IV SA/Wa 6/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi S. U. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony I. oddala skargę; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...], orzekającą o odmowie udzielenia S. U. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda podał, że w dniu [...] czerwca 2010 r. S. U. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, uzasadniając go pozostawaniem od dnia [....] września 2006r. w związku małżeńskim z obywatelką polską panią M. W.. Sprawa została przekazana według właściwości Wojewodzie [...], następnie Wojewodzie [...] i na koniec Wojewodzie [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2011 r. orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zarzucając mu nielegalny pobyt oraz wskazując, że jego związek małżeński z obywatelką polską nie uzasadnia jego pobytu w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, W trakcie ponownego rozpatrywania przez Wojewodę [...] tego wniosku, cudzoziemiec poinformował Wojewodę [...], że zmienił adres zamieszkania i obecnie mieszka w P.. Wobec tego Wojewoda [...] przekazał Wojewodzie [...] według właściwości wniosek cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wraz z aktami sprawy, który to Wojewoda w dniu [...] grudnia 2012 r. decyzją Nr [...] odmówił udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust, 1 pkt 1, art. 53a ust. 1 pkt 4, art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2, art. art. 53 ust. 1 pkt 6 i art. 57 ust. 1 pkt 5 i 6a ustawy o cudzoziemcach. Rozpoznając odwołanie od wskazanej decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podał, że z materiału dowodowego wynika, iż w dniu [...] grudnia 2012r. zapadł wyrok Sądu Okręgowego w [...]. rozwiązujący przez rozwód małżeństwo M. W. i S. U.. W związku z powyższym organ uznał, że w stosunku do cudzoziemca obecnie nie zachodzą przesłanki do udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Organ odwoławczy podał, że ze względu na te ustalenia, należało przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające w celu wyjaśnienia, czy w stosunku do cudzoziemca zachodzą okoliczności, określone w art. 53 ust. 1 pkt 1 i art. 53a ust. 1 pkt 4 w związku z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, oraz czy w stosunku do skarżącego mają zastosowanie przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach. W dniu [...] maja 2013r. S. U. przesłał do organu umowę o pracę, zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego i społecznego przez pracodawcę "S." oraz potwierdzenie zameldowania na terenie woj. [...] w G.. Z uwagi na zmianę przez cudzoziemca miejsca zamieszkania, organ II instancji pismem z dnia [...] maja 2013r. wezwał zainteresowanego do przesłania do organu m.in. zezwolenia na pracę, aktualnego ubezpieczenia zdrowotnego, tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, wraz z określeniem kosztów jakie ponosi on za wynajem, oraz ZUS RUMA. Ponadto cudzoziemiec został wezwany o przesłanie do organu, ewentualnego wyroku w sprawie ustalenia ojcostwa. Organ odwoławczy podał, że w dniu [...] maja 2013r. cudzoziemiec dołączył do akt sprawy dokumenty, które wcześniej zostały przez niego przesłane za pośrednictwem faxu, a później doręczył rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy, kserokopię pisma z Sądu Okręgowego w [...], pismo Sądu Rejonowego w [...] oraz kserokopię pozwu złożonego przez cudzoziemca przeciwko jego pracodawcy. W ostatnim dniu wyznaczonego przez organ terminu załatwienia sprawy poinformował, że obecnym miejscem jego zamieszkania jest Os. [...], [...] oraz stwierdził, że nadal pracuje bez umowy i otrzymuje minimalne wynagrodzenie, gdyż pracodawcy nie chcą ponosić dodatkowych kosztów zatrudnienia pracownika. Ponadto stwierdził, że zakończyła się sprawa w I. instancji, wniesiona z jego powództwa, dotycząca ustalenia ojcostwa małoletniego J. S. oraz, że Sąd potwierdził jego ojcostwo, jednak on nie zgadza się z wieloma postanowieniami tego wyroku i w związku z tym wniósł odwołanie do Sądu Okręgowego w [...]