IV SA/Wa 59/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2014 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r., Nr 189, poz. 1472 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku L.M. obywatelstwo R. ur. [...] r. postanowił: 1. odmówić nadania statusu uchodźcy, 2. odmówić udzielenia ochrony uzupełniającej, 3. stwierdzić, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany W uzasadnieniu wskazano, iż L.M., obywatelka R. narodowości [...], ur. [...] r. w G., w dniu [...] października 2011 r. złożyła za pośrednictwem Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w K. wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie jej statusu uchodźcy. Wniosek złożony został podczas pobytu wnioskodawczyni w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców w K., gdzie umieszczona została na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] października 2011 r. Podstawą wydania postanowienia było stwierdzenie, że L.M. przekroczyła granicę wbrew przepisom oraz, że Wojewoda [...] w dniu [...] października 2011 r. wydał wobec niej decyzję o wydaleniu. Celem pobytu L.M. w RP miał być udział w [...]. W dniu [...] października 2011 r. cudzoziemka przekroczyła wbrew przepisom granicę z terytorium RP do [...]. Cudzoziemka planowała udać się do B. W tym samym dniu została zatrzymana przez [...] policję, po czym w dniu [...] października 2011 r. została przekazana do Placówki SG w Z., gdzie została zatrzymana przez funkcjonariuszy SG. Cudzoziemka wskazała na następujące powody wystąpienia z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy: 1. prześladowania motywowane jej przynależnością etniczną ([...]), 2. konsekwencje pracy w latach 2005-2011 w Fundacji Praw Człowieka "L." (w tym również jako obserwator podczas procesu o ludobójstwo w sądzie w G.) w postaci wielokrotnych zatrzymań i poddawania przemocy, w tym również seksualnej, 3. śmierć ojca w dniu [...] kwietnia 2005 r. (z informacji zawartych we wniosku wynika, że został zabity na oczach wnioskodawczym z uwagi na pochodzenie etniczne, w toku dalszego postępowania oświadczenia ww. dotyczące okoliczności śmierci uległy zmianie), Podczas przesłuchania wnioskodawczyni potwierdziła, że przyczyną złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy były problemy związane z jej przynależnością etniczną ([...]). Nie może złożyć żadnej skargi na władze, bo skargi [...] są ignorowane. Posiada wiele informacji na temat dyskryminacji [...] i dlatego jest zagrożona ze strony rządu. Wspomniała o zatrzymaniu na okres około 3 dni w dniu [...] kwietnia 2008 r. z powodu dokonanej przez nią interwencji. Została zwolniona bo jej organizacja się nią zainteresowała. Na pytanie, na czym polegała jej działalność w ww. organizacji wnioskodawczyni odpowiedziała: "W ramach tej organizacji byłam obserwatorem w sądzie w G. Ten sąd zajmował się rozsądzaniem spraw pomiędzy [...] i [...]. Miałam prawo udawać się do więźniów, pytać się jak są traktowani Pisałam też raportu ze spraw, gdzie byłam obserwatorem dla mojego szefa. Zwracali się do mnie zwykli ludzie, bo była to znana organizacja, znana ze swojej bezstronności. Ludzie zwracali się do mnie, gdy widzieli naruszenia prawa. Szefem organizacji był A.H. Ta organizacja została przejęta teraz przez [...], więc straciła na znaczeniu. Stało się to w 2009 r." Cudzoziemka zadeklarowała ponadto inne zatrzymanie - [...] kwietnia 2005 r. Została zatrzymana wraz ze swoim ojcem z powodu złożenia skargi na zawłaszczenie ziemi. "Mnie po około tygodniu wypuszczono i poinformowano, że ojciec zmarł. W sumie byłam zatrzymana 4 razy. Byłam zwykle więziona 3 dni. To były takie uwiezienia przypadkowe, gdy sobie o mnie przypominali to po mnie przychodzili." Wyjaśniła, iż ostatnie zatrzymanie miało miejsce w lutym 2010 r. Podczas zatrzymania w 2005 r. dokonano na cudzoziemce gwałtu. Cudzoziemka oświadczyła ponadto, że w 2010 r. została zmuszona do opuszczenia domu z całą rodziną przez rząd [...]. Wówczas przeprowadzili się do innego gorszego domu za miasto. Odnosząc się do kwestii zwlekania z opuszczeniem kraju pochodzenia zeznała: "W 2005 r. lub 2007 starałam się o wizę do F., żeby wyjechać do koleżanki. Miałam wtedy stary paszport. Z tym paszportem nie starałam się o wizę, tylko ze starym. Z nowym się nie starałam, bo i tak by mi nie dali. W kwestii uzyskania dokumentu podróży dodała: "To bardzo trudne otrzymać paszport jeśli jest się [...]. Wielokrotnie składała wnioski, ale mi odmawiano." Podczas przesłuchania cudzoziemka wyjaśniła, że uciekła z [...] ponieważ nie chciała wracać do R., a ksiądz, który towarzyszył grupie pielgrzymów w obawie przed samowolnymi ich oddaleniami zatrzymał ich dokumenty u siebie. Wybór B. jako kraju docelowego był spowodowany faktem, że tam mieszka przyrodni brat cudzoziemki. Wnioskodawczyni obawia się, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia zostanie pozbawiona życia przez rząd. Psycholog obecna podczas przesłuchania stwierdziła, iż L.M. podczas wywiadu była w dobrym nastroju, kontakt z nią był dobry, bez problemów odpowiadała na pytania. Wspomnienia traumatycznych przeżyć nie wywoływały u cudzoziemki reakcji emocjonalnych, nie wywołały zmiany nastroju. Mówiła o nich spokojnie. