie przez organ drugiej instancji decyzji organu pierwszej instancji i nieorzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu wniesionej skargi C. P. wskazał, iż błędne jest stanowisko organu pierwszej instancji, w świetle którego termin wydania zezwolenia na wycięcie drzew musi być maksymalnie zbliżony do daty wykonania nasadzeń zastępczych, co uzasadniać miało odmowę przedłużenia terminu ich wykonania. Skarżący nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem przytoczył fragment komentarza K. Gruszeckiego do art. 84 ustawy o ochronie przyrody (Ustawa o ochronie przyrody. Komentarz ABC, 2010, wyd. II), który w jego ocenie potwierdza, iż bezpodstawne jest doszukiwanie się ze strony organu odmowy zmiany terminu nasadzeń zastępczych w postanowieniach art. 84 ust. 4 i 5 ustawy o ochronie przyrody. W ocenie skarżącego organ przytaczając ten sam fragment Komentarza do ustawy o ochronie przyrody z niezrozumiałych przyczyn uznał, że są to argumenty uzasadniające odmowę przedłużenia terminu wykonania nasadzeń zastępczych. Tym samym uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazuje żadnych przepisów prawnych, które zostałyby naruszone w wyniku uwzględnienia wniosku skarżącego. Skarżący wskazał ponadto, iż w świetle art. 84 ust. 5a ustawy o ochronie przyrody, posiadacz nieruchomości jest obowiązany do uiszczenia opłaty za usunięcie drzew, jeżeli przesadzone albo posadzone inne drzewa nie zachowały żywotności do 3 lat od dnia przesadzenia. Postanowienia te, zdaniem skarżącego, nie są podstawą obowiązku zapłaty opłaty w sytuacji, kiedy obowiązek wykonanie nasadzeń zastępczych w terminie wskazanym warunkową decyzją w ogóle nie został zrealizowany. Wskazując na naruszenie przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego przepisu art. 155 Kpa skarżący podniósł z kolei, iż organ ten nie dokonał żadnej oceny, czy w rozpoznawanej sprawie zaistniały ustawowe przesłanki zmiany decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącego. Organ odwoławczy nie przeprowadził jakichkolwiek rozważań w przedmiocie słuszności lub braku słuszności interesu skarżącego w zmianie przedmiotowej decyzji. Zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy, w ocenie skarżącego, nie odnieśli się również do argumentów uzasadniających złożony przez niego wniosek. Pominięcie przez organ odwoławczy pism, w których uzasadniono szczegółowo wniosek o przesunięcie terminu wykonania nasadzeń zastępczych oraz zupełne pominięcie i nieodniesienie się do argumentacji uzasadniającej słuszny interes wnioskodawcy, zdaniem skarżącego jest tożsame z nierozpatrzeniem całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, a w konsekwencji rażącym naruszeniem art. 77 § 1 i 80 Kpa. Bezpodstawne pominiecie słusznego interesu skarżącego doprowadziło z kolei do naruszenia postanowień art. 6, 7 i 8 Kpa. Również organ pierwszej instancji w ocenie skarżącego nie wykazał, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, jaki interes ogólny uzasadnia odmowę zmiany przedmiotowej decyzji, nie udowodnił również, że jest on tak ważny i znaczący, iż bezwzględnie uniemożliwia uwzględnienia wniosku skarżącego. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż skarga jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego jak i utrzymana nią w mocy decyzja [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2011 r. naruszyły prawo w stopniu skutkującym koniecznością ich uchylenia. Należy mieć na uwadze, iż zaskarżona decyzja jak i decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w wyniku rozpoznania wniosku C. P. o przesunięcie wskazanego w decyzji [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] terminu wykonania nasadzeń zastępczych, z powodu trudności z realizacją inwestycji na potrzeby której uprzednio uzyskał zgodę na wycięcie drzew kolidujących z realizacja tej inwestycji. Słusznie orzekające w sprawie organy uznały, iż skarżący domagając się zmiany terminu wykonania nasadzeń zastępczych w konsekwencji wnosi o dokonanie zmiany w tym zakresie decyzji [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], w trybie o jakim mowa w art. 155 Kpa. Zgodnie z art. 155 § 1 Kpa decyzja ostateczna, na mocy, której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zaznaczyć należy, że przepis ten pozwala na uchylenie bądź zmianę decyzji ostatecznej i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych uregulowanej w art. 16 Kpa.; nie służy natomiast sanowaniu decyzji dotkniętych rażącymi wadami, które winny być usuwane w innymi trybie nadzwyczajnym, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji bądź wznowienia postępowania. W toku postępowania prowadzonego w trybie art. 155 Kpa, które to postępowanie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, właściwy organ nie ma uprawnienia do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, ale do zweryfikowania wydanej już decyzji ostatecznej tylko z jednego punktu widzenia, tj. czy uchyleniu lub zmianie decyzji na podstawie, której strona nabyła prawa nie sprzeciwiają się przepisy szczególne i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że pojęcie "nabycie prawa" należy rozumieć szeroko i obejmuje ono również sytuację, kiedy ostateczna decyzja administracyjna nakłada na stronę obowiązki, a zatem wpływa na jej sytuację prawną. Decyzje takie są bowiem decyzjami, na mocy których pewne osoby nabywają prawo do wykonania tylko obowiązków wskazanych w decyzji, a nie innych (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" 11 Wydanie str. 603 -604, wyrok NSA z 3.07. 