IV SA/Wa 592/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi G. M. i B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy - oddala skargę - Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. (dalej: "Kolegium") nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymująca w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego [(Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "k.p.a."], decyzję Wójta Gminy M. nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 1 października 2009 r. do Urzędu Gminy w M. wpłynął wniosek G. i B. M., uzupełniony następnie w lutym 2010 r. oraz w maju 2010 r., o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na połączonych działkach nr [...] i [...], położonych w miejscowości K., gmina M.. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], Wójt Gminy M. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe we wsi K., gmina M., na działkach nr ewid. [...] oraz [...]. Na skutek odwołania wniesionego przez wnioskodawców, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I. instancji. Orzekając ponownie w sprawie, decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Wójt Gminy M., powołując w podstawie prawnej m.in. art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 - 5 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej: "u.p.z.p."], odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na połączonych działkach nr [...] i [...] w miejscowości K., gmina M.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż teren planowanej inwestycji nie jest obecnie objęty ustaleniami planu miejscowego bowiem miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy M. stracił ważność z mocy ustawy w dniu 1 stycznia 2004 r. Z powyższych względów w rozpatrywanej sprawie znajdują zastosowanie przepisy art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych (...) wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pkt 1 - 5 powołanego artykułu. Następnie organ wskazał, iż przeprowadzona analiza możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy wykazała, że planowana inwestycja nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w art. 61 ust 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p. Zauważył, iż terenem inwestycji o długości ok. 90 m i szerokości ok. 30 m są dwie niewielkie działki rolne usytuowane na obszarze niezainwestowanych gruntów rolnych, poza terenami zabudowy wsi ciągnącymi się wzdłuż dwóch dróg gminnych na południe i na wschód od terenu inwestycji. Większa z działek przylega bezpośrednio dłuższym bokiem do działki cieku wodnego (strugi), a około połowy jej powierzchni - cały środek działki - zajmuje były staw, leżący w pasie istniejących i byłych stawów, ciągnącym się wzdłuż ww. cieku wodnego. Ciek ten wraz z pasem stawów stanowi granicę przestrzenną między terenami z rozproszoną zabudową zagrodową wzdłuż drogi gminnej, a obszarem niezainwestowanych gruntów rolnych, na którym znajduje się teren inwestycji. Obszar ten ciągnie się od ww. cieku w kierunku północnym na odległość co najmniej 300 m, natomiast jego szerokość wynosi ponad 400 m - od rzeki O. i sąsiadującego z nią terenu zakrzaczonych pastwisk aż do niewielkiego skupiska kilku budynków jednorodzinnych posadowionych na regularnych działkach mieszkaniowych przy drodze K. – M.. Zatem "sąsiedztwem urbanistycznym" dla ww. działek nr [...] i [..] jest obszar niezainwestowanych gruntów rolnych, a nie położone dalej tereny o innym typie geomorfologicznym i innym rodzaju użytkowania, zagospodarowania i zainwestowania. Na obszarze tym nie występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Wprawdzie znajdują się tam budynki gospodarcze oraz siedliska rolnicze, jednak nie są one tożsame z zabudową mieszkaniową. Z powyższych względów działek o nr [...] i [...] nie można traktować jako terenu spełniającego warunek kontynuacji funkcji, rodzaju zagospodarowania i sposobu zainwestowania, co oznacza, iż nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Nadto organ I. instancji wskazał, iż teren inwestycji znajduje się w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu, w związku z tym obowiązują dla niego warunki określone w rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...]. z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów g., m. i o. (Dz. U. nr [...], poz. [...]). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia na Obszarze zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Dalej organ zauważył, iż ciek wodny (Kanał U.), z którym sąsiaduje teren wnioskowanej inwestycji to niewielka struga pochodzenia naturalnego, stanowiąca dopływ rzeki O.. Według informacji pozyskanych z Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w S. oraz Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych ww. ciek, stanowiący własność Skarbu Państwa, został na dłuższych odcinkach uregulowany i przystosowany do potrzeb melioracyjnych. Nie jest to jednak ciek sztuczny - rów, zatem stosuje się do niego zakaz wymieniony w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. Przedmiotowy ciek ujęty został w wykazie "śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa" stanowiącym Załącznik nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz. U. z 