IV SA/Wa 6/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 marca 2023 r. sprawy ze skargi J. M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2022 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2022 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000; dalej: kpa) po rozpatrzeniu odwołania J. i M. M. (dalej: strona lub skarżący) od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt lub organ I instancji) z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...], którą ustalono środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1,5 MW, służącej do produkcji energii z odnawialnego źródła – promieniowania słonecznego na działkach ewidencyjnych nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie [...], gmina [...] – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO, organ II instancji, organ odwoławczy lub organ) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej: Wnioskiem z 9 listopada 2020 r. T. K. (dalej: inwestor) zwrócił się do Wójta o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego wyżej przedsięwzięcia. Do wniosku dołączono niezbędne dokumenty. Obwieszczeniem z 23 listopada 2020 r. Wójt poinformował strony postępowania o wszczęciu postępowania i pismami z tego dnia wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...] oraz do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] o wydanie opinii, co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wskazał, że planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i brak jest podstaw prawnych do wydania opinii w przedmiotowej sprawie. Następnie Wójt wezwał inwestora do doprecyzowania powierzchni zabudowy na której zostaną posadowione urządzenia. W odpowiedzi inwestor poinformował, że konstrukcje, do których umocowane zostaną panele fotowoltaiczne nie są konstrukcjami trwale związanymi z gruntem, są one posadowione na gruncie dzięki wykorzystaniu specjalnych słupków wbijanych w grunt, które w każdej chwili mogą zostać zdemontowane. Fizyczną powierzchnię zabudowy tworzą wyłącznie wymienione podpory wbijane w ziemię, pozostała część systemu, czyli panele fotowoltaiczne są mocowane do konstrukcji stalowej nad gruntem i nie tworzą powierzchni zabudowy. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...] poinformowało, że planowane przedsięwzięcie będzie zajmowało powierzchnię 4.000 m2 i nie będzie osiągało parametrów przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z tym nie ma podstaw do wydania opinii co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ I instancji ponownie wezwał inwestora do doprecyzowania powierzchni zabudowy, na której zostaną posadowione urządzenia. W odpowiedzi doprecyzował on powierzchnię zabudowy i wskazał, że skorygowana w stosunku do złożonego wniosku powierzchnia zabudowy dla elektrowni fotowoltaicznej nie powinna przekroczyć 7.600 m2. W kolejnej korekcie powierzchni zabudowy inwestor wskazał, że nie powinna ona przekroczyć powierzchni 18.500 m2. W związku z powyższym Wójt ponownie wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...] oraz do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] o wydanie opinii, co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko w związku ze zmianą powierzchni zabudowy planowanego przedsięwzięcia do 18.500 m2. Opinią z 11 lutego 2021 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia: I. istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; II. zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien być zgodny z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 810 ze zm.; dalej: ustawa ooś), w szczególności należy odnieść się do wszystkich zakazów obowiązujących w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, wynikających z uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2018 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Opinią z 9 lutego 2021 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...] nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania dla przedmiotowego przedsięwzięcia, ze względu na brak jego negatywnego wpływu na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w ustawie – Prawo Wodne i jednocześnie wskazał na konieczność uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określonych warunków i wymagań. Pismem z 16 lutego 2021 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] poinformował, iż rozbieżności w przedłożonej dokumentacji uniemożliwiają zajęcie stanowiska w sprawie. W związku z tym Wójt wezwał inwestora do uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia, a po jej skorygowaniu i ostatecznym przekazaniu Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...] zgodnie z właściwością, opinią sanitarną z 28 maja 2021 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] organ ten stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia i wskazał elementy, które winien zawierać raport. Postanowieniem z [...] czerwca 