IV SA/Wa 598/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a) i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania Spółki [...] Sp. z o.o. od decyzji Zarządu [...] W. z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] ustalającej warunki i szczegółowe zasady zabudowy oraz zagospodarowania terenu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w/w decyzją Nr [...] z [...] lipca 2014r. Zarząd [...] W. ustalił warunki i szczegółowe zasady zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na: budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem w podziemiu i parterze, układem dróg i chodników oraz niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działkach nr ew. [...] oraz części działki nr ew. [...] (wyłącznie w zakresie dostępu do drogi publicznej: dojścia, dojazdu i przeprowadzenia mediów) z obrębu [...], położonych przy ul. [...] w [...] W. Na podstawie sporządzonej analizy określającej wymagania dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, sporządzonej przez osobę wpisaną na listę Okręgowej Izby Urbanistów w W., organ pierwszej instancji ustalił następujące wymagania dla przedmiotowej inwestycji: • nieprzekraczalna linię zabudowy od strony ul. [...] w kontynuacji linii zabudowy wyznaczonej przez budynek przy ul. [...], • linia zabudowy od strony działek sąsiednich należy kształtować w taki sposób, aby nie naruszać interesów prawnych osób trzecich, właścicieli i użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości, • linia zabudowy oraz zagospodarowania terenu od strony linii kolejowej należy kształtować zgodnie z wymogami ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013r., poz. 159) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 07 sierpnia 2008r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. Nr 153, poz. 955 z późn. zm.), - wskaźnik wielkości powierzchni nowej w stosunku do powierzchni działki - 0,33, maksymalna szerokość elewacji frontowej od ul. [...] - 15m, -maksymalna wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i maksymalną wysokość zabudowy w: strefie nr 1 - 24,5m, a liczba kondygnacji nadziemnych nie może przekroczyć 7, strefie nr 2 - 29,8m, a liczba kondygnacji nadziemnych nie może przekroczyć 9, strefie nr 3 - 24,5m, a liczba kondygnacji nadziemnych nie może przekroczyć 7, - geometria dachów - dachy płaskie o kącie nachylenia połaci dachowych 12°, maksymalna wysokość budynków z urządzeniami na dachu (maszty, kominy, anteny) w; strefie nr 1 maksymalna wysokość najwyższej krawędzi dachu wynosi 25m, strefie nr 2 maksymalna wysokość najwyższej krawędzi dachu wynosi 29,8m, strefie nr 3 maksymalna wysokość najwyższej krawędzi dachu wynosi 25m, • powierzchnia biologicznie-czynna powinna wynosić minimum 25%. Pismem z dnia 14 sierpnia 2014r., z zachowaniem terminu ustawowego, Spółka [...] Sp. z o.o. odwołała się od w/w decyzji. W treści uzasadnienia odwołująca podniosła, iż jest użytkownikiem wieczystym działki nr ew. [...] z obrębu [...] sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji. Planowana inwestycja koliduje, z intensywnie wykorzystywanym przez odwołującą, terenem kolejowym. Odwołująca zamierza zwiększyć częstotliwość przewozów towarowych realizowanych na terenie kolejowym, jak również zamierza zintensyfikować przemysłowe wykorzystanie pozostałych terenów należących do odwołującej. Zdaniem odwołującej organ pierwszej instancji nie uwzględnił w sposób dostateczny ryzyka i oddziaływania jakie niesie ze sobą transport kolejowy związany z prowadzeniem produkcji przemysłowej, tj. takich okoliczności, jak w szczególności hałas, możliwe drgania terenów przyległych, konieczność spełnienia surowych wymogów bezpieczeństwa osób i mienia w związku z towarowym przewozem towarowym. Przepisy art. 53 cyt. ustawy o transporcie kolejowym określają minimalne odległości od granicy obszaru kolejowego, przy czym odległości te w przypadku określonego rodzaju zabudowy i w zależności od przeznaczenia budynku, podlegają zwiększeniu w celu spełnienia wymogów ochrony przed hałasem (art. 53 ust. 3 u.t.k.). Zdaniem odwołującej organ pierwszej instancji winien nałożyć na inwestora obowiązek budowy ekranów akustycznych poprzez wskazanie ich wysokości, długości jak również technologii jaka powinna być zastosowana do