IV SA/Wa 6/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], orzekającą: 1. o ustaleniu odszkodowania w wysokości 6.013 zł za prawo własności nieruchomości położonej w G., gminie P., obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,0022 ha, przejętej na rzecz Województwa [...], przeznaczonej pod rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku od ul. [...] w P. do ul. [...] w miejscowości J. - kategoria obiektów budowlanych XXV, XXVI, XXVIII; 2. o odmowie powiększenia tak ustalonego odszkodowania o 5% wartości nieruchomości z tytułu jej wydania zgodnie z art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych; 3. o zobowiązaniu Zarządu Województwa [...] do złożenia do depozytu sądowego na okres 10 lat odszkodowania ustalonego w punkcie 1. w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], częściowo zmienioną decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], nieruchomość położona w G., gminie P., obrębie [...], oznaczona jako działka nr [...] o powierzchni 0,0022 ha, została przeznaczona pod rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku od ul. [...] w P. do ul. [...] w miejscowości J. - kategoria obiektów budowlanych XXV, XXVI, XXVIII. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości 6.013 zł za prawo własności opisanej wyżej nieruchomości, odmówił powiększenia tak ustalonego odszkodowania o 5% wartości nieruchomości z tytułu jej wydania zgodnie z art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz zobowiązał Zarząd Województwa [...] do złożenia do depozytu sądowego na okres 10 lat ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Infrastruktury i Budownictwa złożył Zarządu Województwa [...], wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu wskazano, iż organ pierwszej instancji nieprawidłowo zobowiązał zarządcę drogi do wpłaty odszkodowania do depozytu sądowego w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, bowiem taki obowiązek nie wynika z żadnego przepisu prawa. Zdaniem odwołującego się zapłata odszkodowania winna nastąpić bez zbędnej zwłoki, a nie w terminie 14 dni. Nadto skarżący wskazał, iż ustanowienie depozytu jest poprzedzone postępowaniem sądowym, które trwa dłużej niż wskazany w decyzji organu wojewódzkiego okres 14 dni, w związku z czym decyzja zawiera niesprecyzowany i faktycznie niewykonalny termin wykonania nałożonego na inwestora obowiązku. Po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 1, 2 i 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1496; dalej: specustawa drogowa), decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości, a linie rozgraniczające teren, w tym granice pasów drogowych, ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości. Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych lub własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Zgodnie z art. 18 ust. 1 specustawy drogowej, wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Do ustalenia wartości nieruchomości mają zastosowanie odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami. Podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania za nieruchomość przejętą z mocy prawa na rzecz Województwa [...] stanowi w niniejszej sprawie operat szacunkowy z dnia 15 lipca 2015 r., sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego J. C. (uprawnienia nr [...]), którego aktualność została potwierdzona przez biegłą w dniu 14 października 2016 r.. Biegła ustaliła, że na dzień 26 stycznia 2015 r. działka leżała na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części wsi G., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] kwietnia 2011 r., zgodnie z którym szacowana nieruchomość położona była na terenie oznaczonym symbolem 3KDD - tereny dróg publicznych klasy dojazdowej. W sąsiedztwie szacowanej nieruchomości znajdowały się tereny oznaczone symbolem 34.MN/U - tereny mieszkaniowo-usługowe. Z uwagi na brak transakcji nieruchomościami podobnymi przeznaczonymi pod drogi, biegła przeprowadziła wycenę w oparciu o transakcje nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych, czyli pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Biegła określiła wartość rynkową nieruchomości, stosując podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Wartość nieruchomości została określona na kwotę 6.013 zł i w takiej też wysokości Wojewoda [...] ustalił odszkodowanie w przedmiotowej sprawie. Aby dokonać oceny ww. dowodu organ miał na uwadze przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.; dalej: ugn) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 209, poz. 2109; dalej: rozporządzenie). W myśl art. 134 ust. 1 ugn, podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości. Zgodnie z art. 134 ust. 3 i 4 ugn, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia. Zgodnie zaś z § 36 ust. 4 rozporządzenia, w przypadku, gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. Analizując zebrany materiał dowodowy organ uznał, że w warunkach rozpatrywanej sprawy do porównań wybrane zostały transakcje odpowiadające przepisowi § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Wobec faktu, że przedmiotowa nieruchomość przeznaczona była w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogi oraz wobec braku transakcji tego typu nieruchomościami spełniającymi kryterium podobieństwa biegła prawidłowo uznała, że przy wycenie do porównań należy przyjąć nieruchomości o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych, tj. pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Analiza operatu szacunkowego sporządzonego dla potrzeb ustalenia odszkodowania wykazała, że został on sporządzony prawidłowo. Autorka operatu wyczerpująco wyjaśniła przyjęty przez nią wybór metody szacowania nieruchomości oraz szczegółowo scharakteryzowała przyjęty rynek transakcyjny. Opinia biegłej spełnia wszystkie wymogi formalne określone w rozporządzeniu i opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości oraz właściwym doborze nieruchomości podobnych. Operat szacunkowy nie zawiera zatem wad powodujących naruszenie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia. Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wskazał bowiem na brzmienie art. 12 ust. 5 specustawy drogowej, który wskazuje, iż do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Oznacza to, iż specustawa drogowa w zakresie ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania odsyła do ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie natomiast z art. 132 ust. 1a ugn, w sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu, zapłata odszkodowania następuje jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna. Art. 133 ugn stanowi z kolei, iż odszkodowanie wpłaca się do depozytu sądowego, jeżeli osoba uprawniona odmawia jego przyjęcia albo wypłata odszkodowania natrafia na trudne do przezwyciężenia przeszkody lub odszkodowanie za wywłaszczenie dotyczy nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Zgodnie z brzmieniem art. 113 ust. 6 ugn, przez nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym rozumie się nieruchomość, dla której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić osób, którym przysługują do niej prawa rzeczowe. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż zgodnie z wypisem z rejestru gruntów przedmiotowa działka została określona jako droga powszechnego korzystania, znajdująca się w użytkowaniu gminy P. W związku natomiast z faktem, iż w chwili wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej względem działki nr [...] nie toczyło się postępowanie w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. oraz z uwagi na brak jakichkolwiek dokumentów pozwalających na ustalenie osób, którym przysługiwały prawa rzeczowe do ww. działki, Wojewoda [...] prawidłowo uznał, że przedmiotowa nieruchomość ma nieuregulowany stan prawny. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo zatem zobowiązał Zarząd Województwa [...] do złożenia ustalonego przez siebie odszkodowania do depozytu sądowego na okres 10 lat w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, co wynika wprost z ww. przepisów. Skoro bowiem mamy do czynienia z nieuregulowanym stanem prawnym i nie ma możliwości zapłaty odszkodowania na rzecz byłego właściciela nieruchomości, wpłata taka musi nastąpić do depozytu sądowego. W takim przypadku złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego jest równoznaczne z wypłatą odszkodowania. Faktem jest, że skuteczne złożenie kwoty odszkodowania do depozytu sądowego następuje po uzyskaniu przez zobowiązanego zezwolenia sądu wydanego w postępowaniu szczególnym prowadzonym na podstawie art. art. 692-69310 kpc. Niemniej jednak dopuszczalne jest również złożenie kwoty odszkodowania do depozytu przed uzyskaniem takiego zezwolenia, równocześnie z wnioskiem o jego wydanie. Zgodnie z treścią art. 693 § 2 kpc, jeżeli przedmiotem świadczenia są pieniądze polskie, złożenie do depozytu może być dokonane również przed uzyskaniem zezwolenia sądu. Wtedy w razie uwzględnienia wniosku złożenie do depozytu uważa się za dokonane w chwili, w której rzeczywiście to miało miejsce. Po skutecznym złożeniu kwoty odszkodowania do depozytu sądowego sąd wydaje dłużnikowi pokwitowanie. Ponadto wskazano, iż kwestia wypłaty odszkodowania za przejęcie na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego prawa własności nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym została unormowana w art. 118a ust. 3 ugn, zgodnie z którym odszkodowanie to ustala się według przepisów rozdziału 5 i składa do depozytu sądowego na okres 10 lat. Przepis ten zawiera wyraźne odesłanie do treści przepisów zawartych w rozdziale 5 działu III ugn. Ustawodawca zobowiązuje zatem organy do stosowania w zakresie ustalania odszkodowania za nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym takich samych zasad, jak przy ustalaniu odszkodowania za nieruchomości o ustalonym kręgu osób uprawnionych do otrzymania odszkodowania. W ocenie organu odwoławczego, w sytuacji gdy przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie różnicują terminu wypłaty odszkodowania w zależności od tego w jakiej formie następuje spełnienie świadczenia, należy uznać, że zarówno w przypadku wypłaty orzeczonej kwoty na rachunek ściśle określonego wierzyciela, jak i wpłaty sumy odszkodowania do depozytu sądowego, zastosowanie winien znaleźć art. 132 ust. 1a ugn stanowiący, że w sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu, zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna. W przytoczonym przepisie jedyną przesłankę zastosowania 14-dniowego terminu zapłaty odszkodowania stanowi fakt wydania odrębnej decyzji ustalającej odszkodowanie, które na gruncie niniejszej sprawy miało miejsce. Wpłata odszkodowania do depozytu sądowego stanowi natomiast jedynie zastępczą formę realizacji zobowiązania wynikającego z wydanej decyzji odszkodowawczej, która powinna podlegać takim samym rygorom, jak wypłata ustalonej kwoty bezpośrednio na rzecz uprawnionego podmiotu. Organ nie zgodził się przy tym ze skarżącym, iż w przypadku złożenia odszkodowania do depozytu sądowego obowiązek zapłaty winien nastąpić bez zbędnej zwłoki, ponieważ przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie uprawniają do odmiennego kształtowania sytuacji prawnej jednoznacznie wskazanych w decyzji administracyjnej beneficjentów odszkodowania od sytuacji potencjalnych właścicieli nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Na marginesie organ zauważył, że nieostre określenie