2021 r. Wójt nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ustalił zakres raportu zgodnie z art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zaś po jego przedłożeniu przez inwestora – poinformował o wszczęciu postępowania z udziałem społeczeństwa oraz o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy, składania uwag i wniosków. Pismami z 5 sierpnia 2021 r. Wójt zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] odpowiednio o uzgodnienie oraz o wydanie opinii w przedmiocie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Pismem z 27 sierpnia 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] poinformował, iż na podstawie przedłożonej dokumentacji nie może wydać opinii sanitarnej w przedmiotowej sprawie, w związku z czym Wójt wezwał inwestora do uzupełnienia raportu oddziaływania na środowisko (dalej: raport ooś), w efekcie czego raport uwzględniający uwagi został złożony 12 października 2021 r. Opinią z 8 listopada 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] zaopiniował przedsięwzięcie i zgłosił środowiskowe uwarunkowania dla jego realizacji. Wezwaniami z 25 listopada i 15 grudnia 2021 r. RDOŚ w [...] wezwał do uzupełnienia raportu zgodnie ze wskazanym zakresem. Inwestor przedłożył uzupełnienie raportu w dniach 3 grudnia 2021 r. oraz 27 maja 2022 r., wobec czego postanowieniem z [...] czerwca 2022 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia oraz określił warunki na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia. Zawiadomieniem z 19 lipca 2022 r. Wójt poinformował strony o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. W dniu 26 lipca 2022 r. uwagi i wnioski w sprawie złożyli J. i M. M. Decyzją z [...] sierpnia 2022 r., nr [...], organ I instancji ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. J. i M. M. złożyli odwołanie od powyższej decyzji, zaskarżając jednocześnie postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] czerwca 2022 r., nr [...]. W ocenie odwołujących, zaskarżone postanowienie, a w konsekwencji także decyzja, zostały wydane w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, że najbliższa zabudowa mieszkalna znajduje się w odległości 42 m oraz 130 m od planowanej inwestycji, są to budynki wolnostojące jednorodzinne murowane. W rzeczywistości budynek położony w odległości 130 m stanowi budynek gospodarczy o charakterze rolniczym, zaś dom jednorodzinny jest domem drewnianym, a nie murowanym. Odwołujący podnieśli, że dom zbudowany jest w technice szkieletowej i zaliczany jest do budynków palnych. Błędne określenie w raporcie materiałów, z których zbudowany jest dom skutkowało nieprawidłową oceną ryzyka posadowienia farmy w tak niewielkiej odległości od domu. Ponadto odwołujący nawiązali do toczącego się równolegle postępowania w sprawie budowy elektrowni słonecznej na działkach sąsiadujących nr [...], nr [...] i nr [...], gdzie w wyniku inwentaryzacji stwierdzono obecność aż 63 gatunków ptaków, natomiast w przedmiotowej sprawie na badanym terenie stwierdzono 12 gatunków ptaków. Odwołujący podnieśli, iż w decyzji błędnie określono odległość stacji kontenerowej od najbliższych zabudowań mieszkalnych na nie mniej niż 60 m, odległość ta winna być określona od granicy działki, a nie od samego budynku mieszkalnego. Ponadto odwołujący podnieśli naruszenie przepisów dotyczących ładu przestrzennego, tj. art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Do odwołania dołączono dokumentację fotograficzną. Inwestor wniósł odpowiedz na odwołanie wniósł, a SKO zwróciło się do organu I instancji o uzupełnienie materiału dowodowego, co nastąpiło 3 października 2022 r. przez przekazanie wykazu stron postępowania, zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz informacji dotyczącej innych przedsięwzięć. Rozpatrując przedmiotową sprawę organ odwoławczy ustaliło, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż przedmiotem inwestycji jest realizacja zespołu kolektorów słonecznych (paneli fotowoltaicznych) o mocy elektrycznej do 1,5 MWp wraz z infrastrukturą techniczną na powierzchni nie większej niż 1,8 ha, która zlokalizowana będzie na terenie działek o numerach 1165, 1170 i 1171. Na elementy instalacji składać się mają: ogniwa fotowoltaiczne na konstrukcjach stalowych do 3.000 sztuk oraz linie kablowe do łączenia paneli, inwertery, wolnostojąca kontenerowa stacja transformatorowo-rozdzielcza, stacja transformatorowa SN/nN, stalowe konstrukcje i system monitoringu. Rzędy paneli fotowoltaicznych będą rozstawione w odległościach do ok. 8 m. Panele montowane będą na stelażach o wysokości około 2,5 m (nie więcej niż 5 m). Obszar znajdujący się pod panelami będzie powierzchnią biologicznie czynną. Trawa oraz inna roślinność zielona i lakowa rosnąca pod panelami i na wszystkich innych powierzchniach farmy będzie okresowo wykaszana. Powierzchnia terenu przeznaczonego pod inwestycję wynosi 2,4 ha. Obecnie teren