ich budowy. Dokładne usytuowanie ekranów powinno być zaznaczone na mapie załączonej do decyzji. Organ pierwszej instancji winien kierować się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa eksploatacji terenu kolejowego zgodnie z jego przeznaczeniem i wykorzystaniem, jak również koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa osób i mienia na ternach sąsiednich z terenem kolejowym. Ponadto, uzgodnienia gestorów sieci zgodnie z art. 671 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 203r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są już nieaktualne (zostały uzyskane na przełomie października-listopada 2011r.). Rozpatrując niniejszą sprawę Kolegium wskazało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ przywołał treść artykuł 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. 2012r., poz. 647 z późno zm.) oraz wskazał, że na potrzeby niniejszego postępowania została dokonana analiza zagospodarowania obszaru przez osobę posiadającą uprawnienia z zakresu planowania przestrzennego i architektury. Analizę tę wykonano posiłkując się dodatkowo przepisami - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W aktach sprawy znajduje się część tekstowa analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiąca załącznik nr 2a do zaskarżonej decyzji oraz graficzna, tj. kopia mapy zasadniczej, na której wyznaczono granice obszaru analizowanego, w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Wyznaczenie obszaru analizowanego ma na celu wskazanie, które spośród budynków sąsiednich, będą stanowiły, w zakresie funkcji, punkt odniesienia do ustalenia, czy planowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację istniejącej już zabudowy, w zakresie jej funkcji, a zatem czy nie zostanie naruszona zasada dobrego sąsiedztwa. W części tekstowej analizy, stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja stanowi kontynuację obecnej w zachodniej części analizowanego obszaru terenu funkcji mieszkaniowej o charakterze wielorodzinnym. Wyniki analizy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo w części tekstowej analizy wskazano, iż planowana inwestycja znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru kolejowego, co wymaga od inwestora zapewnienia właściwych warunków akustycznych zabezpieczających przyszłych użytkowników planowanej inwestycji przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, drgania, wibracja i zanieczyszczenia powietrza. Odnosząc się od argumentów odwołania, organ wyjaśnił, iż bez znajomości usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do obszaru kolejowego nie można ustalić dopuszczalnych norm hałasu i określić miejsca usytuowania ekranów akustycznych. Ustalenia te nie zapadają na etapie ustalania warunków zabudowy dla danej inwestycji. Z tego względu organ pierwszej instancji zasadnie wskazał, w zaskarżonej decyzji, na konieczność zachowania wymogów art. 53 ww. ustawy o transporcie kolejowym oraz ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 07 sierpnia 2008r. W kwestii dokonanych uzgodnień z gestorami sieci, organ wskazał, że obowiązujące przepisy (ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisy wykonawcze do tej ustawy) nie precyzują, w jakim maksymalnym okresie przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy, powinny być dokonane uzgodnienia z gestorami sieci (zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a co za tym idzie zarzut należy uznać za nieuzasadniony. Podkreślono, że zaskarżona decyzja została wydana po uzyskaniu wymaganych prawem uzgodnień, postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa (k.p.a.). Zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone wart. 61 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu przestrzennym. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., zarzucając jej: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji, pomimo, że zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji Zarządu [...] W. nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy; 2. