IV SA/Wa 602/06

Dnia 20 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Hanna Parypa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2007 roku sprawy ze skarg H. G., K. K. i B. K. oraz H. D. C. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia (...) stycznia 2006 r. nr (...) w przedmiocie lokalizacji drogi krajowej - oddala skargi - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w dniu 30.03.2005r. złożył do Wojewody Mazowieckiego wniosek z dnia 25.03.2005r. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji: rozbudowa drogi krajowej Nr (...) W. –O., na odcinku przejścia przez m. L. - odcinek I od km 18+140,70 do km 19+515,00 wraz z przebudową urządzeń infrastruktury technicznej, w tym urządzeń, których przebudowa wymaga wyjścia poza teren niezbędny dla obiektów budowlanych. Wniosek został złożony na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.). Do wniosku o wydanie decyzji inwestor przedłożył: mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejącego uzbrojenia terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia drogowego na środowisko oraz opinie właściwych organów. Działając na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18.05.2005r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954). inwestor w dniu 03.08.2005r. wystąpił o stosowanie do wniosku przepisów dotychczasowych, tj. przepisów obowiązujących przed wejściem w życie powyższej ustawy. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji w/w inwestycji, Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia (...) września 2005r. znak (...) wydał na podstawie art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych decyzję, w której ustalił lokalizację dla inwestycji rozbudowa drogi krajowej nr (...) W. –O., na odcinku przejścia przez m. L. - odcinek I od km 18+140,70 do km 19+515,00 - wraz z przebudową urządzeń infrastruktury technicznej w tym urządzeń, których przebudowa wymaga wyjścia poza teren niezbędny dla obiektów budowlanych. Decyzją tą zatwierdzony został również projekt podziału nieruchomości na potrzeby powyższej inwestycji. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Z decyzji wynika, że zakres inwestycji obejmuje: * rozbudowę (poszerzenie do dwóch jezdni) drogi krajowej na długości 1374 m; * rozbudowę układu równoległych dróg dojazdowych; * budowę chodnika i ścieżek rowerowych; * rozbudowę oświetlenia i sygnalizacji świetlnej; * przebudowę urządzeń infrastruktury technicznej kolidującej z autostradą; * przebudowę odwodnienia; * budowę urządzeń ochrony środowiska (ekrany akustyczne). Decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2005r. o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera: * wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; * określenie linii rozgraniczających teren; * warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa; * wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich; * podział nieruchomości; * wykaz przepisów zgodnie z którymi należy projektować inwestycję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Mazowiecki wskazał, że dołączona do wniosku dokumentacja spełnia wymogi art. 5 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Organ wskazał również, iż w toku postępowania administracyjnego zgodnie z art. 10 § 1 kpa strony miały zapewniony udział w postępowaniu. O wszczęciu postępowania zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych organ zawiadomił strony w drodze obwieszczeń. Zawiadomienia organu o wszczęciu postępowania zostały umieszczone na tablicach informacyjnych organu i Urzędu Miasta L., w prasie lokalnej, tj. tygodniku "Gazeta Miejscowa" i na stronie internetowej organu. Organ wskazał, iż z uwagi na treść art. 53. ustawy z dnia 27 kwietnia 200lr. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627 z późn. zm.) zapewniona została możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany był raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W toku postępowania do organu wpłynęły liczne wystąpienia, protesty mieszkańców terenów sąsiadujących z inwestycją. Organ poddał te wystąpienia analizie i biorąc pod uwagę stanowisko inwestora, pozytywne uzgodnienie inwestycji przez Prezydenta Miasta L. , oraz przez organy ds. środowiska organ przychylił się do wniosku inwestora. W związku z art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska organ przeprowadził postępowanie w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i dokonał analiz i ocen zgodnie z art. 47 powyższej ustawy. Oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko zostało przedstawione w Raporcie oddziaływania na środowisko na podstawie, którego inwestycja została uzgodniona i zaopiniowana przez organy: Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W., Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz Wydział Środowiska i Rolnictwa Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego. Zastrzeżenia, uwagi i zalecenia przedstawione w powyższych dokumentach inwestor powinien uwzględnić na etapie sporządzania projektu budowlanego. Od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2005r. odwołania złożyli: K. T., B. K., A. M., M. R., J. L., K. K., J. S., R.S., I. R., J. W., H. C., W. B., I. J., A. T., H. G., M. W., W. W. oraz B. P. występujący w imieniu mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej Osiedla "(...)". Po rozpatrzeniu powyższych odwołań, Minister Transportu i Budownictwa decyzją z dnia (...) stycznia 2006r. znak (...)wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2005r. Minister Transportu i Budownictwa analizując dokumenty zgromadzone przez organ pierwszej instancji oraz badając wydaną przez Wojewodę Mazowieckiego decyzję z dnia (...) września 2005r. nie stwierdził, aby decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów prawa. Kontrolowana decyzja w ocenie organu odwoławczego czyni zadość wymogom art. 7 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych zamieszczając w sentencji wymagania oraz wskazując warunki, które winny być uwzględnione w dalszych etapach postępowania inwestycyjnego. Rozpatrując zarzuty podniesione w odwołaniach organ odwoławczy uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, mówiącego o sposobie doręczania decyzji i zawiadomienia o jej treści zainteresowanych stron, należy zauważyć, że analiza dokumentów zgromadzonych przez organ pierwszej instancji nie potwierdza tych zarzutów. W aktach sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru, z których wynika, że zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego Prezydent m. L. otrzymał w dniu 19 września 2005r., natomiast pismo przekazujące zawiadomienie informujące o jej wydaniu oraz komplet dokumentacji będącej załącznikiem do wydanej decyzji wpłynęły do Urzędu Miasta L. w dniu 23 września 2005r. Organ odwoławczy, jak wynika z uzasadnienia nie podzielił zarzutów skarżących, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej winna zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych wskazywać, czy realizacja inwestycji wyeliminuje możliwość prowadzenia działalności gospodarczej i wskazywać wymagania odnośnie inwestycji, które gwarantowałyby możliwość funkcjonowania i rozwoju podmiotów gospodarczych. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy, nakazujący zamieszczenie w decyzji o ustaleniu lokalizacji dróg krajowych "wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich", oznacza w ocenie organu odwoławczego uwzględnienie interesu prawnego takich osób, zgodnego z treścią normy materialno-prawnej, z której wywodzi ona swój interes. Nie oznacza natomiast ochrony interesu faktycznego. Ewentualny spadek liczby klientów korzystających z usług podmiotów gospodarczych sąsiadujących z planowaną inwestycją, spowodowany zmianą dotychczasowego dojazdu do nich, może być oceniany w kategoriach interesu faktycznego, który nie podlega ochronie przewidzianej w art. 7 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Dlatego też nie można wymagać, aby decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej wskazywała czy będzie możliwe dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Organ wskazał, iż projektując układ dróg dojazdowych, łączących planowaną inwestycję z drogami lokalnymi uwzględniono interes prawny stron, polegający na zapewnieniu mieszkańcom i podmiotom gospodarczym dostępu do drogi publicznej. Jednostkom handlowym i usługowym zapewniono w ten sposób możliwość prowadzenia działalności gospodarczej. Odnosząc się do zarzutu braku odpowiedzi na wniosek skarżących o wybudowanie obwodnicy L., Minister Transportu i Budownictwa stwierdził, że wniosek o wybudowanie obwodnicy L. jest postulatem dotyczącym innego przedsięwzięcia inwestycyjnego, niż rozbudowa drogi krajowej Nr (...), której dotyczyło prowadzone przez Wojewodę Mazowieckiego