użytkowany jest rolniczo i znajdują się na nim sezonowe rośliny uprawne oraz częściowo krzewy pochodzące z sukcesji. Rejon inwestycji stanowi teren wiejski, są to głównie pola orne. Najbliższe zabudowania mieszkalne znajdują się w odległości 42 m od planowanej inwestycji. Od granicy inwestycji do rzadkiej zabudowy wsi Jarnice dystans wynosi 440 m. Inwestycja planowana jest na płaskim obszarze, jednak instalacja fotowoltaiczna z uwagi na wysokość nie będzie stanowiła dominanty w krajobrazie. Z uwagi na ukształtowanie terenu projektowana inwestycja będzie widoczna w promieniu kilkuset metrów. Na etapie realizacji planowanego przedsięwzięcia wystąpi emisja hałasu i substancji do powietrza spowodowana eksploatacją sprzętu budowlanego i środków transportu. Ze względu na krótki okres inwestycyjny emisja hałasu w czasie realizacji przedsięwzięcia nie wpłynie na znaczące zwiększenie poziomu hałasu poza terenem, na którym realizowana będzie inwestycja. Ze względu na krótki okres realizacji inwestycji i zastosowanie odpowiednich zabezpieczeń, nie wpłynie ona na znaczące zwiększenie poziomu zanieczyszczeń powietrza poza bezpośrednim rejonem prowadzonych prac. Na etapie eksploatacji planowana inwestycja nie będzie źródłem zorganizowanej emisji substancji do powietrza, natomiast źródłami emisji niezorganizowanej będą pojazdy poruszające się po terenie przedmiotowego przedsięwzięcia. Z przedłożonej dokumentacji wynika, że funkcjonowanie ww. przedsięwzięcia nie wpłynie znacząco na stan jakości powietrza w regionie, a dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu będą dotrzymane. Ze względu na skalę i charakter planowanej inwestycji nie przewiduje się jej istotnego wpływu na klimat. W czasie eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia głównymi emiterami hałasu na terenie inwestycji będą falowniki i stacje transformatorowe. Przeprowadzona w raporcie ooś analiza oddziaływania w zakresie emisji hałasu wykazała, że eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach chronionych akustycznie. Emisja pól elektromagnetycznych przez projektowane instalacje i urządzenia elektroenergetyczne nie będzie powodowała przekroczeń dopuszczalnych poziomów pola elektromagnetycznego na terenach chronionych (związanych ze stałym pobytem ludzi). Z raportu ooś wynika, że etap realizacji i eksploatacja farmy fotowoltaicznej związana będzie z powstawaniem niewielkiej ilości odpadów. Wytworzone odpady będą czasowo magazynowane i na bieżąco przekazywane odpowiednim podmiotom. Na etapie likwidacji przewiduje się powstanie odpadów, które zostaną wywiezione i zagospodarowane zgodnie z obowiązującymi przepisami z uwzględnieniem jak największego stopnia poddania ich recyklingowi. Z przedłożonej dokumentacji wynika, że na terenie planowanego przedsięwzięcia i w jego otoczeniu nie występują zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ze względu na charakter planowanego przedsięwzięcia, a także jego lokalizację nie stwierdzono możliwości wystąpienia transgranicznego oddziaływania. Planowane przedsięwzięcie nie wpłynie na zmianę wielkości prowadzonej eksploatacji wód podziemnych oraz nie wpłynie na wielkość zasobów wód podziemnych – nie wystąpi zmiana wielkości infiltracji wody opadowej. Ponadto inwestycja nie będzie wpływać na zmianę jakości wód podziemnych w stopniu zmieniającym ich obecną klasę. W raporcie wskazano, że wariant alternatywny zakłada wykorzystanie paneli do 0,5 MWp. Mimo zmiany w ilości wytwarzanej energii, oddziaływanie na środowisko pozostanie takie samo, jak w przypadku wariantu realizacji. Wariant ten nie jest korzystny ze względu na brak zmian w oddziaływaniu na etapie realizacji inwestycji, przy jednoczesnym zmniejszeniu energii produkowanej z odnawialnego źródła energii (na skutek wykorzystania paneli o mniejszej mocy). W ocenie autora raportu, wariant realizacyjny jest najbardziej korzystny zarówno w skali lokalnej, jak i globalnej. Realizacja inwestycji jest zgodna z polityką energetyczną kraju oraz Unii Europejskiej. Jest bezemisyjna, a dzięki zastąpieniu poboru energii z konwencjonalnych źródeł, pomaga zminimalizować ilość zanieczyszczeń emitowanych do środowiska. Pozytywnie wpływa to na jakość powietrza, a tym samym zdrowie mieszkańców. W szerszej skali, odnawialne źródła energii pozwalają na ograniczenie postępujących zmian klimatu, dzięki redukcji gazów cieplarnianych. Odnawialne źródła stanowią zatem najbardziej ekologiczne źródło pozyskiwania energii elektrycznej. Wariant realizacji pozytywnie wpłynie na środowisko, ograniczy ilość zanieczyszczeń emitowanych do otoczenia przy produkcji równoważnej ilości energii elektrycznej z innych źródeł oraz na świadomość ludzi. Nie przewiduje się negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w trakcie eksploatacji inwestycji. Przewidywane oddziaływania występujące podczas realizacji inwestycji będą miały charakter krótkotrwały. Funkcjonowanie