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak zebrania kompletnego materiału dowodowego, polegające w szczególności na (I) nieuwzględnieniu ryzyka i oddziaływania jakie niesie za sobą transport kolejowy związany z prowadzeniem produkcji przemysłowej na nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie Inwestycji, (II) zaniechaniu rozważania konieczności nałożenia na inwestora zobowiązania do wykonania stosownej infrastruktury drogowej, zgodnie ze stanowiskiem [...] SA [...], (III) zaniechaniu rozważenia zastrzeżeń dotyczących projektowanych na terenie Inwestycji rozwiązań komunikacyjnych mianowicie w zakresie zapewnienia dostępu Inwestycji do drogi publicznej ul. [...] oraz w zakresie dojazdu do budynku "B" i w konsekwencji nieuwzględnienie słusznego interesu Spółki, co w rezultacie doprowadziło organ II stopnia do wydania wadliwego rozstrzygnięcia, które nie spełnia prawnie określonych wymogów przewidzianych dla decyzji o warunkach zabudowy; 3. art. 15 w związku z art. 127 § 1 k.p.a. poprzez uchybienie zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i zredukowanie kompetencji orzeczniczych organu odwoławczego w zakresie ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej tylko do kontroli prawidłowości postępowania prowadzonego przed organem I instancji; 4. art. 6 i 8 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ II stopnia kierował się wydając zaskarżoną Decyzję, i w konsekwencji nieuwzględnienie słusznego interesu Spółki, co stanowi działanie organu, które podważa zaufanie strony do organów administracji publicznej; II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 5. art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, które nie spełnia wymogów określonych tym przepisem, naruszając tym samym zasadę dobrego sąsiedztwa i godząc w istniejący ład przestrzenny, jak również nieuwzględnienie przepisów odrębnych, w szczególności ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. znak [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie w całości decyzji Zarządu [...] W. nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., jak również na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że spółka nie zgadza się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. przedstawionym w zaskarżonej Decyzji. Organ odwoławczy wydając przedmiotową decyzję dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stanowi wstępny, lecz istotny etap procesu inwestycyjnego. Celem tego postępowania jest ocena czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna w świetle prawnie ustalonych zasad. Wydanie decyzji musi poprzedzać rzetelnie i kompletne postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dla terenu objętego wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 61 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymienionych w tym przepisie warunków . Decyzja o warunkach zabudowy nie ma zatem charakteru deklaratoryjnego, lecz konstytutywny, tworząc prawa i obowiązki stron na przyszłość, po uzyskaniu waloru ostateczności. Wskazać trzeba, że decyzja o warunkach zabudowy określa zasadnicze kwestie dotyczące zmiany zagospodarowania terenu odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, unormowanym w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późno zm.) oraz przepisami ustalającymi warunki techniczne realizacji planowanych zamierzeń. Innymi słowy, decyzja o warunkach zabudowy wytycza podstawowe i zasadnicze kierunki projektowanej inwestycji. Określone w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu podstawowe parametry planowanego obiektu wiążą jednak projektanta (art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane) oraz organ wydający decyzje o pozwoleniu na budowę (art. 55 w zw. z art. 64 ust.1 u.p.z.p.). Skarżąca podniosła, że działka ew. nr [...] z obrębu [...], której głównie dotyczy Inwestycja, graniczy bezpośrednio z działką ew. nr [...] z obrębu [...], będącą w użytkowaniu wieczystym Spółki. Na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] zlokalizowane są tory kolejowe należące do Spółki. Spółka z racji zasadniczego przedmiotu działalności intensywnie wykorzystuje opisany teren kolejowy dla realizacji przewozów towarowych koniecznych dla zapewnienia swojej bieżącej działalności przemysłowej. Spółka wskazywała w trakcie postępowania i podkreśla, że będzie wykorzystywać przedmiotowy teren w przyszłości w analogiczny sposób i przewiduje dalszy rozwój i modernizację swojej działalności na tych terenach, co z pewnością przełoży się na zwiększenie częstotliwości przewozów towarowych, realizowanych z wykorzystaniem działki ew. nr [...] z obrębu [...]