2003 r., nr 16, poz. 149). Cały teren wnioskowanej inwestycji leży w odległości mniejszej niż 100 m od tego cieku, zatem nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Końcowo organ I. instancji wskazał, iż działki nr [...] i [...] położone są w granicach obszaru objętego opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy M. nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru gminy M.), zatem ustalenia dotyczące sposobu zagospodarowania ww. działek zostaną określone w opracowywanym planie. Na skutek odwołania złożonego przez G. i B. M. decyzją z dnia [...]lutego 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...]grudnia 2010 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podzieliło stanowisko organu I. instancji, iż w przedmiotowej sprawie nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zgodnie z którym, co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W obszarze analizowanym nie występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Kolegium zgodziło się również ze stanowiskiem organu I. instancji odnośnie braku spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., który stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Teren inwestycji objęty wnioskiem o ustalenie zabudowy podlega zakazowi lokalizowania obiektów budowlanych zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów g., m. i o. Wydanie decyzji pozytywnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy byłoby zatem niezgodne z ww. przepisami rozporządzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2011r. G. i B. M. wnieśli o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz niewłaściwą interpretację § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów g., m. i o (Dz. U. nr [...] poz. [...]), który w niniejszej sprawie nie powinien mieć zastosowania. Skarżący podnieśli, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem zawartym w piśmie Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych z dnia 20 września 2010 r., że "działka [...]stanowi rzekę Kanał U.". Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną nie zawiera takiego określenia, wskazuje natomiast, że Kanał U. zasila rzekę O.(Załącznik nr 2, poz. 213). Rzeka O. jest oddalona od działek objętych wnioskiem o warunki zabudowy o ok. 300 m, tym samym ww. przepisy rozporządzenia Nr 68 z dnia 23 czerwca 2005 r. nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Kanał U. został wykazany w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., nr 239, poz. 2019), natomiast § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr 68 wprowadza zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 35 - 38 k.p.a. poprzez niedotrzymywanie terminów w toczącym się postępowaniu administracyjnym przez organ I. instancji oraz art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżących udziału w postępowaniu przez organem I. instancji. Końcowo skarżący zarzucili zaniechanie ustosunkowania się przez Kolegium w zaskarżonej decyzji do kwestii podniesionych w piśmie z dnia 30 stycznia 2011 r. Podnieśli również zarzut nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a."], sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego orzeczenia następuje w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonego aktu w oparciu o powołane wyżej przepisy Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć w tym miejscu należy, iż skarżący zarzucili w skardze, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Swojego stanowiska w tym zakresie w ogóle jednak nie uzasadnili, w szczególności nie sprecyzowali, czy zarzut ten dotyczy wydania decyzji bez postawy prawnej czy też z rażącym naruszeniem prawa i ewentualnie, na czym rażące naruszenie prawa miałoby polegać. Niezależnie jednak od intencji skarżących, Sąd z urzędu stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego, tym bardziej z przyczyn, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Do powyższej konkluzji, w ocenie Sądu, prowadzą argumenty i wnioski zaprezentowane poniżej. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] czerwca 2010 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe we wsi K., gmina M., na działkach nr ewid. [...] i [...]. Podstawę materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717). Ustawodawca przyjął w tejże ustawie założenie, że podstawowym instrumentem zagospodarowania przestrzeni jest tworzenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 i 2 w zw. z art. 50 u.p.z.p.). Dopiero w przypadku braku planu, ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, dla zamierzeń inwestycyjnych wymaga wydania decyzji. Zasadniczo decyzje o warunkach zabudowy wydaje się w sprawach dotyczących przedsięwzięć pociągających za sobą zmianę zagospodarowania terenu lub zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego bądź jego części, o ile polegają na prowadzeniu budowy lub innych robót budowlanych (art. 59 u.p.z.p.). Uzyskanie pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji o warunkach zabudowy wymaga spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że uchybienie którejkolwiek z nich czyni wydanie pozytywnej decyzji niemożliwym. Pierwszą z ww. przesłanek jest tzw. zasada "dobrego