IV SA/Wa 599/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. G. i małoletniej A. G. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego V. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi V. G. i małoletniej A. G. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego V. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia: 1) zwolnić V. G. i małoletnią A. G. reprezentowaną przez przedstawiciela ustawowego V. G. od kosztów sądowych; 2) ustanowić dla V. G. i małoletniej A. G. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego V. G. adwokata. Wraz ze skargą na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszarów Schengen, V. G. i małoletnia A. G. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego V. G. złożyli do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z wniosku sporządzonego na urzędowym formularzu PPF oraz wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia 13 kwietnia 2016 r. wynika, że W. G. mieszka wraz z małoletnią córką oraz żoną. Rodzina nie posiada żadnego majątku, otrzymują świadczenie socjalne w łącznej wysokości 1350 zł. Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając sytuację materialną skarżących wzięto pod uwagę, że nie posiadają oni żadnego majątku, oszczędności. Jedyne źródło utrzymania stanowi pomoc socjalna – w łącznej wysokości 1350 zł (na trzy osoby). Opisana sytuacja uzasadnia przyznanie im prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazali, że nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy nieudzielenie skarżącym prawa pomocy mogłoby wiązać się z pozbawieniem ich prawa do Sądu. Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.