. W związku z bezpośrednim sąsiedztwem terenu kolejowego wymogi, jakie powinny zostać spełnione przez projekt dotyczący Inwestycji na obszarze działki ew. nr [...] z obrębu [...] oraz pozostałych działek objętych Inwestycją, określają szczegółowo przepisy prawa kolejowego: ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tekst jednolity z dnia 19 stycznia 2007 r., Dz. U. nr 16, poz. 94, z późno zm.) (dalej jako "u.t.k.") oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. (Dz. U. nr 153, poz. 955) w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych. Należy podkreślić, iż wymogi określone w/w przepisami są powszechnie obowiązujące i zostały wprowadzone w celu zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa osób i mienia w związku z realizowanymi przewozami kolejowymi. Wymogi o takim charakterze i celu powinny być stosowane restrykcyjnie, a jakiekolwiek odstępstwa w tym zakresie powinny być analizowane i uzasadnione bardzo szczegółowo i uzgadniane ze wszystkimi zainteresowanymi stronami. Tymczasem, SKO w zaskarżonej decyzji lakonicznie stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana po uzyskaniu wymaganych prawem uzgodnień, postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa (k.p.a.) i jedynie pobieżnie ustosunkowuje się do dwóch zarzutów podniesionych w odwołaniu Spółki. W ocenie Spółki tak sformułowane orzeczenie świadczy o pobieżnej analizie akt sprawy i nierozpatrzeniu zebranego materiału dowodowego, co uzasadnia zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. Ponadto organy pomimo wskazania konieczności stosowania regulacji prawnych określonych w u.t.k. i stwierdzeniu możliwości kolizji wnioskowanej funkcji Inwestycji z sąsiedztwem obszaru kolejowego i projektowanej trasy [...] nie dokonały żadnych ustaleń w zakresie zabezpieczenia przyszłych mieszkańców Inwestycji od uciążliwości wynikających z blisko usytuowanej linii kolejowej i realizowanego na niej transportu kolejowego. W ocenie Spółki, ogólne stwierdzenie organu I instancji, że inwestor winien we własnym zakresie zapewnić stworzenie właściwych warunków akustycznych, zabezpieczenie przyszłych użytkowników wnioskowanej inwestycji przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, drgania, wibracje i zanieczyszczenie powietrza, jest niewystarczające. Organy wydając zaskarżoną decyzję nie poczyniły żadnych ustaleń czy z technicznego punktu widzenia wykonanie wystarczających zabezpieczeń akustycznych przy uwzględnieniu wysokości Inwestycji (VII i IX kondygnacji) jest w ogóle fizycznie możliwe. Spółka stoi na stanowisku, iż takie ustalenia - ze względu na konstytutywny charakter decyzji o warunkach zabudowy - powinny były zostać poczynione już w toku niniejszego postępowania. Stosownie bowiem do art. 53 ust. 2 u.t.k., budowle i budynki (z zastrzeżeniem odrębnej regulacji dla budynków związanych z utrzymaniem ruchu kolejowego) mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m. Biorąc pod uwagę, iż oś skrajnego toru (najbliższego w stosunku do granicy z działką ew. nr [...] z obrębu [...]) położona jest w odległości ok. 10 m od granicy działki ew. nr [...] z obrębu [...], w myśl powyższego przepisu, odległość linii zabudowy na terenie tej działki powinna wynosić minimum 10 m od granicy z działką ew. nr [...] z obrębu [...]. Należy jednocześnie zauważyć, iż przepisy wskazujące w/w odległości 10m i 20 m wyraźnie wskazują, iż chodzi o odległości minimalne. Są to odległości odnoszone ogólnie do zabudowy jako takiej, natomiast ustęp 3 artykułu 53 u.t.k. w sposób kategoryczny stanowi, iż odległości, o których mowa w ust. 2 (wskazane więc jako standardowe minima stosujące się ogólnie do nowej sąsiedzkiej zabudowy), dla budynków mieszkalnych, szpitali, domów opieki społecznej, obiektów rekreacyjno-sportowych, budynków związanych z wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży powinny być zwiększone, w zależności od przeznaczenia budynku, w celu zachowania norm dopuszczalnego hałasu w środowisku, określonych w odrębnych przepisach. Wniosek inwestora dotyczy właśnie zabudowy polegającej na budowie dwóch wielorodzinnych budynków mieszkalnych. Spółka