IV SA/Wa 590/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. S.A. K. "K." z siedzibą w J. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 wraz z późn. zm.) – dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania A.P. od decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2015 r., znak: [...] w sprawie udzielenia J. S.A. [...] w K. pozwolenia wodnoprawego na wprowadzanie nadmiaru wód dołowych z Rejonu [...], tj. wód z odwodnienia zakładu górniczego, do cieku [...] w km 0+79+ cieku, uchylił przedmiotową decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i ocen prawnych. Decyzją z [...] lipca 2015 r. znak [...], Marszałek Województwa [...] udzielił J. S.A. [...] w K. pozwolenia wodnoprawego na wprowadzanie nadmiaru wód dołowych z Rejonu [...], tj. wód z odwodnienia zakładu górniczego, do cieku [...] w km 0+79+ cieku. Odwołanie złożyła A.P., zarzucając naruszenie art. 84 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a., art. 126 pkt 1 i 127 ust. 3a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (D.U. t.j. 2015, poz. 469), wskazując na nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych na okoliczność oceny wpływu na środowisko odprowadzania nadmiaru wód dołowych do cieku, wydanie decyzji na okres 10 lat podczas gdy przepis art. 127 ust. 23a przewiduje wydanie pozwolenia wodnoprawnego na okres nie dłuższy niż 4 lata. Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane na podstawie ustawy art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo wodne i przedstawionej przez wnioskodawcę dokumentacji : opracowania "operat wodnoprawny" z kwietnia 2014 r. i jego uzupełnienia z czerwca 2015 r.. W opracowaniu tym wskazano, że zawartość chlorków i siarczanów w wodach cieku [...] będzie wynosić ponad 1g/l, co wynika przede wszystkim z wysokiej zawartości tych substancji w odprowadzanych ściekach. Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z wykonanym opracowaniem "Studium ochrony wód rzeki K., B. i rzeki N., większość odbiorników wód dołowych prowadzi wody złej lub słabej jakości na całej swej długości bez względu na zawartość chlorków i siarczanów cieki te charakteryzują się złym lub słabym stanem/potencjałem ekologicznym a zrzut wód dołowych nie ma wpływu na stan odbiorników ścieków. Ocena stanu i potencjału ekologicznego cieków jest dokonywana na podstawie szeregu elementów i w niewielkim stopniu zależy od zawartości chlorków i siarczanów. Organ stwierdził, że pozwolenie wodnoprawne jest typem aktu związanego a odmowa jego wydania możliwa jest wyłącznie w sytuacji w której zostaną ujawnione okoliczności określone w art. 126 ustawy prawo wodne. Analizując treść decyzji organu I instancji, organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 128 Prawa wodnego przy wydawaniu pozwolenia wodnoprawnego konieczne jest ustalenie celu i zakresu korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochroną zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki a w przypadku pozwolenia na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w szczególności, ilości, stanu i składu ścieków wprowadzanych do wód albo minimalny procent redukcji zanieczyszczeń w procesie oczyszczania ścieków a w przypadku ścieków przemysłowych, jeżeli jest to uzasadnione, dopuszczalne ilości zanieczyszczeń, terminy pobierania i odprowadzania wody oraz wprowadzania ścieków do zakładów, których działalność cechuje się sezonową zmiennością, obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenia wodnoprawne lub uprawnionych do rybactwa, narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego, wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom zmniejszających negatywne skutki wykonywania tego pozwolenia, niezbędne przedsięwzięcia ograniczające negatywne oddziaływanie na środowisko, sposób i zakres prowadzenia pomiarów ilości i jakości ścieków wykorzystywanych rolniczo, o ile wykraczają one poza wymagania wynikające z przepisów o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy Prawo wodne albo z przepisów odrębnych, sposób postępowania w przypadku uszkodzenia urządzeń pomiarowych, sposób postępowania w przypadku rozruchu, zatrzymania i działalności bądź awarii urządzeń istotnych dla realizacji pozwolenia a także rozmiar i warunki korzystania z wód oraz urządzeń wodnych w