2008 r. II OSK 771/07, wyrok SN z 12 grudnia 1997 r. III RN / 92/97 - OSNAPiUS 1998, Nr 10, poz. 290, wyrok NSA z 19 listopada 2008 r. II OSK 1402/07). Decyzja, o zmianę której wniósł C. P. jest decyzją zezwalającą skarżącemu, jako właścicielowi firmy "[...]" P., na usunięcie drzew. Wydanie powyższego zezwolenia zostało uzależnione od dokonania w zamian za usunięcie drzew nasadzeń zastępczych - 12 sztuk drzew, w terminie do 30 listopada 2009 r. Należy mieć na uwadze, iż w doktrynie i orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż decyzja w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów ma charakter dyskrecjonalny, udzielenie zezwolenia zależy bowiem od uznania organu, którego obowiązkiem jest dbałość o przyrodę oraz ochrona składników przyrody, w tym zieleni w miastach i wsiach (zob. K. Gruszecki, Ustawa o ochronie przyrody. Komentarz ABC, 2010, wyd. II, s. 356 -357). Należy zatem uznać, iż decyzja [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2009 r. zezwalająca skarżącemu na usunięcie drzew w zamian za dokonanie nasadzeń zastępczych ma charakter uznaniowy i jako taka może podlegać zmianie w trybie przewidzianym w art. 155 Kpa. Zgodnie bowiem z utrwalonym poglądem doktryny i judykatury, tryby o jakich mowa w art. 154 i 155 Kpa mogą mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne. Ich zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2011, sygn. akt I OSK 607/10). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż uchylenie lub zmiana decyzji w powołaniu się na treść art. 155 Kpa może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien "luz decyzyjny". Tylko w obszarze tego "luzu decyzyjnego" wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. Natomiast, w przypadku, gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozwiązanie, nie ma możliwości dokonania zmiany na podstawie art. 155 Kpa. Należy wyraźnie podkreślić, iż istota postępowania prowadzonego w trybach nadzwyczajnych określonych w art. 154 i 155 Kpa sprowadza się do zbadania czy w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych dotychczasowej decyzji, zostały spełnione szczególne przesłanki wymienione w tych przepisach - tzn., czy interes społeczny lub słuszny interes strony przemawiają za zmianą lub uchyleniem decyzji. Oczywiście w odniesieniu do trybu z art. 155 Kpa dodatkowo na mocy decyzji ostatecznej strona musiała nabyć prawo, a nadto wyrazić zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji. W świetle powyższego należy uznać, iż rozpoznanie wniosku skarżącego o zmianę decyzji [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2009 r., uzależnione było od ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 155 Kpa. Racje ma skarżący, iż zarówno w zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu pierwszej instancji orzekające organy uznając, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie nie dokonały jakichkolwiek ustaleń co do zaistnienia okoliczności, o których mowa w cytowanym powyżej przepisie. Jedyną podstawą odmowy dokonania zmiany przedmiotowej decyzji w trybie art. 155 Kpa była argumentacja organu, iż dokonanie wnioskowanej przez skarżącego zmiany, co do terminu dokonania nasadzeń zastępczych, jest niemożliwe z punktu widzenia norm materialnoprawnych, tj. art. 84 ust. 4 i 5 ustawy o ochronie przyrody. W ocenie Sądu nie sposób zgodzić się z wykładnią przepisów art. 84 ust. 4 i 5 ustawy o ochronie przyrody, zaprezentowaną przez orzekające organy, według której termin wykonania nasadzeń zastępczych musi być maksymalnie zbliżony do daty wydania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów, a zatem żądanie zmiany terminu na inny termin niż wskazany w zezwoleniu ( tj. [...] czerwca 2010 r.), stanowi przesłankę negatywną, dającą podstawę do odmowy zmiany decyzji w trybie art. 155 Kpa. Słuszne jest stanowisko skarżącego, iż z treści art. 84 ust. 4 i 5 ustawy o ochronie przyrody taka zależność nie wynika. W doktrynie zasadnie podnosi się, iż mogą istnieć takie sytuacje, w których nasadzenia zastępcze, z przyczyn chociażby warunków atmosferycznych, będą dokonywane w innym terminie niż data wydania zezwolenia (zob. K. Gruszecki, Ustawa o ochronie przyrody. Komentarz ABC, 2010, wyd. II, s. 371). Jeżeli tak, to należy uznać, iż powołany przez organ przepis art. 84 ust. 4 