podnosi, iż biorąc pod uwagę zamierzenie Inwestycji (budowa wielorodzinnych budynków mieszkaniowych) w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie ust. 3 art. 53 u.t.k. Norma wynikająca z art. 53 ust. 3 u.t.k. jest jasna: odległości wskazane w ust. 2 art. 53 u.t.k. w przypadku określonego rodzaju zabudowy i w zależności od przeznaczenia budynku, podlegają zwiększeniu w celu spełnienia wymogów ochrony przed hałasem. Przepis nie stanowi więc o możliwości zwiększenia, pozostawionej swobodzie inwestora, ale nakłada obowiązek zwiększenia odległości linii zabudowy od terenu kolejowego i osi toru kolejowego, jeżeli jest to konieczne w świetle przepisów o ochronie przed hałasem (rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ( Dz. U. z 2007, nr 120, poz. 826). W związku z powyższym uzasadnione jest stanowisko Spółki, iż wobec nie spełnienia surowszych wymogów ochrony przed hałasem, wynikających z w/w przepisów, brak było podstaw do wydania Decyzji i poprzedzającej decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Wskazano więc, że SKO rozpoznając odwołanie Spółki nie przeprowadziło żadnego postępowania w celu wyjaśnienia zgłaszanych poważnych wątpliwości co do zgodności zamierzonej inwestycji z w/w przepisami, naruszając tym samym przepisy postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Stosownie do art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W ocenie Spółki, zarówno SKO, jak i organ I instancji, nie uwzględniły w dostateczny sposób ryzyka i oddziaływania jakie niesie ze sobą transport kolejowy związany z prowadzeniem produkcji przemysłowej, tj. takich okoliczności, jak w szczególności hałas, możliwe drgania terenów przyległych, konieczność spełnienia surowych wymogów bezpieczeństwa osób i mienia w związku z towarowym przewozem kolejowym, itp. Należy mieć na względzie wybitnie przemysłowy charakter i cel zagospodarowania przedmiotowego terenu kolejowego oraz jego funkcjonalne powiązanie z innymi terenami należącymi do Spółki, wykorzystywanymi również przemysłowo, z zaznaczeniem, iż chodzi o przemysł ciężki. Decyzja o warunkach zabudowy co do zasady nie określa dokładnego posadowienia budynków w terenie, co jednakże - w świetle złożonych przez wnioskodawcę dokumentów i prowadzonego postępowania - nie wyklucza możliwości i obowiązku oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Niezależnie od argumentów podniesionych powyżej, skarżąca wskazała, że SKO po pierwsze nie odniosło się do jej stanowiska o konieczności nałożenia na inwestora zobowiązania do wykonania stosownej infrastruktury drogowej, zgodnie ze stanowiskiem [...] SA [...] tj.: (I) wybudowania bezpiecznego i dogodnego dojścia na wiadukt drogowy w ciągu ul. [...] (jeszcze przed oddaniem Inwestycji do zamieszkania), (II) wygrodzenia terenu Inwestycji od strony układu torowego łącznie z ulicą [...]. Zaniechanie zarówno organu I, jak i II stopnia i pominięcie w zaskarżonej Decyzji ustalenia szczegółowych warunków i wymagań dotyczących zasad bezpieczeństwa przyszłych użytkowników Inwestycji nie może obciążać Spółki i naruszać jej słusznego interesu. Wszelkie ryzyko związane z umiejscowieniem Inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie terenów kolejowych ponosi inwestor, a także organ wydając zaskarżoną decyzję wbrew bezwzględnie obowiązującym przepisom. Po drugie, SKO nie ustosunkowało się również do zastrzeżeń dotyczących projektowanych na terenie Inwestycji rozwiązań komunikacyjnych, mianowicie w zakresie zapewnienia dostępu Inwestycji do drogi publicznej ul. [...] oraz w zakresie dojazdu do budynku "B" położonego bliżej działki ew. nr [...] z obrębu [...]. Zdaniem Spółki, przyjęte w projekcie Inwestycji rozwiązania wewnętrznych dróg mogą być niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 z późno zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r., nr 124, poz. 1030) i innych przepisów dotyczących sytuowania i budowy dróg dojazdowych i pożarowych. Pismem z dnia 19 maja 2014 r. (w aktach postępowania administracyjnego) Zastępca [...] W. zobowiązał inwestora do przebudowy drogi wewnętrznej ulicy [...] w celu zapewnienia Inwestycji dostępu do drogi publicznej. W ocenie Spółki, biorąc pod uwagę cechy Inwestycji oraz położenie terenu Inwestycji względem istniejącej zabudowy w sąsiedztwie, zrealizowanie powyższego obowiązku jest w dużym stopniu prawdopodobieństwa niemożliwe. Za takim stanowiskiem Spółki przemawia w szczególności istniejąca infrastruktura kolejowa oraz infrastruktura ulicy [...]