tych sytuacjach wraz z maksymalnym, dopuszczalnym czasem trwania tych warunków i dodatkowo inne obowiązki o których mowa w art. 128 ust. 2 Prawa wodnego. Zdaniem organu, II instancji wydając decyzję organ I instancji przekroczył uprawnienia organu odnośnie dokonywanych w pozwoleniu ustaleń: - w pkt III ppkt 4 w części dotyczącej obowiązków uczestnictwa w kosztach zarybiania wód powierzchniowych jeżeli w wyniku realizacji pozwolenia wodnoprawnego nastąpi zmniejszenie populacji ryb lub utrudnienie ich migracji. Ogólne sformułowanie dotyczące tego obowiązku jest nieskuteczne, nie zostały sformułowane warunki uczestnictwa tego podmiotu w kosztach zarybiania. Ponadto wnioskodawca uregulowania tych kwestii – tj. Polski Związek [...] nie żądał aby tego rodzaju zapis został zawarty w decyzji ale sugerował podpisanie ugody. Zdaniem organu II instancji zamieszczenie takiego obowiązku w pozwoleniu wodnoprawnym nie mieści się w powołanych przepisach prawa; - w złożonym operacie wodnoprawnym w niewystarczający sposób zostały opisane okoliczności o których mowa w § 19 ust. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (D.U. 2014, poz. 1800), dalej zwanego "rozporządzeniem". W operacie nie została przedstawiona kwestia braku możliwości zastosowania odpowiednich rozwiązań technicznych związanych z minimalizacją wpływu wód dołowych na odbiorniki; - Marszałek Województwa [...] stwierdził wygaśnięcie z uwagi na upływ terminu obowiązywania decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2006 r. dotyczącej udzielenia K. S.A. Oddział [...] pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie nadmiaru niewykorzystanych wód dołowych z odwodnienia zakładu górniczego do cieku [...] z terminem obowiązywania [...] lipca 2015 r. i decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] czerwca 2014 r. dotyczącego przeniesienia na J. S.A. praw i obowiązków wynikających z ww. decyzji. Przepisy prawa wodnego nie przewidują możliwości wygaszenia tego rodzaju decyzji. Przepisy K.p.a. przewidują natomiast, że organ, który wydał decyzję stwierdza jej wygaśnięcie jeżeli stała się bezprzedmiotowa a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub interesie strony lub gdy decyzja została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku a strona nie dopełniła tego warunku. Żadna z tych okoliczności nie nastąpiła więc brak było podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z [...] czerwca 2014 r. Co do drugiej z decyzji – z [...] sierpnia 2006 r., jak się wydaje orzeczenie o jej wygaśnięciu nastąpiło z urzędu ponieważ J. S.A. takiego wniosku nie składała. Marszałek Województwa [...] nie poinformował jednak stron o tym, że takiego rodzaju postępowanie prowadzi. Ponadto z uwagi na termin obowiązywania pozwolenia do [...] lipca 2015 r. w ogóle nie zaistniały przesłanki do prowadzenia tego rodzaju postępowania. Organ I instancji stwierdził z urzędu wygaśnięcie decyzji na dzień przed upływem terminu jego obowiązywania, co w ocenie organu jest niedopuszczalne. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania organ II instancji nie stwierdził naruszenia art. 84 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. wskazując, że powołanie biegłego zależne jest od woli organu po ustaleniu czy konieczne jest zasięgnięcie wiedzy specjalnej której nie posiada organ. Po drugie, ocena zgodności wydanego pozwolenia wodnoprawnego z przepisami odrębnymi ujętymi w art. 126 ust. 1 Prawa wodnego może nastąpić dopiero po przedstawieniu przez wnioskodawcę szczegółowego uzasadnienia wnioskowanego odstępstwa wskazanego w § 19 ust. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska. Po trzecie, zarzut ustalenia niewłaściwego terminu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego także jest nieuzasadniony. Pozwolenia, zgodnie z art. 127 ust. 3 Prawa wodnego, udziela się na okres nie dłuższy niż 10 lat, przy czym zgodnie z ust. 3a nie stosuje się tego przepisu na wprowadzanie do wód ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska – wtedy pozwolenie może być wydane na max 4 lata. Substancje szczególnie szkodliwe zostały określone w załączniku Nr 1 do ww. rozporządzenia. W wykazie tym nie została wymieniona żadna z określonych w pozwoleniu substancji tj. chlorki, siarczany lub zawiesina ogólna. W związku z tym substancji tych nie kwalifikuje się jako szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego a zatem nie ma podstaw do zastosowania art. 127 ust. 3a Prawa wodnego. Organ II instancji uchylając decyzję wskazał na konieczność rozpatrzenia materiału dowodowego zwłaszcza ze względu na konieczność ponownego przeanalizowania możliwości zastosowania odstępstwa określonego w § 19 ust. 3 rozporządzenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła J. S.A. [...] z siedzibą w K., dalej zwana "skarżącą". Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego tj. art. 128 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo wodne poprzez uznanie, że umieszczenie w pozwoleniu zapisu o treści jak w punkcie III ppkt 4 tiret 3 decyzji organu I instancji, jest nieskuteczne i niewłaściwą wykładnię, że przepis ten nakazuje ścisłe skonkretyzowanie w decyzji opisanego obowiązku gdy przepis takiego uszczegółowienia nie wymaga oraz w szczególności w sytuacji braku możliwości ścisłej oceny na tym etapie skali zmniejszenia populacji czy utrudnienia migracji ryb; - § 19 ust. 3 rozporządzenia poprzez uznanie, że Marszałek Województwa [...] przed wydaniem decyzji niewystarczająco przeanalizował kwestię możliwości zastosowania odstępstwa o którym mowa w tym przepisie; - art. 138 ust. 1 Prawa wodnego poprzez uznanie, że organ I instancji nieprawidłowo postąpił uchylając z dniem [...] lipca 2015 r. decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2006 r.; - prawa materialnego tj. przepisów ustawy K.p.a. poprzez uznanie, że organ I instancji nie miał prawa uchylić decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] czerwca 2014 r. - prawa procesowego tj. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że organ I instancji naruszył przepisy postępowania oraz, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie oraz art. 162 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w stosunku do wcześniejszych decyzji organ nie mógł stwierdzić ich wygaśnięcia. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął argumentację zarzutów wskazując m.in. że aby obowiązek uczestniczenia w kosztach zarybiania był skuteczny nie jest konieczne określanie w pozwoleniu dodatkowych warunków. Warunków tych nie sprecyzował także organ II instancji. Skarżąca nie rozumie jakie w ocenie organu II instancji zapisy decyzji zostały wydane z przekroczeniem uprawnień organu. Odnośnie drugiego z zarzutów skargi skarżąca wskazała, że z treści operatu wodnoprawnego jednoznacznie wynika, że analiza możliwości zastosowania odstępstwa o którym mowa w § 19 ust. 3 rozporządzenia została oparta na opracowaniu "Studium ochrony wód rzeki K., B. i rzeki N.", dalej zwanego "Studium". Prace nad studium trwały 1 rok, przeprowadzono szerokie badania obejmujące analizy fizyko-chemiczne wód dołowych i wód odbiorników oraz badania biologiczne i hydromorfologiczne odbiorników. Opracowanie jest obszerne. Prowadzenie dodatkowych analizy jest w związku z tym zbędne wobec tak obszernej analizy studium. Co do wygaśnięcia decyzji o przeniesieniu praw skarżąca stwierdziła, że decyzja ta nie została wydana na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne ale przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska i dlatego w tym aspekcie przeprowadzona przez organ analiza przepisów ustawy Prawo wodne była nieuzasadniona. Zgodnie z art. 191 ust. 1 pkt 2 tej ustawy w brzmieniu na datę wydania tamtej decyzji stwierdza się że taka decyzja nie wygasa jeżeli wnioskodawca uzyskał tytuł prawny do instalacji – a tak było w tym przypadku. W decyzji nie określono terminu jej obowiązywania należy więc przyjąć, że decyzja obowiązuje do momentu wygaszenia. W ustawie Prawo ochrony środowiska nie określono zasad wygaszania tego rodzaju decyzji , tak jak to miało miejsce np. z pozwoleniami (art. 193 tej ustawy). W związku z tym wygaszanie przedmiotowej decyzji powinno się odbyć na ogólnych zasadach K.p.a., ponieważ jej wygaszenie leży w interesie strony. Nawet gdyby przyjąć uchybienie organu w tym zakresie, nie było ono na tyle istotne aby uzasadniało uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w zaskarżonej decyzji. Uczestniczka postępowania A.P. pismem z dnia 23 maja 2016 r. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Podstawą prawną do wydania decyzji organu I instancji były przepisy ustawy prawo wodne, w tym art. 122 ust. 1 pkt 1, art. 133 ust 2 i 3, 127 ust 1 i 3, 135 pkt 1,138 ust 1, 140 ust 2 pkt 1 i ust 3 ustawy prawo wodne. Podstawą faktyczną do wydania decyzji przez organ II instancji, było natomiast stwierdzenie, że organ II instancji nie tylko, że przekroczył kompetencje ustawowe ale i że niepełnie ocenił zebrane w sprawie dowody i w związku z tym zakres uzupełnienia i oceny uzasadnia, w świetle art. 138 § 2 k.p.a uchylenie decyzji organu I instancji do ponownego rozpoznania. Kluczowym elementem uzasadniającym rozstrzygnięcie o uchyleniu jest stwierdzenie, że w operacie wodnoprawnym nie wyjaśniono kwestii braku możliwości zastosowania w stosunku do wód dołowych z Rejonu [...] odpowiednich rozwiązań technicznych uniemożliwiających wprowadzanie do wód ścieków o dozwolonych rozporządzeniem dopuszczalnych wartości. Zgodnie z § 19 st. 1 rozporządzenia "Ścieki przemysłowe o sumie chlorków i siarczanów powyżej 1500 mg/l, z wyłączeniem najwyższych dopuszczalnych wartości wskaźników zanieczyszczeń określonych w lp. 16 i 17 w tabeli II w załączniku nr 4 do rozporządzenia, oraz wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych niezależnie od sumy chlorków i siarczanów, z wyłączeniem najwyższych dopuszczalnych wartości wskaźników zanieczyszczeń określonych w lp. 16 i 17 w tabeli II w załączniku nr 4 do rozporządzenia, mogą być wprowadzane do: 1) wód morza terytorialnego i morskich wód wewnętrznych - bez ograniczeń; 2) śródlądowych wód powierzchniowych płynących - jeżeli sumaryczna zawartość chlorków i siarczanów w tych wodach, wyliczona przy założeniu pełnego wymieszania, nie przekroczy 1 g/l". Z § 19 ust. 3 wynika, że " jeżeli nie można spełnić warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, a zastosowanie odpowiedniego rozwiązania technicznego jest niemożliwe lub ekonomicznie nieuzasadnione, można dopuścić wzrost sumy chlorków i siarczanów do wartości większej niż 1 g/l, poniżej miejsca wprowadzania ścieków lub wód, o których mowa w ust. 1, o ile nie spowoduje to szkód w środowisku wodnym i nie utrudni korzystania z wód przez innych użytkowników". Inaczej mówiąc określenie wzrostu sumy chlorków i siarczanów ponad wartości normatywne jest możliwe gdy zaproponowane przez wnioskodawcę rozwiązania techniczne służące obniżeniu tego poziomu są niemożliwe do zastosowania albo gdy są one ekonomicznie nieuzasadnione. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że przeprowadzono analizy i symulacje obliczeniowe, co znalazło odzwierciedlenie w Studium i powstał szereg koncepcji obejmujących możliwość minimalizowania wpływu wód dołowych na odbiorniki jednakże z uwagi na "niezmiernie wysokie koszty rozważanych inwestycji nie przekładają się na efekty ekologiczne, ich realizacja nie jest możliwa". Ma rację organ II instancji, że w powołanym Studium nie przedstawiono w sposób wystarczający, a nawet więcej w ogóle nie zaproponowano ani nie wskazano jakiego rodzaju rozwiązania techniczne mogłyby ewentualnie powodować zmniejszenie wprowadzanych do wód ścieków w zakresie chlorków i siarczanów. Powoływane przez skarżącą i organ Studium zawiera wyłącznie ogólne stwierdzenia o nieekonomiczności bliżej nie określonych rozwiązań technicznych. Brak jest analizy będących przedmiotem oceny w Studium rozwiązań technicznych w aspekcie braku racjonalności ich zastosowania. Na str. 63 in fine Studium mowa jest jednocześnie o braku możliwości technicznych unieszkodliwiania nadmiaru niewykorzystanych części wód dołowych odprowadzanych do środowiska i braku skutecznych metod unieszkodliwiania wód zasolonych. W związku z tym nie wiadomo, czy po prostu tych metod w ogóle brak czy też istnieją a jeżeli tak to jakie ale są na tyle kosztowne, że ich zastosowanie nie ma racji ekonomicznych. Organ powinien te kwestie wyjaśnić tak aby ocena ta mogła zostać poddana kontroli. Uzasadnienie w tym zakresie powinno wskazywać proponowane rozwiązania techniczne, skutki ich zastosowania i wskazywać z jakich powodów ich zastosowanie nie jest możliwe do osiągnięcia wskazywanego skutku. Czyni to niezasadnym zarzut naruszenia § 19 rozporządzenia. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 128 ust. 2 pkt 6 Prawa wodnego. Przepis ten pozwala organowi wydającemu pozwolenie wodnoprawne na zamieszczenie w nim dodatkowych obowiązków w tym obowiązek podjęcia działań służących poprawie stanu zasobów ryb lub uczestniczenia w kosztach zarybiania wód powierzchniowych, jeżeli w wyniku realizacji pozwolenia wodnoprawnego nastąpi zmniejszenie populacji ryb lub utrudnienie ich migracji. W decyzji organu I instancji nałożono na zobowiązany podmiot obowiązek zapewnienia zgodności realizacji pozwolenia wodnoprawnego z warunkami uzgodnionymi w ramach postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie z uprawnionym do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód - Okręgiem [...] w K. w tym m.in. do "uczestniczenia w kosztach zarybiania wód powierzchniowych ponoszonych przez [...] w K. w związku z wprowadzaniem do Cieku [...] ścieków o ponadnormatywnych stężeniach chlorków i siarczanów". Należy zgodzić się z organem II instancji, że tak określony obowiązek nie rodzi po stronie obowiązanego jakiegokolwiek obowiązku podlegającego wyegzekwowaniu. Istotnie, jak z kolei wywodzi skarżący, trudno jest na tym etapie postępowania stwierdzić rozmiar potrzeb zarybiania w związku z wprowadzaniem ścieków. Nie oznacza to jednak, że kwestia ta nie powinna być rozstrzygnięta w decyzji w sposób precyzyjny poprzez posłużenie się kryteriami ilościowymi lub jakościowymi tak aby możliwe było ustalenie jakiego rodzaju działania musi wykonać podmiot zobowiązany aby osiągnięty został cel w postaci przywrócenia poziomu zarybienia na skutek szkody w środowisku polegającej na wprowadzeniu ścieków o podwyższonym poziomie stężeń. Kolejnym zarzutem skargi jest zarzut dotyczący wadliwego przyjęcia braku podstawy prawnej do wygaśnięcia 2 decyzji. Wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego możliwe jest w przypadku zajścia zdarzenia (eń) o jakich mowa w art. 135 ustawy Prawo wodne tj. gdy: 1) upłynął okres, na który było wydane; 2) zakład zrzekł się uprawnień ustalonych w tym pozwoleniu; 3) zakład nie rozpoczął wykonywania urządzeń wodnych w terminie 3 lat od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tych urządzeń stało się ostateczne. Zgodnie z art. 138 ust. 1 tej ustawy stwierdzenie wygaśnięcia, cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego następuje z urzędu lub na wniosek strony, w drodze decyzji. Organ I instancji stwierdził wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego z [...] sierpnia 2006 r. przed upływem terminu jego obowiązywania. Decyzja o wygaśnięciu została wydana [...] lipca 2015 r. a termin obowiązywania pozwolenia upływa dnia następnego. Nie było zatem podstaw prawnych do rozstrzygnięcia tej kwestii w decyzji. Nie spełniona została żadna z przesłanek o jakich mowa w art. 135 prawa wodnego. Istotniejszym jest jednak to, że organ nie miał w ogóle podstaw do rozstrzygnięcia w przedmiocie wygaśnięcia obu decyzji. Postępowanie administracyjne dotyczyło wyłącznie wydania pozwolenia wodnoprawnego – tak został sformułowany wniosek wszczynający to postępowania i takiego przedmiotu sprawy dotyczyło zawiadomienie z [...] czerwca 2015 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego. Organ związany był wnioskiem. Zgodnie z art. 61 §1 i § 4 K.p.a. postępowanie wszczyna się na wniosek lub z urzędu a o wszczęciu postępowania z urzędu organ musi zawiadomić wszystkie osoby będące stronami – zaniechanie w tym zakresie powoduje, skutek w postaci braku podstaw prawnych do prowadzenia takiego postępowania. Taka sama argumentacja dotyczy drugiego z rozstrzygnięć o wygaszeniu decyzji z [...] czerwca 2015 r. Rozważanie zatem kwestii czy w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy prawa wodnego, prawa ochrony środowiska czy kodeksu postępowania administracyjnego w aspekcie możliwości wygaszania decyzji administracyjnych nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Należy się zgodzić z poglądem, że prawo wodne reguluje wyłącznie kwestie nieudzielenia pozwolenia wodnoprawnego natomiast kwestie związane z przeniesieniem praw z innej decyzji pozostawione są w zakresie proceduralnym przepisom kodeksu postępowania administracyjnego. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 162 K.p.a ponieważ dotyczy on kwestii przywrócenia terminu a ta nie była oceniana w tym postępowaniu. Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.