sąsiedztwa", wyrażona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Zgodnie z powołanym przepisem dla wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest, by co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Kolejne przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 to: dostęp terenu do drogi publicznej (pkt 2), zapewnienie wystarczającego uzbrojenia terenu (pkt 3), brak wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (pkt 4), zgodność decyzji z przepisami odrębnymi (pkt 5). Przesłanki ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji określone w punktach od 1 - 3 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. ustala organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sposób ustalania tych wymagań określa natomiast rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [(Dz. U. nr 164, poz. 1588), dalej: "rozporządzenie"]. Warunkiem sine qua non rozstrzygnięcia przez właściwy organ w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy w świetle art. 53 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1u.p.z.p. jest uprzednie zanalizowanie przez ten organ w koniecznym zakresie stanu terenu inwestycji oraz otaczającego go obszaru. Wskazana analiza umożliwia bowiem dokładne formułowanie wniosków co do sposobu ustosunkowania się do żądania inwestora i w razie pozytywnego rozstrzygnięcia, właściwego ukształtowania treści decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej - której dotyczy wniosek - obszar analizowany oraz granice obszaru analizowanego (czyli tego, na który inwestycja ma oddziaływać) na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000 w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W następstwie wyznaczenia obszaru analizowanego organ przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie Sądu analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy została przeprowadzona w sprawie niniejszej zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ww. rozporządzenia. Analiza ta prowadzi do konkluzji, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., co stanowiło o wydaniu decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Organy orzekające wskazały, iż w sprawie niniejszej nie istnieje kontynuacja funkcji zabudowy, bowiem w obszarze analizowanym nie występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, w konsekwencji brak jest możliwości określenia cech urbanistycznych i architektonicznych nowej zabudowy. Zdaniem Sądu, ze stanowiskiem organów orzekających należy się zgodzić. Planowana inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o cechach wskazanych we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Tymczasem, jak wynika z tekstowej i graficznej wersji "Analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania obszaru otaczającego teren planowanej inwestycji" stanowiącej Załącznik do decyzji organu I. instancji, w obszarze analizowanym nie występuje działka sąsiednia (w szerokim rozumieniu sąsiedztwa), na której występowałaby zabudowa jednorodzinna w rozumieniu § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z ww. przepisem przez zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. W obszarze analizowanym, jak zasadnie wskazał organ orzekający, dominują niezainwestowane grunty rolne, jedynie na zachodnich oraz południowych obrzeżach obszaru analizowanego występuje zabudowa zagrodowa (pojedyncze siedliska rolnicze), która w istocie nie jest tożsama (ani nawet podobna) z zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Ustaleń organów w powyższym zakresie nie zakwestionowali skarżący w toku postępowania administracyjnego, ani w skardze do Sądu. Obecny na rozprawie przed WSA skarżący – B. M. potwierdził jedynie, że na południe od obszaru analizowanego znajdują się siedliska rolnicze - zabudowa zagrodowa. Zabudowę zagrodową definiuje odrębnie § 3 pkt 3 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym są to w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. W świetle powyższego prawidłowe są ustalenia organów wskazujące na to, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie istnieje kontynuacja funkcji zabudowy. Kontynuacja funkcji oznacza bowiem, iż nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektów). Przyjąć należy, iż w zakresie ciągłości funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Do ustalenia ciągłości funkcji zabudowy wystarczające jest stwierdzenie, że przynajmniej jedna nieruchomość w analizowanym terenie posiada taką funkcję, jaka wynika z wniosku inwestora (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1060/07). Sytuacja taka - jak wyżej wskazano - nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie. Wprawdzie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna występuje na terenie bezpośrednio przylegającym do drogi K. – M., jednak teren ten położony jest poza obszarem analizowanym, wyznaczonym już i tak ponad powołane w rozporządzeniu minimalne rozmiary. O ile jednak ustawodawca dopuścił wyznaczenie granic obszaru analizowanego z przekroczeniem minimalnych rozmiarów, o których mowa w § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia, to - zdaniem Sądu - nie do pogodzenia z zasadą ładu przestrzennego byłoby ewentualne dalsze