. Ulica [...] posiada gęstą zabudowę wielorodzinnymi budynkami mieszkalnymi, usytuowanymi w bezpośrednim sąsiedztwie pasa drogowego. W ocenie Spółki, istniejące zabudowa o takim charakterze wyklucza techniczną możliwość przebudowy ulicy [...] w sposób planowany przez inwestora, co oznacza brak możliwości zapewnienia Inwestycji dostępu do drogi publicznej. Jednakże, SKO wydając zaskarżoną Decyzję ponownie nie rozważył zgłoszonych przez Spółkę wątpliwości i pominął je milczeniem. Spółka stoi na stanowisko, iż wątpliwości w zakresie prawidłowego skomunikowania terenu Inwestycji powinny być w pełni i rzetelnie wyjaśnione już na etapie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Brak możliwości zapewnienia dostępu do drogi publicznej do terenu inwestycji powinien stanowić podstawę odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, należy wskazać, iż inwestor nie został zobowiązany w Decyzji do zapewnienia, aby ewentualna przebudowa ulicy [...] uwzględniała wytyczne [...] SA [...] w W. wyrażone w piśmie z dnia 25 lutego 2014 r. (w aktach postępowania administracyjnego), mianowicie wygrodzenie Inwestycji od strony układu torowego łącznie z ulicą [...] i wybudowanie bezpiecznego i dogodnego dojścia na wiadukt drogowy w ciągu ulicy [...]. Brak takiego obowiązku nałożonego w Decyzji oznacza pełną swobodę dla inwestora w zakresie ustalenia warunków przebudowy ulicy [...] i niewykonania w/w wytycznych [...] SA [...] w W. Mając na uwadze konstytutywny charakter decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i związanie nią na dalszych etapach procesu inwestycyjnego projektanta i organ wydający pozwolenie na budowę należy wskazać, że zaniechanie nałożenia na potencjalnego inwestora obowiązków w zakresie zabezpieczenia przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, drgania i wibracje czy też powyższych obowiązków w zakresie infrastruktury drogowej oznacza, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] lipca 2014 r. nie spełnia ustawowych wymogów. Decyzja o warunkach zabudowy dotycząca terenów przyległych - sąsiednich, w granicach obszaru analizowanego, powinna całościowo i rzetelnie uwzględniać wszelkie czynniki związane z prowadzeniem tego typu działalności przemysłowej w dużych rozmiarach, w sektorze przemysłu ciężkiego. Brak jest wyjaśnienia i całościowego, przekonywującego uzasadnienia, iż SKO przy wydawaniu zaskarżonej Decyzji wzięło powyższe okoliczności pod uwagę, a tym samym, istnieje wątpliwość czy spełniło ustawowe wymogi umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Spółki planowana Inwestycja, której dotyczy decyzja i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], nie jest możliwa do zrealizowania na wskazanym terenie, biorąc pod uwagę sąsiedztwo, intensywnie i na bieżąco wykorzystywanego terenu kolejowego, należącego do skarżącej. Brak jest jakiejkolwiek zgodności w zakresie funkcji i cech zagospodarowania terenu, którego dotyczy planowana inwestycja w stosunku do sąsiadującego terenu należącego do Spółki oraz do [...] S.A., a jest to fundamentalny warunek umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji o warunkach zabudowy. Należy podkreślić, iż ustalenia warunków zabudowy terenu, którego dotyczy zaskarżona Decyzja nie mogą wskazywać na możliwość lokalizowania m.in. budownictwa mieszkaniowego, biurowego i/lub usług chronionych (zdrowia i oświaty) w odległościach, które mogłyby: (I) naruszyć bezpieczeństwo ruchu kolejowego; (II) naruszyć normy dopuszczalnego hałasu w środowisku; (III) prowadzić do zmiany aktualnego sposobu korzystania z w/w terenu kolejowego. W opinii Spółki, zakreślenie nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz odwołanie się do obowiązujących przepisów jest niewystarczające dla zapewnienia należytego i pełnego przestrzegania powyżej wymienionych wymogów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe unormowania Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialno-prawną wydania przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy stanowił