i 5 ustawy o ochronie przyrody nie może stanowić przeszkody do pozytywnego rozpoznania wniosku skarżącego w zakresie zmiany terminu wykonania nasadzeń zastępczych. Jedyną zatem podstawą odmowy zmiany w trybie art. 155 Kpa decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. mogłoby być niespełnienie przez wnioskodawcę szczególnych przesłanek wymienionych w tym przepisie. Powyższe oznacza, iż jedynie wykazanie przez orzekające organy, iż w niniejszej sprawie interes społeczny lub słuszny interes strony przemawia za odmową zmiany ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2009 r. może stanowić podstawę do nieuwzględnienia wniosku skarżącego. Jak wskazano powyżej, przepis art. 155 Kpa ustanawia oprócz przesłanki dopuszczalność zmiany takiej decyzji przez przepisy prawa, dodatkową przesłankę jaką jest to, że za wzruszalnością tej decyzji muszą również przemawiać względy interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Należy mieć na uwadze, iż organ administracji publicznej stosuje przepis art. 155 Kpa. na zasadzie uznania administracyjnego Działanie takie wymaga od organu respektowania postanowień art. 7 Kpa, w konsekwencji wykorzystania posiadanych możliwości w celu pozytywnego załatwienia sprawy dla strony, jeżeli nie sprzeciwiają się temu konkretne racje interesu społecznego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 9, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2008, s. 721). Obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę w trybie art. 155 Kpa jest zatem badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony w odniesieniu do stanu faktycznego i pranego tej sprawy. Jak słusznie podnosi skarżący, zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy nie dokonali jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie, co daje podstawę aby uznać, iż wydanie decyzji o odmowie zmiany ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2009, bez zbadania, czy rzeczywiście interes społeczny lub słuszny interes strony przemawia za taką odmową, było nieuprawnione. W ocenie Sądu błędne jest również stanowisko organu odwoławczego, iż fakt wykonania przez skarżącego nasadzeń zastępczych przed dniem rozpoznania złożonego wniosku, wskazuje na bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania, szczególnie przy uwzględnieniu okoliczności, iż skarżący zwrócił się z przedmiotowym wnioskiem przed wykonaniem tych nasadzeń. Przypomnienia jednocześnie wymaga, że o ile można byłoby przyjąć, co zdanie Sądu w okolicznościach wskazanych powyżej jest nieuprawnione, że wykonanie nasadzeń zastępczych powoduje bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania o zmianę decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r., organ administracji publicznej zobowiązany byłby w takiej sytuacji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 Kpa, do wydania decyzji o umorzeniu podstępowania odwoławczego, a nie do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 Kpa. Jednocześnie należy podkreślić, iż zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy rozpoznając wniosek skarżącego nie dokonały właściwych ustaleń co do treści przedmiotowego wniosku, a głównie terminu dokonania zmiany decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2009 r., o którą skarżący wnosił. Jak wynika z pisma C. P. z dnia 28 lutego 2011 r., stanowiącego uzupełnienie pierwotnego wniosku, skarżący wniósł o zmianę przez [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. , w trybie art. 155 Kpa, poprzez zmianę pierwotnego terminu wykonania nasadzeń zastępczych na dzień [...] marca 2011 r., ewentualnie na dzień [...] czerwca 2010 r. Ostatecznie skarżący w piśmie tym oświadczył, iż "wyraża zgodę na każdy termin zmieniający pierwotny termin wykonania nasadzeń określony w decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r., o ile będzie to termin przypadający po dniu [...] czerwca 2010 r., tj. po terminie rzeczywistego wykonania przez niego nasadzeń". W ocenie Sądu tak sformułowana treść wniosku nie dawała podstaw do poczynienia jednoznacznych ustaleń co do zakresu złożonego przez skarżącego żądania, w szczególności co do daty zmiany przedmiotowej decyzji w zakresie dokonania nasadzeń zastępczych. Ustaleniem tej kwestii winny się zająć organy rozpoznając ponownie sprawę. Biorąc zatem pod uwagę, iż w niniejszej sprawie orzekające organy nie ustaliły rzeczywistego zakresu wniosku o zmianę ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz, czy ustawowe przesłanki rzutujące na kwestię zmiany w trybie przepisów art. 155 Kpa tej decyzji zostały spełnione, należy uznać, iż zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu pierwszej instancji dotknięte są wadą powodującą ich uchylenie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i 205 tej ustawy. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji publicznej winny wziąć pod uwagę okoliczności wskazane w niniejszym wyroku.