rozszerzenie tego obszaru wyłącznie w celu poszukiwania takich funkcji, cech i parametrów zabudowy, aby uzasadnić formalną dopuszczalność lokalizacji zabudowy o cechach i parametrach wnioskowanych przez inwestora. Konkludując tę część rozważań sąd stwierdza, iż organy orzekające prawidłowo uznały, iż w sprawie niniejszej nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy. Realizacja na przedmiotowym obszarze zamierzenia inwestycyjnego polegającego na wprowadzeniu nowej funkcji (mieszkaniowej jednorodzinnej) na tereny rolnicze z rozproszoną zabudową zagrodową zakłóciłaby zasady ładu przestrzennego oraz "dobrego sąsiedztwa", doprowadzając do incydentalnego przeznaczenia pod zabudowę mieszkaniową przypadkowo położonych terenów niezainwestiowanych. Z tych względów - zdaniem Sądu - organy prawidłowo odmówiły wydania pozytywnej decyzji zgodnie z wnioskiem skarżących. Biorąc powyższe pod uwagę, wobec niespełnienia zasady "dobrego sąsiedztwa" jako warunku najdalej idącego spośród wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., Sąd uznał za niecelowe rozważanie zasadności dokonanej przez organ oceny przesłanki z pkt 5 ust. 1 art. 61 u.p.z.p. Jak wyżej wskazano warunkiem wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy jest łączne spełnienie wszystkich przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Brak spełnienia przesłanki z pkt 1 implikuje wydanie decyzji negatywnej niezależnie od oceny pozostałych warunków, wymienionych w pkt 2 - 5 ust. 1 art. 61 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd nie stwierdza naruszenia art. 64 Konstytucji RP. Uprawniony do nieruchomości może ją wprawdzie zagospodarować dowolnie, jednak w zakresie obowiązującego prawa, w tym przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnośnie zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a. Sąd zauważa, iż w świetle poglądów prezentowanych w doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony podnoszącej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2003 r., sygn. akt I SA/Gd 199/00, uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, z.4, poz. 66). Tym samym zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wyłącznie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej, np. złożenia dokumentu (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05). Skarżący zarzucają w skardze naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu przed organem I. instancji nie uzasadniając jednak swego stanowiska w tym zakresie, a w szczególności nie wskazując jakich czynności procesowych w konsekwencji nie mogli podjąć. Nie wskazali ich również w odwołaniu od decyzji organu I. instancji. W świetle powyższego, jakkolwiek niesporne jest, iż organy obu instancji zaniechały poinformowania stron o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., co stanowi istotne uchybienie procesowe, to jednak uchybienie to nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie - jak wyżej wskazano - może stanowić podstawę uchylenia decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Odnośnie zarzutu nieuwzględnienia przez organ odwoławczy pisma skarżących z dnia 30 stycznia 2011 r. Sąd zauważa, iż w piśmie tym, skierowanym imiennie do Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., nie wskazano, iż stanowi ono uzupełnienie odwołania z dnia [...] stycznia 2011 r. Nadto, w piśmie tym w zasadzie nie podniesiono argumentów merytorycznych dotyczących podjętego w I. instancji rozstrzygnięcia, lecz zawarto treści o dużym ładunku emocjonalnym, które nie mogły być przedmiotem rozważań organu odwoławczego w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Niezależnie od powyższego, mając na względzie podniesiony przez skarżących zarzut niekompletności decyzji organu I. instancji Sąd zauważa, że sam brak podpisu organu na załączniku stanowiącym integralną część decyzji o warunkach zabudowy, nie stanowi naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1862/06, LEX 467127). W rozpatrywanej sprawie załącznik tekstowy i graficzny do decyzji organu I. instancji (który w istocie nie zawiera oryginalnego podpisu uprawnionego urbanisty, lecz jego kserokopię) jest opisany w sposób, który nie pozostawia wątpliwości co do jego związku z tą decyzją (poprzez wskazanie daty i numeru decyzji) i tym samym pozwala zidentyfikować dokument, jako załącznik do ww. decyzji. Brak podpisu Wójta Gminy M. na tych dokumentach nie stanowi sam w sobie naruszenia prawa, które winno skutkować uchyleniem decyzji. Uchyleniem decyzji nie może również skutkować słuszny w istocie zarzut naruszenia przez organ I. instancji art. 35 k.p.a. Uchybienie to bowiem, jakkolwiek istotne z punktu widzenia zasad postępowania administracyjnego, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Na marginesie Sąd zaznacza, że zgodnie z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie przysługuje stronie zażalenie do organu wyższego stopnia. Jak wynika z akt sprawy z uprawnienia tego, przed wydaniem decyzji I. instancji z dnia [...] grudnia 2010 r., strona jednak nie skorzystała. Konkludując Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w trybie określonym w art. 145 § 1 p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.