m.in. art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z jego treścią wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania przedmiotowej decyzji jest zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującego, a jego spełnienie lub niespełnienie determinuje działanie organu. W przypadku, gdy inwestycji sprzeciwia się przepis prawa, organ zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może wydać pozytywnej decyzji. Jeśli natomiast żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję, opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu na normach prawnych. Przesłanki ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji określone w punktach od 1 do 3 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustala organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sposób ustalania tych wymagań określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Dla ustalenia wymagań niezbędnych do określenia sposobu realizacji nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ właściwy w sprawach decyzji o warunkach zabudowy, działając stosownie do § 3 ust. 1 przywołanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę sytuacji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie możliwości spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przywołane rozporządzenie definiuje pojęcie obszaru analizowanego w § 2 pkt 4 jako teren określony i wyznaczony granicami wykreślonymi na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosowanej do postępowania dotyczącego wydawanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (art. 64 ww. ustawy), objęty wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy, którego funkcję i cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych sprawy będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez stronę skarżącą nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie brak było podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, bowiem zaskarżone w sprawie decyzje spełniają wymagania wynikające z przytoczonych powyżej przepisów. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż na potrzeby niniejszego postępowania przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania trenu, która spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W aktach sprawy znajduje się część tekstowa analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiąca załącznik do zaskarżonej decyzji oraz graficzna, tj. kopia mapy zasadniczej, na której wyznaczono granice obszaru analizowanego, w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Wyniki analizy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu zostały uwzględnione w decyzji. Wbrew zarzutom skargi w sprawie spełniony został także warunek dostępu terenu do drogi publicznej. Teren inwestycji poprzez ul. [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Na marginesie należy przy tym podnieść, iż organ I instancji wskazał, iż zarządca drogi zobowiązał ewentualnego inwestora do jej przebudowy, w celu zapewnienia inwestycji obsługi komunikacyjnej do drogi publicznej ul. [...]. Kwestie jednak standardu drogi, gęstości zabudowy, okoliczności ewentualnego zagęszczenia ruchu, konieczności przebudowy drogi itp. nie mogą stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak jednak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt. II OSK 76/13 " Standard drogi, która zapewnia dostęp do drogi publicznej nie może być podstawą do zakwestionowania prawidłowości ustalenia spełnienia przesłanki ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.". Na etapie ustalania warunków zabudowy obowiązkiem organu jest bowiem jedynie ustalenie czy teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej. Kwestie związane z ewentualną koniecznością przebudowy, rozbudowy drogi z uwagi na konieczność spełnienia zasad bezpieczeństwa rozstrzygane są w odrębnych postępowaniach. Odnosząc się zaś do zarzutu nie uwzględnia przez orzekające w sprawie organy wymogów wynikających z przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tekst jednolity z dnia 19 stycznia 2007 r., Dz. U. nr 16, poz. 94, z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych, Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skargi zarówno organ I, jak i II instancji rozważyły i odniosły