instalacji fotowoltaicznej nie wiąże się z emisją zanieczyszczeń, hałasu, ani wytwarzaniem odpadów. Nie wpływa również negatywnie na faunę i florę. Z wyżej wymienionych przyczyn wnioskowany wariant inwestora – wariant realizacyjny został wybrany jako wariant najkorzystniejszy. W ramach raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została przeprowadzona inwentaryzacja przyrodnicza. Wynika z niej, że z roślin zielonych obecnych na badanym terenie, na terenach niezagospodarowanych występują m.in. brzoza brodawkowa oraz siewki sosny zwyczajnej. Podczas lustracji nie odnaleziono żadnych gatunków roślin objętych ochroną prawną oraz rzadkich. Szata roślinna jest uboga i nie zawiera w swoim spektrum rzadkich i chronionych komponentów. Z inwentaryzacji wynika, iż na badanym terenie nie stwierdzono śladów, ani bezpośrednich obserwacji osobników ssaków z załącznika II Dyrektywy Siedliskowej. Stwierdzono pospolicie występujące gatunki ssaków: sarnę, dzika, zająca, lisa oraz mysz polną i zaroślową. Nie odnotowano przedstawicieli nietoperzy na terenie inwestycji, ani w buforze wokół inwestycji. Na badanym terenie stwierdzono 12 gatunków ptaków, są to wróbel zwyczajny, sroka, wrona siwa, sikora bogatka, kawka zwyczajna, grzywacz, bażant zwyczajny, mazurek, myszołów zwyczajny, sójka, sierpówka i dzwoniec. Na terenie objętym opracowaniem nie stwierdzono występowania gniazd, ani dziupli. Podczas przeprowadzonych badań terenowych nie odnaleziono płazów, ani gadów. Z bezkręgowców stwierdzono występowanie trzmiela ziemnego (objętego ochroną częściową), 2 gatunków motyli (rusałka pokrzywnik, latolistek cytrynek), konika pospolitego, świerszcza polnego, kowala bezskrzydłego, biedronki siedmiokropki, omomiłka szarego i pszczoły miodnej. Inwestycja, poprzez swój charakter i wielkość, nie wpłynie negatywnie na migracje zwierząt. Z raportu wynika, iż mając na uwadze przeprowadzoną inwentaryzację przyrodniczą, na obszarze przedsięwzięcia nie stwierdzono tendencji do stałego przemieszczania się zwierząt przez teren inwestycji, a poprzez zachowanie powierzchni biologicznie czynnej oraz zastosowanie specjalnego ogrodzenia, inwestycja nie będzie stanowiła bariery dla drobnych zwierząt. Budowa, eksploatacja i likwidacja inwestycji nie będzie wiązała się ze zniszczeniem lub uszczupleniem siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków będących przedmiotem ochrony obszarów Natura 2000 – [...] i [...]. W wyniku budowy nie powstanie nowa bariera w żadnym korytarzu ekologicznym. Zwierzęta będą miały swobodę w przemieszczaniu się wokół terenu inwestycji. W przedmiotowej sprawie brak jest kumulacji z innymi przedsięwzięciami, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 3b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ponieważ jak wynika z informacji przekazanej przez organ I instancji (pismo z 30 września 2022 r.) dla planowanej na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] inwestycji polegającej na budowie elektrowni słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o łącznej mocy do 2 MW – nie została wydana decyzja środowiskowa. Teren przewidziany pod planowaną inwestycję znajduje się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, dla którego obowiązują przepisy zawarte w Uchwale Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2018 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...]. poz. [...]) oraz w granicach korytarza ekologicznego [...]. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 1 ww. Uchwały, w obszarze zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy ooś. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe przedsięwzięcie zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 54 lit. a), a więc objętych zakazem w § 3 ust. 1 pkt. 1 ww. Uchwały. Zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 916 ze zm.), zakaz ten nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu. W sprawie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, której jednym z elementów jest raport. Z raportu wynika, że inwestycja nie będzie wywierała znacząco negatywnego oddziaływania na środowisko. Zdaniem SKO, przedłożony raport i jego uzupełnienia zawierają charakterystykę środowiska objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia oraz określają przewidywane oddziaływanie na środowisko zarówno w fazie budowy, w fazie eksploatacji, jak i w fazie likwidacji przedsięwzięcia. Raport zawiera opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie i ograniczenie negatywnych oddziaływań na środowisko, ma charakter kompleksowy, jest spójny, nie zawiera nieścisłości, czy nieprawidłowości i odnosi się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazuje, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Organ nie miał podstaw, aby odmówić mu wiarygodności. Przedłożony przez inwestora raport był oceniany w postępowaniu przez wyspecjalizowane organy: - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], który opinią z [...] listopada 2021 r. zaopiniował przedsięwzięcie i zgłosił środowiskowe uwarunkowania dla jego realizacji; - Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], który postanowieniem z [...] czerwca 2022 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił działania, jakie należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia. W związku z tym, iż to ostatnie postanowienie zostało zaskarżone w odwołaniu od decyzji, po wnikliwej analizie tego postanowienia SKO nie znalazło podstaw do jego uchylenia lub zmiany. W ocenie organu, w postanowieniu tym dokonano prawidłowej oceny przedłożonych dokumentów i zawartych w nich danych na temat planowanego przedsięwzięcia i elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i ustalono warunki jego realizacji. W celu ochrony środowiska gruntowo-wodnego (siedliska występowania organizmów żywych) przed ewentualnym skażeniem wywołanym niekontolowanym wyciekiem substancji szkodliwych, postawiono warunek dotyczący lokalizacji i organizacji zaplecza budowlanego. Ze względu na konieczność wykonywania wykopów podczas realizacji inwestycji, a tym samym możliwość uwięzienia w nich drobnych zwierząt, w tym gatunków podlegających ochronie, wprowadzono warunki dotyczące zabezpieczenia i regularnej kontroli wykopów do czasu ich zasypania. Sposób montażu siatki ogrodzeniowej ma na celu umożliwienie swobodnego przemieszczania się przez teren farmy drobnym zwierzętom (małym ssakom, gadom i płazom). Kolejny warunek ma na celu umożliwienie ucieczki zwierząt i ograniczenie ich śmiertelności. Zabezpieczenie drzew i krzewów przewidzianych do adaptacji, zapewni zachowanie omawianych obiektów w dobrym stanie i ograniczy późniejsze straty w roślinności. Obsianie terenu po zakończeniu prac zapewni rozwój bioróżnorodności i zachowanie terenu biologicznie czynnego w dobrej kulturze oraz stanowić będzie schronienie dla zwierząt. Ostatni warunek ma na celu zminimalizowanie wpływu inwestycji na krajobraz, poprzez zmniejszenie widoczności instalacji w krajobrazie. Organ wyjaśnił, że zawarte w zaskarżonym postanowieniu ustalenia odnośnie stwierdzenia na badanym terenie 12 gatunków ptaków wynikają wprost z przedłożonej przez inwestora inwentaryzacji przyrodniczej. Natomiast w sprawie nie może być uwzględniona sporządzona w innym postępowaniu inwentaryzacja terenu, gdzie wykazano 63 gatunki ptaków. Podkreślić należy, że pomimo tego, iż obie planowane inwestycje zlokalizowane są w bezpośrednim sąsiedztwie, inwentaryzacja, na którą powołują się odwołujący dotyczy odrębnego postępowania, którego przedmiotem są inne działki. Wykonując dyrektywę wynikającą z art. 79 ust. 1 w związku z art. 33 ustawy ooś, społeczeństwu został zapewniony udział w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Obwieszczeniem z 29 lipca 2021 r. Wójt poinformował o wszczęciu postępowania z udziałem społeczeństwa oraz o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy, składania uwag i wniosków w terminie od 29 lipca do 30 sierpnia 2021 r. W zakreślonym terminie nie zostały złożone żadne uwagi i wnioski. Z akt sprawy wynika, iż działki [...], [...] i [...], na których ma być zlokalizowane planowane przedsięwzięcie nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym, iż treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający ma wpływ na treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, warunki wynikające z postanowienia RDOŚ w [...] z [...] czerwca 2022 r. zostały uwzględnione w decyzji organu I instancji. W decyzji tej uwzględniono również wymagania wynikające z opinii PPIS w [...] z [...] listopada 2021 r. W ocenie organu II instancji, w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna przesłanka uniemożliwiająca wydanie pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla inwestora. Po stronie organów administracji publicznej istniał zatem obowiązek ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, że z przedłożonych dokumentów, w tym raportu o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko nie wynika, aby przedmiotowa inwestycja stanowiła zagrożenie pożarowe dla domu jednorodzinnego odwołujących. Konstrukcja domu w technice szkieletowej nie wpłynęła na zmianę oceny ryzyka posadowienia farmy fotowoltaicznej w sąsiedztwie działki odwołujących. W przedmiotowej sprawie nie mogła być uwzględniona inwentaryzacja terenu sporządzona na potrzeby innego postępowania. Organ podkreślił, że pomimo tego, iż obie planowane inwestycje zlokalizowane są w bezpośrednim sąsiedztwie, inwentaryzacja, na którą powołują się odwołujący dotyczy odrębnego postępowania, którego przedmiotem są inne działki. Odnośnie zapewnienia odległości stacji kontenerowej do najbliższych zabudowań mieszkalnych na nie mniej niż 60 m SKO wskazało, że warunek taki został zawarty w opinii wyspecjalizowanego organu, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Natomiast ustosunkowując się do zarzutu braku kontynuacji funkcji podstawowej na danym terenie organ poinformował, iż okoliczność ta nie jest objęta postępowaniem w sprawie wydania decyzji środowiskowej, a będzie przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla niniejszej inwestycji. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] czerwca 2022 r., nr [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli J. M. i M. M., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 77 ust 1 pkt 2 w związku z ust. 2 pkt 2 ustawy ooś, poprzez nienależyte przeprowadzenie procesu opiniowania warunków realizacji przedsięwzięcia przez Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny i nieprzedstawienie mu zaktualizowanego raportu oddziaływania na środowisko wraz ze wszystkimi uzupełnieniami do niego w sytuacji, gdy opinia PPIS z [...] listopada 2021 r. została wydana na podstawie raportu z lipca 2021 r. wraz z jego uzupełnieniem z września 2021 r., zaś dopiero w maju 2022 r. został złożony przez inwestora Aneks nr 2 do raportu oddziaływania na środowisko, stanowiący ostateczną wersję raportu i jednocześnie wersję znacznie różniącą w zakresie treści od poprzednich, co oznacza, że wydając swoją opinię PPIS opierał się na niepełnej i nieaktualnej wersji raportu ooś, co uniemożliwiło mu jego prawidłowe zaopiniowanie; 2. art. 7 i art. 77 § 1 kpa, poprzez błędną ocenę dowodów i stwierdzenie, że raport ma charakter kompleksowy i spójny w sytuacji, gdy nie da się ustalić w jakiej relacji pozostają ze sobą raport z jego uzupełnieniami, to jest raport ooś z lipca 2021 r. wraz z Rewizją [...] z września 2021 r., Aneksem nr 1 z listopada 2021 r. i Aneksem nr 2 z maja 2022 r., w szczególności nie da się określić, czy któryś z nich stanowi tekst jednolity, czy może uzupełniają się one wzajemnie, w konsekwencji czego nie da się ustalić jaką ostatecznie treść ma raport ooś; 3. art. 7 i art. 77 § 1 kpą, poprzez błędną ocenę dowodów i stwierdzenie, że raport ooś nie zawiera nieścisłości lub nieprawidłowości w sytuacji, gdy w wskazano w nim, iż "Najbliższe zabudowania mieszkalne znajdują się w odległości 42 m oraz 130 m od planowanej inwestycji. Są to budynki wolnostojące jednorodzinne, murowane" (Aneks nr 2 do raportu ooś, s. 26), zaś dołączona przez skarżących dokumentacja fotograficzna wprost dowodzi, że budynek ten jest budynkiem drewnianym w technice szkieletowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4. art. 7 i art. 77 § 1 kpa, poprzez błędną ocenę dowodów i stwierdzenie, że raport ooś nie zawiera nieścisłości lub nieprawidłowości w sytuacji, gdy wskazano w nim, iż "inwentaryzacja ornitologiczna objęła tereny bezpośredniego i pośredniego wpływu inwestycji, za który uznano obszar objęty planami inwestora oraz położony w odległości 50 metrów od jego granic" (Aneks nr 2 do raportu ooś, s. 20) w sytuacji, gdy obszar oddziaływania przedsięwzięcia obejmuje obszar 100 m od granicy inwestycji (Rewizja [...] z września 2011 r., s. 14), co prowadzi do wniosków, iż inwentaryzacja ornitologiczna nie obejmowała swoim zasięgiem całego obszaru oddziaływania inwestycji, a więc jest w tym zakresie niepełna; 5. art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa, poprzez ustalenie przez organ, iż instrukcja domu w technice szkieletowej nie wpływa na zmianę oceny ryzyka posadowienia farmy fotowoltaicznej w sąsiedztwie działki odwołujących w sytuacji, gdy ocena taka nie została przeprowadzona, ani w raporcie ooś, ani przez uprawnione do tego organy i brak jest informacji na jakiej podstawie organ oparł swoje ustalenia w tym zakresie; 6. art. 75 § 1 w związku z art. 136 kpa, poprzez jego niezastosowanie oraz odmowę dopuszczenia dowodu z raportu inwentaryzacji, dotyczącego działek ewidencyjnych [...], [...] i [...], przeprowadzonej w innym postępowaniu w sytuacji, gdy inwentaryzacje te, jak wynika z załączonych map, są w większości tożsame pod względem obszaru będącego przedmiotem obserwacji, przedmiotu inwentaryzacji i okresu, a dopuszczenie tego dowodu mogłoby wykazać nieprawidłowości i nieścisłości w inwentaryzacji przyrodniczej stworzonej na potrzeby niniejszego postępowania; 7. art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję w sytuacji, gdy podniesione w odwołaniu zarzuty winny skutkować uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jako naruszających prawo, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym datowanym na 13 lutego 2023 r. skarżący odnieśli się do odpowiedzi na skargę i rozwinęli wyrażoną w skardze argumentację dotyczącą zarzutu naruszenia art. 77 ust. 2 pkt 2 ustawy ooś, a także skonstatowali błędną ocenę przez organ rodzaju zabudowy mieszkalnej w pobliżu planowanej inwestycji oraz wadliwą ocenę ilości i gatunków ptaków występujących na danym terenie, co ich zdaniem winno skutkować chociażby żądaniem uzupełnienia i poprawienia raportu oraz złożenia wyjaśnień co do niego.