. Do pisma cudzoziemiec dołączył wyrok Sądu Rejonowego w [...], III Wydział Rodzinny i Nieletnich, sygn. akt [...], w którym Sąd ustalił m.in., że S. U. jest ojcem małoletniego J. S, pozbawił cudzoziemca władzy rodzicielskiej nad jego małoletnim synem J., zasądził od cudzoziemca alimenty na rzecz małoletniego syna w wysokości 300 zł miesięcznie; zawiadomienie Sądu Rejonowego w [...] VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] z dnia [...] września 2013r.; wezwanie do Sądu Rejonowego w [...] VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] na dzień [...] listopada 2013r.; świadectwo pracy cudzoziemca wystawione przez pracodawcę "E." Sp. z o.o. w K. za okres od dnia [...].03.2012r. do dnia [....].09.2012r.; sprawozdanie z przeprowadzonego badania genetycznego w sprawie ustalenia ojcostwa. Sąd Rejonowy w [...] II Wydział Karny przesłał do organu prawomocny wyrok z dnia [...] października 2012 r., na mocy którego S. O. został skazany na karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata za naruszenie miru domowego i znęcanie się nad byłą żoną. Jednocześnie Sąd Rejonowy w [...] poinformował, że S. U. w sprawie o ustalenie ojcostwa wniósł apelację od wyroku z dnia [...] lipca 2013r. Wyrok jest nieprawomocny. Organ odwoławczy stwierdził, że obecnie cudzoziemiec nie posiada zezwolenia na pracę i tym samym nie udokumentował okoliczności, która jest podstawą ubiegania się o przedmiotowe zezwolenie w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, uzasadniającej jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, cudzoziemiec nie udokumentował również faktu posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu oraz posiadania aktualnego ubezpieczenia zdrowotnego, co pozwoliło stwierdzić, iż nie spełnia on przesłanek z art. 53 - 53b ustawy o cudzoziemcach. Z uwagi na te ustalenia Szef Urzędu do Spraw cudzoziemców stwierdził, iż w sprawie zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 i art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu, fakt wniesienia przez cudzoziemca apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2013r. sygn. akt [...], mógłby stanowić podstawę pobytu cudzoziemca w Polsce przez okres powyżej 3 miesięcy, określoną w art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, jednak wówczas S. U. byłby zobowiązany posiadać tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego, stabilne i regularne dochody oraz ubezpieczenie zdrowotne. Jednakże organ II. instancji podkreślił, że w sytuacji gdyby nawet Sąd rozpatrzył apelację cudzoziemca na jego korzyść, co pozwalałoby na udzielenie przedmiotowego zezwolenia w trybie art. 53a ust 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, to jednak nie zwalniałoby strony z obowiązku posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu, ubezpieczenia zdrowotnego oraz tytułu prawnego do zajmowanego lokal. W ocenie Szefa Urzędu, S. U. nie udokumentował, że obecnie pracuje, a zatem że posiada stabilne i regularne źródło dochodu oraz, że jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym. Wobec tego nawet w przypadku rozpatrzenia przez Sąd Okręgowy w [...] apelacji na jego korzyść i tak nie można by mu udzielić przedmiotowego zezwolenia, w trybie art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem organu, istotne znaczenie w sprawie ma także wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].08.2010r. sygn. akt [...], którym Sąd warunkowo umorzył na okres 2 lat postępowanie w stosunku do skarżącego za znęcanie się nad żoną, oddał oskarżonego pod dozór kuratora sądowego i zobowiązał oskarżonego do powstrzymywania się od kontaktów osobistych i telefonicznych z żoną. Ponadto Sąd Rejonowego w [...] II Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] października 2012r. prawomocnie skazał S. U. na karę łączną 6 miesięcy pozbawienia w zawieszeniu na 3 lata za naruszenie miru domowego i znęcanie się nad byłą żoną. Okoliczność ta, zdaniem organu przesądza, że w stosunku do S. U. mają zastosowanie przesłanki, określone w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Stwierdzenie sądu, iż w stosunku do oskarżonego nie należy stosować kary pozbawienia wolności nie oznacza, zdaniem organu, że nie można orzec o zagrożeniu z jego strony dla porządku publicznego. Zdaniem Szefa Urzędu fakt, iż S. U. przez około 10 miesięcy znęcał się fizycznie i psychicznie nad żoną, dokonał uszkodzenia ciała i stosował wobec niej groźby pozbawienia życia został jednoznacznie potwierdzony wydaniem przedmiotowego wyroku. Przedmiotowy wyrok sądowy dotyczy popełnienia przez cudzoziemca czynów karalnych w dłuższej perspektywie czasowej, nie zaś jednego czynu, który miałby charakter incydentalny. Ponadto z akt sprawy wynika, że cudzoziemiec nadal stosuje groźby karalne zarówno wobec byłej żony, jak i matki swojego dziecka. Powyższe zachowanie może świadczyć, zdaniem organu, że S. U. będzie nadal naruszał polski porządek publiczny. Ponadto organ wskazał, że S. U. we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie wskazał, że w stosunku do niego toczy się postępowanie karne, które zostało zakończone wydaniem wyroku z dnia [...] sierpnia 2010 r., co stanowi przesłankę do odmowy udzielenia zainteresowanemu wnioskowanego zezwolenia na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy cudzoziemcach. Z powyższych względów Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał, że w stosunku do skarżącego nie zachodzą przesłanki do udzielenia mu zgody na zamieszkanie na czas oznaczony. Na wskazaną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. U. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że zaskarżona decyzja narusza jego prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Wskazał, że prawie od 3 lat walczy o przyznanie praw rodzicielskich do syna. Podkreślił, że mieszka w Polsce od 7 lat i nie popełnił żadnych ciężkich przestępstw. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W stosunku do skarżącego zachodzi bowiem więcej niż jedna przesłanka do odmowy udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do postanowień art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. 2011 r. Nr 264 poz. 1573, ze zm.) zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Z kolei na podstawie art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach z zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, okoliczności inne niż określone w pkt 1-3b lub w art. 53 ust. 1, jeżeli okoliczność będąca podstawą ubiegania się o zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Zgodnie z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2 ,7, 9, 13, 14 i 16-18 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1-3, 3b i 4, jest obowiązany posiadać ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2, 3b i 4. Przepis art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b. Z kolei art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Ustalony przez organy i przyjęty przez Sąd stan faktyczny sprawy wskazuje, że w stosunku do skarżącego nie może zachodzić przesłanka z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach, ponieważ dniu [...] grudnia 2012r. zapadł wyrok, w którym Sąd Okręgowego w [...] I Wydział Cywilny rozwiązał przez rozwód małżeństwo M. W. i S. U.. W toku postępowania administracyjnego odpadła zatem przesłanka, w której można byłoby uznać skarżącego za małżonka obywatela polskiego. Rozważenia zatem wymagało, czy zachodziły inne pozytywne przesłanki do udzielenia skarżącemu udzielenia zgody na zamieszkanie, na co słusznie zwróciły organy orzekające w sprawie. Z akt sprawy wynika, że skarżący jest ojcem małoletniego J. S.. Potwierdza to wyrok Sądu Rejonowego w [....], III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia [...].07,2013r, sygn. akt [...], w którym Sąd nadał dziecku nazwisko "S.- U.". Jednakże jednocześnie pozbawił skarżącego władzy rodzicielskiej nad jego małoletnim synem J. S., zasądził od cudzoziemca alimenty na rzecz małoletniego syna w wysokości 300 zł miesięcznie. Oddalił także wniosek o ustalenie kontaktów pana U. z małoletnim synem oraz oddalił wniosek cudzoziemca o zmianę imion małoletniego J. S.. Skarżący w skardze podnosi, że toczy spór z matką swojego dziecka o przyznanie mu praw rodzicielskich i o kontakty z dzieckiem. Wniósł apelację od niekorzystnego dla niego wyroku pozbawiającego go m.in. władzy rodzicielskiej nad małoletnim synem. W skardze podniesiono, że sprawa ta nie została zakończona i czeka na wyznaczenie rozprawy. W ocenie Sądu, jak trafnie uznały organy orzekające w sprawie, okoliczność ta mogłaby stanowić podstawę pobytu cudzoziemca w Polsce przez okres powyżej 3 miesięcy, określoną w art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Sam fakt wniesienia apelacji nie jest jednak jedyną i wystarczającą przesłanką jaką należy spełnić by móc ubiegać się o przedłużenie pobytu. Dodatkowymi przesłankami są posiadanie tytułu prawego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, stabilne i regularne dochody oraz ubezpieczenie zdrowotne. Natomiast z zebranego materiału dowodowego wynika, iż skarżący nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu, z powodu tego, że nie pracuje, oraz nie jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym. Wobec tego odpadła przesłanka udzielenia zezwolenia w trybie art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Stwierdzić należy, że skarżący nie udokumentował, by na dzień wydawania decyzji przez organ odwoławczy posiadał stabilne źródło dochodów. W aktach sprawy znajduje się umowa o pracę z dnia [...] kwietnia 2013 r., na mocy której