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz sytuację panująca w kraju pochodzenia Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, iż brak jest podstaw do udzielenia którejkolwiek z form ochrony międzynarodowej. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. L.M. wniosła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości. Decyzji organu pierwszej instancji zarzucono naruszenie art. 13 ust. 1 i art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony oraz art. 7, 77, 80 i 107 § 1 i 3 k.p.a. Pełnomocnik strony wnosił o przesłuchanie wskazanych w odwołaniu świadków i dołączenie do akt sprawy opinii psychologicznej L.M. Nadto pełnomocni strony przesłał do Rady obszerne "świadectwa" J.N. i J.T. sporządzone w języku [...] - przetłumaczone na język polski przez Radę do Spraw Uchodźców - oraz opinię psychologiczną sporządzoną przez zespół Pomocy Psychologicznej dla Cudzoziemców Fundacji [...], dotyczącą L.M. Decyzją z dnia [...] października 2013r. nr [...] Rada do Spraw Uchodźców działając na podstawie art. 89p. ust. 1 i art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, 48 ust. 1 pkt 2, art. 104 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 680) oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania L.M. ur. [...] r. obywatelki R. od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...].04.2013 r. orzekającej o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdzającej, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany orzekła o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w części odmawiającej nadania statusu uchodźcy i odmawiającej udzielenia ochrony uzupełniającej. Jednocześnie Rada uchyliła zaskarżoną decyzję w części stwierdzającej, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenia zgody na pobyt tolerowany i orzekła o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany. Rada stwierdziła, iż cudzoziemka nie wykazała wiarygodnych faktów czy okoliczności, które mogłyby uzasadniać jej obawę przed indywidualnym prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. W ocenie Rady nie istnieją podstawy do udzielenia ochrony uzupełniającej. Jednakże zdaniem organu odwoławczego powrót skarżącej do kraju pochodzenia może narazić ją na zagrożenia, o których mówi art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony i w związku z tym Rada postanowiła udzielić cudzoziemce zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z dnia [...] grudnia 2013r. L.M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. Naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 13 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 oraz art. 14 ust.1 pkt 5 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1A pkt 2 Konwencji Genewskiej poprzez odmowę uznania konsekwencji pracy w organizacji L. w postaci zatrzymań i poddania przemocy w tym również przemocy seksualnej i brak potraktowania ich jako działań o charakterze prześladowań spowodowanych przynależnością etniczną oraz społeczną skarżącej, b) art. 15 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez: - brak uznania, iż sytuacja panująca w R. w szczególności przemoc seksualna wobec kobiet stwarza poważne zagrożenie dla życia i zdrowia kobiet tam mieszkających, - odmowę uznania nagminności i skali występowania podobnych zdarzeń za odpowiadające pojęciu tortur i innego nieludzkiego lub poniżającego traktowania, c) art.16 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez zignorowanie okoliczności że prześladowanie kobiet przybierające postać przemocy seksualnej występuje w R. na dużą skalę, a regulacje prawne mające temu przeciwdziałać stanowią martwą literę prawa, d) art. 97 ust.1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 3 i 5 Konwencji Genewskiej poprzez brak uznania R. za kraj, w którym wobec powszechności zarażenia wirusem HIV i stosowania przemocy seksualnej wobec kobiet, istnieje realne niebezpieczeństwo zachorowania na AIDS. 2. Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tzn.:art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. art. 80 k.p.a oraz art. 8 i art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty, podnosząc że wykazała w sposób dostateczny, iż spełnia przesłanki do udzielenia jej statusu uchodźcy w tym fakt prześladowania jej z powodu przynależności do grupy etnicznej [...] oraz czynny udział w organizacji obrony praw człowieka L. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r.poz. 270 ). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż decyzja Rady do Spraw Uchodźców nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zaskarżoną do Sądu decyzją Rada do Spraw Uchodźców utrzymała decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w zakresie w jakim odmówiono skarżącej nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej. Jednocześnie Rada uchyliła zaskarżoną decyzję w części stwierdzającej, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenia zgody na pobyt tolerowany i orzekła o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany. Skarżąca w toku postępowania oświadczyła, że była prześladowana w kraju pochodzenia, była poddana przemocy fizycznej i psychicznej. W związku z tym, że pracowała w fundacji praw człowieka od roku 2005, była wielokrotnie zatrzymywana na kilka dni w więzieniu. Tam była bita i zgwałcona, posiada jeszcze ślady pobicia. Na jej oczach został zabity ojciec, ponieważ był z plemienia [...]. L.M. podała, że była prześladowana, ponieważ jest [...], a obecnie u władzy są [...]. Pracowała dla organizacji praw człowieka w R. (L.). Organizacja ta nie jest dobrze widziana przez władze ponieważ "ona mówi prawdę". Była obserwatorem w sądzie G., aby monitorować procesy o ludobójstwo z [...] r. Z tego powodu była prześladowana. Przesłuchana w dniu [...] grudnia 2011 r. w charakterze strony zeznała, że do chwili wyjazdu z kraju pochodzenia mieszkała w K. Około roku przed wyjazdem prowadziła sklep z ubraniami dla dzieci i młodzieży. Paszport otrzymała w 2009 r. lub 2010 r. O paszport ubiegała się wcześniej, ale odmawiano jej. Do Polski przyjechała z grupą 25 osób na [...] do [...][...] września 2011 r. Wcześniej w związku z prowadzonym biznesem wyjeżdżała do U., K. i B. L.M. zdecydowała się na wyjazd z Polski do B., gdzie przebywa jej brat. Brat przyjechał po nią do Polski. Powodem ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy są podziały etniczne w R. Strona należy do ludności [...], a [...] są dyskryminowani. Drugą przyczyną, dla której ubiega się o nadanie statusu, jest to, że pracowała w organizacji, która posiada wiele informacji, na temat dyskryminacji [...]. Prezydentem obecnie jest [...]. Była wielokrotnie bita i więziona. Pracując w organizacji widziała, gdy żywcem zakopano 5 osób. Powiadomiona przez skarżącą policja nic nie zrobiła, zawiadomiła więc przełożonego - to było [...] kwietnia 2008 r. Szef zwołał dużą ilość ludzi, więc policja wykopała te osoby. Osoby te zostały następnego dnia zatrzymane, wtedy zatrzymano też skarżącą. Wypuszczono ją, gdyż organizacja się nią zainteresowała. Do organizacji L. należała w latach 2005-2010. W 2010 r. skończył się jej kontrakt, a ponieważ czuła się zagrożona, nie starała się o przedłużenie kontraktu. W ramach pracy w organizacji była obserwatorem w sądzie G., który zajmował się rozsądzaniem sporów pomiędzy [...] i [...]. Skarżąca miała prawo kontaktować się z więźniami i pytać, jak są traktowani. Pisała raporty ze spraw, na których była obserwatorem. Organizacja była znana ze swojej bezstronności. Początkowo na czele organizacji stali [...], a od 2009 r. [...]. Pierwszy raz była zatrzymana razem z ojcem w 2005 r. Ją po tygodniu zwolniono i poinformowano, że ojciec zmarł. W sumie była zatrzymywana 4 razy. Zwykle była więziona 3 dni. Ostatni raz zatrzymano ją w lutym 2010 r. W 2010 r. L.M. wraz z rodziną została wyrzucona z domu. Była poddana przemocy, ale nie była z tego powodu hospitalizowana. Mając na uwadze powyższe orzekające w sprawie organy administracji publicznej uznały, iż L.M. nie przedstawiła żadnych wiarygodnych okoliczności wskazujących na to, że była prześladowana z przyczyn, o których mówi Konwencja Genewska. Zdaniem Sądu stanowisko to jest prawidłowe. Jak wynika bowiem z art. 13 ust 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472, z późn. zm. dalej: ustawa o udzielaniu cudzoziemcom ochrony), cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przepisy ww. ustawy w art. 13 ust. 3 precyzują, że prześladowanie musi ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa powyżej. Prześladowanie może polegać w szczególności na: użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej w tym seksualnej, zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym, wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący, braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym, wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość (art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). W toku postępowania dokonano oceny sytuacji panującej w kraju pochodzenia skarżącej. Z przeprowadzonej analizy wynika, iż prawodawstwo R. jest nowoczesne, stosowanie tortur oraz innych nieludzkich praktyk nie powinno mieć miejsca, niemniej jednak Unia Europejska w przygotowywanej obecnie Human Rights Country Strategy zwraca uwagę na potrzebę baczniejszego przyjrzenia się temu zagadnieniu. Na terytorium R. nie toczy się wewnętrzny konfliktu zbrojnego. R. jest jednak oskarżana o wspieranie we wschodniej [...] rebelii etnicznych [...] - buntowników z armii [...]