IV SA/Wa 6/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprawy ze skargi Z. P. i G. P. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 1997 r. sygn. akt II SA 926/97 wydanym w sprawie ze skargi G. P. i H. K. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] czerwca 1997 r. znak [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości w sprawie wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 27 grudnia 2014 r. Z. P. i G. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 1997 r. sygn. akt II SA 926/97 wydanym w sprawie ze skargi G. P. i H. K. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] czerwca 1997 r. znak [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości w sprawie wszczęcia postępowania administracyjnego. Jako podstawę wznowienia postępowania podali art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołując się na postanowienie Sądu Rejonowego w B. Wydział [...] Cywilny z dnia [...] września 2014 r. sygn. akt [...] podnieśli, że Sąd przyjął opinię geodety, która stwierdza, że akt własności oprócz działek gospodarstwa rolnego J. M. i K. M. opiewał na działkę J. K. i W. K. o nr [...], co zaprzecza dotychczasowym twierdzeniom, jakoby akt własności wydano na podstawie protokołu przesłuchania K. W. Skarżący podnieśli, że doręczone w dniu 27 listopada 2014 r. postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] września 2014 r. dowodzi późniejszego wykrycia okoliczności faktycznych i środków dowodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań, sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę, o czym stanowi art. 280 § 1 p.p.s.a. Skarga o wznowienie postępowania sądowego musi być wniesiona w terminie określonym w art. 277 p.p.s.a. i opierać się na jednej z ustawowych podstaw wznowienia wymienionych w art. 271, art. 272 i art. 273 p.p.s.a. Dla przyjęcia, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia nie wystarczy sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający ustawowo określonym podstawom wznowienia w przypadku, gdy z uzasadnienia skargi wynika, że podniesiona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 995/12, Lex nr 1282283). W niniejszej sprawie skarżący wskazali jako podstawę wznowienia postępowania art. 271 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 273 § 2 p.p.s.a. Odnosząc się do pierwszej z przesłanek podanych przez skarżących, wskazać należy, że stosownie do art. 271 pkt 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga, że tożsamy zarzut został podniesiony przez skarżących w postępowaniu zakończonym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 742/14 odrzucającym skargę o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 1997 r. sygn. akt II SA 926/97. W przedmiotowej skardze o wznowienie postępowania sądowego skarżący również nie wyjaśnili, na czym miało polegać pozbawienie ich możliwości działania w postępowaniu zakończonym ww. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego i skutkiem naruszenia jakich przepisów miałoby ono nastąpić. Jak wynika z akt sprawy, G. P. brała czynny udział w postępowaniu zakończonym kwestionowanym przez skarżących wyrokiem. W szczególności zawiadomiono ją o rozprawie, na której rozpoznano sprawę (odbiór zawiadomienia pokwitował mąż Z. P. - k. 38 akt sprawy sygn. II SA 926/97) i doręczono jej odpis wyroku z uzasadnieniem (k. 47 akt sprawy sygn. II SA 926/97). Skarżąca wystąpiła też m.in. z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości co do treści przedmiotowego wyroku (k. 78 akt sprawy sygn. II SA 926/97; odbiór odpisu postanowienia z dnia 3 kwietnia 2000 r. oddalającego wniosek również pokwitował mąż – k. 106-107 tych samych akt). Małżonkowie G. i Z. P. w dniu 14 grudnia 2007 r. wystąpili również o sprostowanie wyroku z dnia 8 grudnia 1997 r. (k. 531-531 akt sprawy sygn. II SA926/97). W świetle powyższego, wobec niewyjaśnienia, na czym polegało pozbawienie możności działania w postępowaniu w sprawie o sygn. akt II SA 926/97, stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga nie jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia i podlega odrzuceniu. Nadto, zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Gdyby nawet przedmiotowa skarga oparta była na podstawie wznowieniowej opisanej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., polegającej na pozbawieniu możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa, należy zauważyć, że skarga ta byłaby wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego przez art. 277. Z opisanych wyżej okoliczności, wynikających z akt sprawy sygn. akt II SA 926/97 wynika bowiem, że skarżący wiedzą o wyroku z dnia 8 grudnia 1997 r. od wielu lat. W odniesieniu do powołanej przez skarżących podstawy wznowieniowej uregulowanej w art. 273 § 2 p.p.s.a. należy wyjaśnić, że zgodnie z ww. przepisem prawnym, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Jednakże, w art. 278 p.p.s.a. ustanowiony został zakaz żądania wznowienia po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub była nienależycie reprezentowana. Argumentacja zawarta w skardze o wznowienie postępowania sądowego, nie mogła zatem odnieść zamierzonego skutku. Z tych przyczyn, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.