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: ppsa), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podkreślić przy tym trzeba, że Sąd w całości podzielił przedstawione wyżej ustalenia organów i dokonaną przez nie ocenę okoliczności sprawy, więc nie ma potrzeby ich powtarzania. Jest to o tyle istotne, że zarzuty skargi stanowią w dużej mierze powielenie zarzutów odwołania, do których organ II instancji odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na wstępie zauważyć należy, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.). Przedmiotem badania Sądu była decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej na działkach o numerach [...], [...] i [...]. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły art. 71 ust. 1 i 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 i ust. 4, art. 84 oraz art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy ooś. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 tej ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kwalifikacja przedsięwzięć dokonywana jest na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839; dalej: rozporządzenie). Jak wynika z art. 72 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest aktem administracyjnym ustalającym środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a zatem ustalenie tych uwarunkowań powinno być podstawowym elementem jej treści. Ustalenie uwarunkowań powinno nastąpić w trakcie postępowania zmierzającego do wydania tej decyzji, przy czym szczególnym elementem takiego postępowania, w sytuacjach określonych ustawą, może być procedura indywidualnej podstawowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przeprowadzenie takiej procedury daje zestaw prawnie określonych informacji. Art. 72 ust. 1 ma charakter generalny i dotyczy treści każdej decyzji tego typu. Ustalenie uwarunkowań nastąpić powinno poprzez ogólną procedurę administracyjną i uzyskane w niej informacje (oparte w szczególności na przedłożonej przez wnioskodawcę tzw. karcie informacyjnej przedsięwzięcia i raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko), z uwzględnieniem obowiązujących przepisów i wiedzy organu dotyczącej regulowanych decyzją zagadnień. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (decyzji środowiskowej) jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wszystkich – w obu ich kategoriach, przed uzyskaniem tzw. decyzji realizacyjnej, wskazanej w art. 72 ust. 1 ustawy. Lista decyzji realizacyjnych ma charakter zamknięty. Ostatecznym efektem przeprowadzonej procedury powinno być uzyskanie zestawu informacji pozwalających na prawidłowe ukształtowanie treści decyzji środowiskowej. Stwierdza to wyraźnie art. 80 ust. 1 ustawy stanowiąc, iż w przypadku, gdy była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, z uwagi na: 1) wyniki uzgodnień i opinii; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Jak wynika z art. 73 ust. 1 ustawy, postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Wniosek inwestora w niniejszej sprawie był dwukrotnie modyfikowany w zakresie powierzchni zabudowy, która ostatecznie została określona na 18.500 m2. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia. Przedmiotowa inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, których mowa w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. (zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi lub magazynowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy). Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy ooś, przeprowadzenie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy, tj. w drodze postanowienia organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływanie na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie postanowieniem z [...] czerwca 2021 r., nr [...] organ I instancji nałożył ma inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu ooś zgodnie z art. 66 ustawy. Według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy ooś, przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: - weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; - uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień; - zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W myśl art 62 ust. 1 ustawy, w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu. Kluczowym elementem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (raport ooś). Jego celem jest identyfikacja potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją inwestycji. W przedmiotowej sprawie raport ooś został sporządzony w lipcu 2021 r. przez M. Z., K. K. i W. D. Był on uzupełniany przed organem I instancji w związku z pismem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z 27 sierpnia 2021 r. oraz na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada i [...] grudnia 2021 r. Zauważyć należy, że każdy z organów opiniujących i uzgadniających