IV SA/Wa 597/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. W piśmie z dnia 12 stycznia 2015 r. A. B. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania A. B., urodzonemu [...] lipca 1981 r., obywatelowi [...], statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz nieudzielenia zgody na pobyt tolerowany. Niniejsza decyzja obejmuje również żonę skarżącego M. V. urodzoną [...] grudnia 1982 r. i małoletnie dzieci skarżącego: R. B. urodzonego [...] września 2002 r., R. B. urodzoną [...] grudnia 2003 r., R. B. urodzonego [...] czerwca 2009 r., R. B. urodzoną [...] marca 2012 r. i M. B. urodzoną [...] czerwca 2014 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że po doręczeniu tej decyzji skarżący będzie zobowiązany opuścić terytorium RP, co mogłoby narazić jego i jego rodzinę na doznanie poważnej krzywdy. W razie, gdy nie opuści terytorium RP wszczęte zostanie wobec niego postępowanie o zobowiązanie do powrotu, zaś opuszczenie terytorium RP skutkować będzie, zdaniem skarżącego, naruszeniem jego podstawowych praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z § 3 powyższego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Instytucja wstrzymania wykonania ma jednak charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 61 § 3 tej ustawy, tj. jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Dokonując w tej sprawie oceny możliwości wystąpienia niekorzystnych dla strony skutków, wobec wydania aktu odmawiającego nadania statusu uchodźcy należy rozważyć nie tyle, czy aktem, którego wstrzymania domaga się skarżący, nałożono na stronę jakiekolwiek obowiązki, które mogłyby być wykonane w sposób dobrowolny lub przymusowy, ale to, czy ewentualne wstrzymanie wykonania aktu umożliwi stronie realizację jej uprawnień. Innymi słowy, czy wobec zakończenia postępowania administracyjnego na skutek wydania zaskarżonej w tej sprawie decyzji, sytuacja prawna strony zmieniła się w stosunku do sytuacji prawnej strony w trakcie postępowania. W ocenie Sądu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że ani zaskarżona decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2014 r., ani poprzedzająca ją decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2014 r. nr [...] nie orzeka o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie sposób więc uznać argumentów skarżącego o deportacji skarżącego i negatywnych skutkach dla niego. Wprawdzie cudzoziemiec, któremu odmówiono nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja w powyższym przedmiocie stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona (art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach – Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 z późn. zm.), opuszczenie terytorium Polski przez cudzoziemca ma jednak charakter dobrowolny. Jeśli tego nie uczyni w określonym terminie, zostanie wszczęte postępowanie w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 16 powołanej ustawy) i wydane rozstrzygnięcie. W aktualnym stanie prawnym niewykonanie obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej we wskazanym terminie nie stanowi bezpośredniej przesłanki do przymusowego wydalenia [jak przewidywał to art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2003 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.) w zw. z art. 48 ust. 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej], lecz jest podstawą do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (jak wynika z art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach), która podlega przymusowemu wykonaniu (art. 329 tej samej ustawy). Badając całokształt okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, bowiem decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy bezpośrednio nie skutkuje wydaleniem cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż nie zawiera ona nakazu opuszczenia przez skarżącego Polski. Brak też podstaw prawnych, aby traktować wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy jako środek prowadzący do zalegalizowania pobytu cudzoziemca na terytorium Polski. W kwestionowanej decyzji trudno bowiem upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro wydalenie skarżącego (obecnie: zobowiązanie do powrotu) lub obowiązek opuszczenia terytorium Polski może nastąpić wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że na podstawie kwestionowanej decyzji nie może on zostać wydalony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a brak wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji nie pogorszy jego sytuacji prawnej. W konsekwencji Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, że decyzja organu, której wstrzymania się domaga, grozi wyrządzeniem mu znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.