IV SA/Wa 601/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Skarbu Państwa i Powiatu C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg Skarbu Państwa i Powiatu C. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie reformy rolnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. W dniu 10 marca 2010 r. (data stempla pocztowego) Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę C. oraz Powiat C. wnieśli do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2011 r. uchylającą w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. i stwierdzającą, że nieruchomość położona w Z. o pow. 37,2232 ha nie podpadała pod działanie przepisów dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13 ze zm.), zwanego dalej "dekretem PKWN". W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki prawne oraz wyrządzić znaczną szkodę w majątku Skarżących. Wskazano, że grunty wchodzące w skład zespołu pałacowo-parkowego nie należą już wyłącznie do Skarbu Państwa, zaś ich przejęcie przez Powiat (mocą decyzji komunalizacyjnych – załączonych do skargi) i sprzedaż właścicielom lokali mieszkalnych (przykładowe akty notarialne załączono do skargi), oraz budowa gminnej oczyszczalni wywołały nieodwracalne skutki prawne, zatem wykonanie zaskarżonej decyzji jest w obecnym stanie praktycznie niemożliwe. Pismem z dnia 23 marca 2011 r. uzupełniono wniosek wskazując, że Wojewoda [...] pismem z dnia 9 marca 2011 r. powiadomił Starostę C., że nie widzi możliwości dalszego wydatkowania środków pochodzących z budżetu Państwa na utrzymanie zespołu pałacowo-parkowego w Z.. Natomiast Powiat też nie może przeznaczyć własnych środków z budżetu Powiatu na finansowanie zabezpieczenia obiektu bez naruszenia art. 216 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) i narażenia się przez władze Powiatu za zarzut naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Wskazano, że dotychczas Skarb Państwa przekazywał Powiatowi środki na pokrycie kosztów zużycia energii elektrycznej, monitoringu, dozorowania i wywozu nieczystości, zaś pozbawienie pałacu tych środków spowoduje jego szybkie niszczenie. Wskazano, że gdyby Sąd wstrzymał wykonanie decyzji Wojewoda [...] będzie zobligowany nadal przekazywać środki z budżetu Państwa z przeznaczeniem na zabezpieczenie zespołu pałacowo-parkowego przed zniszczeniem i dewastacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podnieść należy, iż w ppsa brak jest definicji pojęcia "uprawdopodobnienie", stąd przyjąć należy, że ustawodawca miał na względzie jego potoczne rozumienie. W doktrynie przyjmuje się, iż uprawdopodobnienie jest niższym stopniem pewności i mamy z nim do czynienia wówczas, gdy istnieją podstawy do przyjęcia pewnego stanowiska, mimo nieusuniętych wątpliwości. Wypowiadając się w powyższym przedmiocie Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia 19 czerwca 1951 r., sygn. akt C 398/51 (OSN 1951, nr 3, poz. 89), z dnia 9 września 1961 r., sygn. akt 4 CZ 54/61 (OSPiKA 1962, nr 11, poz. 289) i z dnia 13 lipca 1966 r., sygn. akt II CZ 74/66 (OSPiKA 1967, nr 3, poz. 68) stwierdził, że sąd może uznać jakieś twierdzenie za uprawdopodobnione tylko wtedy, gdy nabierze przekonania, iż prawdopodobnie tak właśnie było lub jest. Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu okoliczność podana we wniosku uprawdopodobnia stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków, a więc okoliczności o jakich mowa w art. 61 § 3 ppsa. Podniesiona bowiem przez Powiat okoliczność wstrzymania przez Wojewodę dalszego wydatkowania środków pochodzących z budżetu Państwa na utrzymanie zespołu pałacowo-parkowego w Z., w związku z uznaniem przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, iż zespół ten nie podlegał reformie rolnej może, spowodować negatywne konsekwencje (szybkie niszczenie kompleksu z uwagi na brak monitoringu czy dozorowania obiektu). Mając na względzie, iż trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków, uzasadnione w niniejszej sprawie jest zastosowanie środka ochrony tymczasowej i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.