się do okoliczności wynikającej z akt sprawy tj. położenia obszaru inwestycyjnego w bezpośrednim sąsiedztwie terenu kolejowego. Jak wynika z treści decyzji organu z uwagi na powyższe planowana inwestycja musi spełniać warunki wynikające z w/w przepisów, w tym w zakresie odległości w jakiej mogą być usytuowane budynki od granicy obszaru kolejowego wskazanego w art. 53 ust. 2 i 3 w/w ustawy, oraz powyższego rozporządzenia. Wprowadzenie tego wymogu w ocenie Sądu stanowi wystarczające zabezpieczenie zarówno interesów skarżącego jak i osób trzecich -przyszłych ewentualnych mieszkańców. Sąd podzielił tym samym stanowisko zaprezentowane przez organ odwoławczy, iż cyt. "bez znajomości usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do obszaru kolejowego nie można ustalić dopuszczalnych norm hałasu i określić miejsca usytuowania ekranów akustycznych. Ustalenia te nie zapadają na etapie ustalania warunków zabudowy dla danej inwestycji. Z tego względu organ pierwszej instancji zasadnie wskazał, w zaskarżonej decyzji, na konieczność zachowania wymogów art. 53 ww. ustawy o transporcie kolejowym oraz ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008r. ". Jak bowiem słusznie podniósł skarżący, iż cyt. "decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru deklaratoryjnego, lecz konstytutywny, tworząc prawa i obowiązki stron na przyszłość, po uzyskaniu waloru ostateczności. Wskazać trzeba, że decyzja o warunkach zabudowy określa zasadnicze kwestie dotyczące zmiany zagospodarowania terenu odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, unormowanym w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późno zm.) oraz przepisami ustalającymi warunki techniczne realizacji planowanych zamierzeń. Innymi słowy, decyzja o warunkach zabudowy wytycza podstawowe i zasadnicze kierunki projektowanej inwestycji." W sytuacji zatem gdy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma za zadanie określenie: 1. nieprzekraczalnej linii zabudowy od frontu działki, czyli część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę, 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3)szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych), nie można zarzucić organom, iż naruszyły przepisy rozdziału 9 ustawy o transporcie kolejowym, bowiem na etapie ustalania warunków zabudowy organ nie wskazuje konkretnego położenia budynku, jak i szczegółowych rozwiązań architektonicznych. A zatem niemożliwe jest ustalenie, czy inwestycja spełni wymagania wynikające z w/w ustawy. Następuje to więc na etapie udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 tej ustawy prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: 1)spełnienie wymagań podstawowych dotyczących: a) bezpieczeństwa konstrukcji, b) bezpieczeństwa pożarowego, c) bezpieczeństwa użytkowania, d) odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, e) ochrony przed hałasem i drganiami, f) odpowiedniej charakterystyki energetycznej budynku oraz racjonalizacji użytkowania energii;......(..) 8) odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej; 9) poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej;(...). Tym samym w ocenie Sądu okoliczność wprowadzenia w przez organ I instancji obowiązku spełnienia przez inwestycję wymogów wynikających z przepisów ustawy o transporcie kolejowym oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. (Dz. U. nr 153, poz. 955) stanowi wystarczającą podstawę do uznania, iż zostaną one uwzględnione w dalszym toku inwestycyjnym. Stosownie bowiem do art. 20 ust.1 pkt. 1 prawa budowlanego do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 i 238), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014), wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie zaś z art. 34 tej ustawy projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (..). Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło także do naruszenia podnoszonych przez stronę skarżącą przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego, zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone decyzje, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy stosownie do wymagań wynikających z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz k.p.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.