terminu rodziłoby także trudności w określeniu wymagalności odsetek z tytułu zwłoki w wypłacie odszkodowania. Podsumowując Minister podkreślił, że skoro zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami termin do wypłaty odszkodowania wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja odszkodowawcza stanie się ostateczna, należy uznać, że znajduje on zastosowanie niezależnie od tego, czy jest ono wypłacane na rzecz byłego właściciela czy też do depozytu sądowego. W praktyce oznacza to, że wbrew twierdzeniom wskazanym w odwołaniu, ustalony przez organ pierwszej instancji termin wpłaty odszkodowania do depozytu sądowego jest precyzyjny i faktycznie możliwy do wykonania. Nie ma bowiem przeszkód, by w celu zachowania terminu złożyć kwotę odszkodowania z chwilą wystąpienia do sądu z wnioskiem o zezwolenie na złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego. A zatem brak było podstaw do stwierdzenia uchybienia uzasadniającego wzruszenie wydanej decyzji. Z uwagi na powyższe, organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego. Z decyzją tą nie zgodziło się Województwo [...], zaskarżając ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 i art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz art. 133 w związku z art. 113 ust. 6 i art. 118a ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że zobowiązanie zarządcy drogi do wpłaty odszkodowania powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, podczas gdy z żadnego przepisu prawa nie wynika, że depozyt należy ustanowić (wpłacić) do sądu w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja stała się ostateczna. Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie stwierdzenie jej nieważności oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "ppsa"), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym, w myśl art. 134 ppsa, sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw i w całości należało podzielić ustalenia dokonane przez organy obu instancji. W myśl art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1496 ze zm.), w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 3 tej ustawy ("Nabywanie nieruchomości pod drogi") stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm.; dalej: ugn). Jest to szerokie odesłanie odnoszące się również do ustalania i wypłaty odszkodowania. Sama potrzeba złożenia świadczenia do depozytu nie budziła wątpliwości w świetle treści art. 133 pkt 2 ugn. Przepis ten stanowi, że odszkodowanie wpłaca się do depozytu sądowego, jeżeli dotyczy nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Zgodnie zaś z art. 113 ust. 6 ugn, przez nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym rozumie się nieruchomość, dla której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić osób, którym przysługują do niej prawa rzeczowe. W okolicznościach niniejszej sprawy bezsprzecznie właściciel lub właściciele przedmiotowej nieruchomości nie są znani. Art. 132 ust. 1a ugn stanowi, że w sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu (a więc jak w niniejszej sprawie), zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna. Odnotować też trzeba treść art. 118a ust. 3 ugn, według którego odszkodowanie za nieruchomość, której własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (...) składa do depozytu sądowego na okres 10 lat. W świetle powyższych regulacji, organy słusznie podniosły, że stanowisko prezentowane przez stronę skarżącą prowadziłoby do nieuzasadnionego różnicowania sytuacji w zależności od tego, czy wierzyciel (uprawniony do otrzymania odszkodowania) jest znany, czy też nie. Ponadto termin wskazany w zaskarżonej decyzji na wpłatę kwoty odszkodowania do depozytu sądowego, został określony w interesie dłużnika (zobowiązanego do zapłaty odszkodowania), gdyż zgodnie z art. 470 kc - ważne złożenie do depozytu sądowego ma takie same skutki jak spełnienie świadczenia. Chroni to dłużnika przed skutkami zwłoki lub opóźnienia w wypłacie odszkodowania, a także waloryzacją na dzień wypłaty (o ile przekazanie do depozytu sądowego nastąpiło w terminie wypłaty odszkodowania). Dlatego też pkt 3. decyzji Wojewody [...] należy rozumieć w kontekście art. 6922 § 2 kc, w myśl którego jeżeli przedmiotem świadczenia są pieniądze polskie, złożenie do depozytu może być dokonane również przed uzyskaniem zezwolenia sądu, a w takim wypadku dłużnik powinien równocześnie ze złożeniem pieniędzy zgłosić wniosek o zezwolenie na złożenie do depozytu, gdyż w razie uwzględnienia tego wniosku złożenie do depozytu uważa się za dokonane w chwili, w której rzeczywiście nastąpiło. Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji pozostaje ewentualna możliwość nieuwzględnienia przez sąd powszechny wniosku o złożenie do depozytu sądowego. Strona skarżąca ograniczyła się do kwestionowania orzeczenia w przedmiocie zobowiązania jej do złożenia ustalonego odszkodowania do depozytu sądowego na okres 10 lat w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W związku z bezzasadnością tego zarzutu nie ma potrzeby powtarzania wywodów przedstawionych w uzasadnieniach decyzji zapadłych w niniejszej sprawie, gdyż Sąd uznał je za własne. Ponadto Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji, ani w poprzedzającym jej wydanie postępowaniu administracyjnym - jakichkolwiek uchybień, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania tej decyzji z obrotu, czy też stwierdzeniem jej nieważności. W świetle powołanego wyżej art. 6922 § 2 kc nie sposób przy tym podzielić twierdzenia strony skarżącej, że decyzja jest niewykonalna w części odnoszącej się do określenia w niej terminu 14 dni na złożenie świadczenia do depozytu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ppsa, należało orzec jak w sentencji.