. W R. działa Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Narodowa Komisja ds. Praw Człowieka. Instytucje te czuwają, aby standardy uczciwego procesu były przestrzegane. Należy zwrócić uwagę, że w niektórych kategoriach spraw (np. wzniecanie waśni międzyetnicznych, negowanie ludobójstwa, udział w ludobójstwie) [...] wymiar sprawiedliwości jest wyjątkowo surowy. Większe pole do nadużyć stwarzały trybunały ludowe, te jednak działały tylko do połowy 2012 r. [...] prawo zakazuje pracy niewolniczej, co nie przesądza o całkowitym braku tego typu przypadków. R. stara się prowadzić politykę "pojednania oraz jednego narodu", przez co podział na [...] i [...] w przestrzeni publicznej nie funkcjonuje. Problem pojawia się jednak gdy odżywają resentymenty związane z krwawymi wydarzeniami [...] r. Brak jest jednak systemowej dyskryminacji ludności [...] w tym kraju. Również w raportach organizacji międzynarodowych, rządowych i pozarządowych brak jest jednak opinii, zgodnie z którymi [...], jako grupa, podlegaliby w chwili obecnej w R. prześladowaniom ze względu na sam fakt takich a nie innych korzeni etnicznych. Wobec powyższego podnoszone przez skarżącą okoliczności prześladowania wynikające z faktu przynależności do [...] nie mogły być uwzględnione. Skarżąca potwierdziła, iż nie była nigdy prześladowana z powodu religii, natomiast pracy w organizacji L. nie można zakwalifikować jako przynależności do określonej grupy społecznej. Dlatego też w ocenie Sądu orzekające w sprawie organy administracji publicznej w oparciu o przeprowadzone postępowanie i zebrane w sprawie dowody zasadnie stwierdziły, że L.M. nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej. Jednocześnie zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 oraz art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP w ramach prowadzonego postępowania o nadanie statusu uchodźcy organy administracji państwowej zobowiązane są do ustalenia, czy w przypadku odmowy uznania za uchodźcę zachodzą przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP lub ochrony uzupełniającej. L.M. w toku postępowania o nadanie jej statusu uchodźcy nie uprawdopodobniła tego, że spełnia warunki, które uzasadniałyby udzielenie jej ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o ochronie cudzoziemcowi udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, poważne zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Brak jest ryzyka orzeczenia wobec cudzoziemki kary śmierci lub wykonania egzekucji. Od 2007 r. kara śmierci nie jest w R. ani orzekana ani wykonywana. W chwili obecnej nie zachodzi też poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. W kraju pochodzenia wnioskodawczyni nie toczy się żaden z ww. konfliktów, w związku z czym przesłanka ta nie może mieć zastosowania wobec osób pochodzących z R.. W przypadku wnioskodawczyni brak jest również rzeczywistego ryzyka zastosowania tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Nie wskazują na to ani przeszłe doświadczenia p. M., ani informacje w zakresie sytuacji przestrzegania praw człowieka w R. Uwzględniając opisane powyżej okoliczności należy stwierdzić, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, aby powrót do kraju pochodzenia mógł narazić wnioskodawczynię na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w rozumieniu ustawy o ochronie, w związku z czym, zgodnie art. 20 ust. 1 pkt 1, zachodziła podstawa do odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej. W ocenie Sądu podzielić natomiast należy stanowisko Rady, iż w sprawie zaistniały przesłanki udzielenia skarżącej zgody na pobyt tolerowany zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Stosownie do treści tego przepisu cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu powyższej Konwencji, lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 120, poz. 526 oraz z 2000r., Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Rada do Spraw Uchodźców postanowiła dopuścić jako dowód w sprawie materiały przedstawione przez pełnomocnika skarżącej i przesłuchała wskazanych przez skarżącą świadków: ks. B.B. i ks. J.K. Z zeznań świadków wynika, że powrót skarżącej do kraju pochodzenia może narazić ją na zagrożenia, o których mówi art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony i w związku z tym Rada postanowiła udzielić skarżącej zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Niezależnie od powyższego zauważyć, iż organ odwoławczy naruszył art. 107 § 3 k.p.a. ograniczając się do bardzo lakonicznego uzasadnienia. W ocenie Sądu jednak uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Mając powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.