IV SA/Wa 592/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał,, asesor WSA Marian Wolanin (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2006 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję W. M. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] października 2005 r. o wymeldowaniu I. W. wraz z dziećmi z pobytu stałego pod adresem ul. [...] w S. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że I. W. wyprowadziła się z lokalu w S. przy ul. [...] we wrześniu 2003 r. z powodu nadużywania alkoholu przez męża i utrudniania zamieszkiwania przez siostry męża i wymiany przez nie zamków. I. W. nie wystąpiła przy tym do sądu o przywrócenie zakłóconego stanu posiadania. Ponadto, I. W. nie posiada tytułu prawnego do spornego lokalu, chociaż - w uznaniu organu odwoławczego – nie ma to znaczenia dla sprawy wymeldowania - które to wymeldowanie stanowi jedynie o rejestracji faktycznego miejsca pobytu. W skardze na decyzję Wojewody [...] dnia [...] stycznia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, I. W. zarzuciła rażące naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960, ze zm.), wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Podniesiono sprzeczność ustaleń faktycznych z zebranym materiałem dowodowym wskazując, że skarżąca faktycznie została zmuszona przez swoje szwagierki i byłego męża do opuszczenia swego siedliska domowego. Zarzucono również oparcie rozstrzygnięcia na wyjaśnieniach jednej ze szwagierek skarżącej i jej pełnomocnika procesowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, przytaczając motywy uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960, ze zm.), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z powyższego wynika, iż wymeldowanie dokonywane jest w przypadku, gdy dana osoba opuści miejsce pobytu stałego i nie dopełni obowiązku wymeldowania się. Czynność zameldowania oraz wymeldowania ma charakter czynności rejestrującej stan faktyczny w zakresie pobytu stałego lub czasowego w danym miejscu. Stanowi potwierdzenie tego stanu. Z ustaleń dokonanych przez organy orzekające wynika, że I. W. opuściła wraz z dziećmi lokal przy ul. [...] w S. we wrześniu 2003 r. Na rozprawie administracyjnej w dniu [...] czerwca 2005 r. skarżąca stwierdziła bowiem, że opuściła lokal wraz z dziećmi, z uwagi na męża, który nadużywał alkohol, zabierając część swoich rzeczy, a część pozostawiając z uwagi na brak miejsca ich przechowywania. Skarżąca wyprowadziła się do lokalu w S. przy ul. [...], na który zawarła umowę najmu. Na początku czerwca 2005 r. skarżąca usiłowała powrócić do lokalu przy ul. [...], ale odmówiono jej dostępu do lokalu. Także Komenda Powiatowa Policji w S. prowadziła czynności sprawdzające dotyczące niemożliwości korzystania z mieszkania przez skarżącą, lecz w ich wyniku odmówiono wszczęcia dochodzenia. Dopiero w piśmie z dnia [...] października 2005 r. skarżąca podniosła okoliczność usunięcia jej siłą z lokalu przez siostry byłego męża. Potwierdziła to również w toku przesłuchania dokonanego przez organ pierwszej instancji. Obecnie nie posiada stałego miejsca pobytu, przebywając po kilka dni u matki, u siostry lub u brata. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, ocena organów orzekających co do opuszczenia przez I. W. lokalu w S. przy ul. ...], w sposób dobrowolny, w ocenie Sądu, znajduje podstawę prawną w art. 80 kpa w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organy orzekające prawidłowo oceniły twierdzenia skarżącej zgłoszone na rozprawie administracyjnej w dniu [...] czerwca 2005 r., jako wiarygodne, nie wskazujące na opuszczenie lokalu w sposób przymuszony, w szczególności bez własnej woli. Brak przymuszenia ze strony innych osób do opuszczenia lokalu przez skarżącą wynika również z ustaleń policji. W obliczu tych okoliczności, późniejsze twierdzenia skarżącej o wymuszonym na niej opuszczeniu lokalu, mogły być przez organy orzekające uznane za niewiarygodne. Dla wymeldowania nie ma również znaczenia okoliczność próby powrotu do lokalu przez skarżącą, po niespełna dwóch latach od czasu jego opuszczenia. Również podnoszone przez skarżącą okoliczności dochodzenia praw do spornego lokalu nie mają znaczenia dla wymeldowania. Zameldowanie w danym lokalu na pobyt stały nie jest bowiem zależne od przysługiwania do niego tytułu prawnego, lecz od zamieszkiwania w nim z zamiarem stałego pobytu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.