opiniował i uzgadniał przedmiotowe przedsięwzięcie w zakresie swoich kompetencji. Dlatego po uzupełnieniu raportu w dniu 12 października 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] zaopiniował pozytywnie przedmiotowe przedsięwzięcie w zakresie swojej właściwości i zgłosił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia. Podobnie w zakresie ochrony środowiska Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] po dokonaniu uzupełnienia raportu uzgodnił przedmiotowe przedsięwzięcie w zakresie swoich kompetencji postanowieniem z [...] czerwca 2022 r. W dalszej kolejności podnieść trzeba, że obowiązujące przepisy nie nadkładają na wnioskodawcę obowiązku przedkładania ujednoliconej wersji raportu, jak również nie było podstaw do żądania przedstawienia takiego dokumentu. Treść raportu wyznacza art. 66 ustawy ooś. W niniejszej sprawie raport został zmieniony i uaktualniony w toku postępowania, ale nie znaczy to, że zawiera sprzeczności, a także że nie można ustalić zakresu dokonanych zmian. Podkreślić przy tym należy dwie okoliczności: po pierwsze, aneksy i uzupełnienia przedstawione przez inwestora były wynikiem uwag i żądań RDOŚ i PPIS, a po drugie nie zmieniły one istoty sprawy, gdyż ich wnioski są tożsame z raportem zasadniczym, tzn. stwierdzają brak negatywnych oddziaływań, czy też przekroczenia jakichkolwiek norm. Z przedłożonych dokumentów, w tym raportu ooś nie wynika, aby przedmiotowa inwestycja stanowiła zagrożenie pożarowe dla domu skarżących, gdyż jego konstrukcja w technice szkieletowej nie wpływa na zmianę oceny ryzyka posadowienia farmy fotowoltaicznej w sąsiedztwie działki skarżących. Przepisy ustawy ooś nie określają jaki obszar ma być objęty inwentaryzacją przyrodniczą. Przyjmuje się, że obejmuje się nią teren inwestycji oraz tereny przyległe do terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie. Natomiast obszar oddziaływania przedsięwzięcia określony w odległości 100 m od granic terenu wynika z art. 74 ust. 3a pkt 1 ustawy. Słusznie organ przyjął, że w niniejszej sprawie nie mogła być uwzględniona inwentaryzacja terenu sporządzona na potrzeby innego postępowania. Podkreślić należy, że pomimo tego, iż obie planowane inwestycje zlokalizowane są w bezpośrednim sąsiedztwie, to inwentaryzacja, na którą powołali się skarżący dotyczy odrębnego postępowania, którego przedmiotem są inne działki. Jest o tyle istotne, że w tamtym drugim postępowaniu, dotyczącym sąsiednich działek – na datę orzekania przez organ nie zapadła żadna decyzja. Stosownie do art. 80 ust. 1 ustawy ooś, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Ponadto, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 77 ust. 2 zd. 1), co nie dotyczy przedmiotowej sprawy. Decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych ma więc charakter związany, co oznacza, że organ właściwy do wydania decyzji nie ma swobody działania, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty. Z przepisów ustawy wynika, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 1 zd. 1 ustawy), w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2 ustawy), bądź w przypadku odmowy inwestora zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż to określono we wniosku (art. 81 ust. 1 ustawy). Żadna z powyższych przesłanek nie wystąpiła w okolicznościach niniejszej sprawy. Odnosząc się do kwestii naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego należy stwierdzić, że zgodnie z art. 7 kpa – w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast w myśl art. 107 § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że organ I instancji podjął czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Tym samym nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, czy zasad odnoszących się do postępowania dowodowego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia ustawowe wymogi. Podkreślić należy również, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma na celu określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, w tym wskazanie zagrożeń jakie mogą wystąpić w związku z tą realizacją oraz sposobów przeciwdziałania tym zagrożeniom. Decyzja ta ustala, czy planowane przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami prawa w zakresie ochrony środowiska. W tym kontekście stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podsumowując, w ocenie Sądu, po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organy właściwie zastosowały prawo materialne, a to skutkowało uzasadnionym utrzymaniem przez organ odwoławczy w mocy decyzji organu I instancji. Na zakończenie podkreślić trzeba, że poza zarzuconymi w skardze Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji, ani w przeprowadzonym w sprawie postępowaniu administracyjnym naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania tego orzeczenia z obrotu. Z uwagi na powyższe, skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.