skarżący miał wykonywać zawód kucharza kuchni [...], wniosek z dnia [...] czerwca 2013 r. o rozwiązanie tej umowy z winy pracodawcy, oraz pozew do sądu powszechnego o zasądzenie od pracodawcy zaległego wynagrodzenia, wydania świadectwa pracy oraz zobowiązanie do opłacenia składki zdrowotnej i ubezpieczenia. W piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. cudzoziemiec oświadczył, że pracuje ale bez umowy, podobne stanowisko wyraził także w piśmie z dnia [...] października 2013 r. Stwierdzić zatem należy że sam fakt pracy nie został przez niego w żaden sposób udokumentowany. Nie można więc przyjąć, że skarżący posiada stabilne źródło dochodu. Ponadto zgodnie z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 powoływanej ustawy cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2 ,7, 9, 13, 14 i 16-18 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1-3, 3b i 4, jest obowiązany posiadać ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które potwierdzałyby fakt posiadania przez niego ubezpieczenia zdrowotnego. Zupełnie na marginesie i jedynie ubocznie należy wskazać, że w toku postępowania sądowego skarżący z kolei utrzymywał, że nie pracuje (we wniosku o przyznanie prawa pomocy z [...] listopada 2013 r.). Ponadto, co wykazały organy, w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka określona w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Bezsprzeczne jest, że wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. sygn. akt [...], Sąd warunkowo umorzył na okres 2 lat postępowanie w stosunku do skarżącego za znęcanie się nad byłą żoną. Ponadto Sąd Rejonowy w [...] II Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] października 2012 r. prawomocnie skazał S. U. na karę łączną 6 miesięcy pozbawienia w zawieszeniu na 3 lata za naruszenie miru domowego i znęcanie się nad byłą żoną. Skarżący jest zatem osobą karaną. Trafnie zauważyły organy orzekające w sprawie, że wyrok sądu powszechnego dotyczy popełnienia przez cudzoziemca czynów karalnych w dłuższej perspektywie czasowej, w dodatku cudzoziemiec nadal stosuje groźby karalne zarówno wobec swojej żony jak i matki swojego dziecka, co może świadczyć o tym, że S. U. nadal będzie naruszał polski porządek publiczny. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że zaskarżona decyzja narusza prawo do życia rodzinnego, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podkreślić należy, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Sama Konwencja przewiduje dopuszczalne ograniczenia prawa do poszanowania życia rodzinnego, jednakże zawęża to do przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi, m.in. na bezpieczeństwo publiczne lub ochronę porządku (art. 8 ust. 2 EKPC). W dodatku jak wynika z akt sprawy skarżący nieprawomocnym wyrokiem został pozbawiony praw rodzicielskich. Jak wykazały organy orzekające w sprawie kieruje ponadto groźby karalne w stosunku do matki swojego dziecka. Do tej pory nie przebywał ani z matką swego dziecka ani z synem, zatem nie można uznać, że skarżona decyzja narusza jego prawo do życia rodzinnego, bo takie nie zostało nawiązane. Za prawidłowe należy uznać także stanowisko organów orzekających w sprawie, że w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy cudzoziemcach, bowiem zataił fakt, że toczy się przeciw niemu postępowanie karne. W toku postępowania skarżący wskazywał, że wiedział o toczącym się postępowaniu i wyroku, który zapadł, lecz myślał, że to nie jest kara lecz szansa. Stwierdzenie to kłóci się ze stanowiskiem prezentowanym przez skarżącego w postępowaniu administracyjny, w którym podkreślał, że doskonale włada językiem polskim i zna polskie prawo. Takie stanowisko wyrażone zostało także w skardze. Okoliczność ta jednak i tak nie miała już większego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem jak uprzednio wykazano, skarżący nie spełnił szeregu innych przesłanek, by móc skutecznie ubiegać się o zezwolenie na zamieszkanie. Sąd stwierdza, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący był informowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zgromadzone dowody oceniono w sposób prawidłowy i wyciągnięto z nich właściwe wnioski, same zaś decyzje zostały uzasadnione w sposób zgodny z art. 107 § 3 K.p.a. Sąd działając z urzędu, nie dostrzegł w zaskarżonych decyzjach takiego naruszenia prawa, które obligowałoby go do uwzględnienia skargi z urzędu. W tym stanie rzeczy na podstawie art 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 257 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.