postępowanie. Zgodnie z przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych inwestor samodzielnie planuje swoje przedsięwzięcie i jest odpowiedzialny za realizację planowanej inwestycji drogowej jak również samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań komunikacyjnych w zakresie dróg krajowych. Organ prowadzący postępowanie w pierwszej instancji, jak również organ odwoławczy nie są uprawnione do zmiany przedstawionych we wniosku przez wnioskodawcę rozwiązań dotyczących planowanego przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutów dotyczących uciążliwości związanych z rozbudową drogi, organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że projektowana droga będzie miała klasę G, a więc będzie posiadała ograniczoną dostępność. Niemniej inwestor przewidział na odcinku drogi, którego dotyczy zaskarżona decyzja, bezpośrednie połączenia z ulicami (...), (...) oraz (...). Pozostałe ulice będą włączały się do drogi krajowej poprzez sieć dróg dojazdowych, a zaprojektowany układ zapewni skomunikowanie terenów położonych po obu stronach rozbudowywanej drogi. Odnosząc się do obaw odwołujących się odnośnie uciążliwości związanych z przyszłym funkcjonowaniem drogi i jej niekorzystnym oddziaływaniem na środowisko oraz mieszkańców organ wskazał, że z raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko wynika, że warunki akustyczne w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej drogi wskazują na przekroczenie obecnie norm hałasu na terenach chronionych akustycznie, czyli na terenach zabudowy mieszkaniowej. Stwierdzono również, że jakość gleb w sąsiedztwie drogi wskazuje na występowanie wyższego stężenia zanieczyszczeń niż na terenach oddalonych. Z przedstawionego w raporcie wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia wynika, że brak realizacji inwestycji może się przyczynić do pogarszania się warunków życia ludzi zamieszkujących tereny sąsiadujące z drogą. Przyczyni się do tego zły stan techniczny drogi posiadającej wąską, o niezbyt dobrej nawierzchni jezdnię, prognozowany znaczny wzrost ruchu oraz brak urządzeń ochrony środowiska. Planowana budowa drugiej jezdni, ograniczenie dostępności do drogi poprzez budowę dróg dojazdowych, zmodernizowanie nawierzchni drogi oraz budowa zabezpieczeń ochronnych, takich jak ekrany akustyczne, pozwoli na zmniejszenie uciążliwości drogi dla okolicznych mieszkańców. Na podstawie przeprowadzonych obliczeń zasięgu oddziaływania akustycznego po uwzględnieniu ekranów akustycznych stwierdzono, że zasięg tego oddziaływania zmniejszy się po instalacji ekranów w stosunku do obecnego, a poziom hałasu zmniejszy się. W miejscach gdzie standardy w zakresie hałasu nie zostaną spełnione, w raporcie oprócz budowy ekranów akustycznych przewidziano zastosowanie indywidualnych zabezpieczeń posesji w postaci wymiany stolarki okiennej, izolowanie ścian. W raporcie stwierdzono również, że emitowane z pojazdów szkodliwe substancje nie będą stanowiły źródła oddziaływującego w sposób ponadnormatywny na najbliższe otoczenie. Zalecono również, aby wody opadowe były odprowadzane do istniejącej i rozbudowanej kanalizacji deszczowej i podczyszczane z zawiesiny przez studzienki kanalizacyjne pełniące role osadników. W raporcie wskazano również, że budowa drugiej jezdni, poprawa nawierzchni drogi, oraz ograniczenie dostępności do drogi spowodują, że ruch po niej stanie się bardziej płynny, będzie powodował mniej drgań i mniej uciążliwości dla sąsiadujących z nią budynków niż obecnie. Powyższe w ocenie organu odwoławczego pozwala stwierdzić, że planowana inwestycja zmniejszy niekorzystne oddziaływanie drogi na mieszkańców i środowisko. Z kolei odnosząc się do zarzutu, że załączony raport oddziaływania na środowisko nie odnosi się do szeregu zagadnień, jest nieprecyzyjny i nieprzewidujący, organ odwoławczy badając zapisy raportu stwierdził, że spełnia on wymogi odnośnie raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia drogowego na środowisko przedstawione w załączniku nr 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. W załączniku tym wskazano, jakie problemy powinien omawiać raport wymagany do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej i w ocenie organu drugiej instancji omawiany raport spełnia wskazane wymagania. Organ odwoławczy uznał również za niezasadny zarzut ingerencji państwa we własność prywatną poprzez podział nieruchomości bez wiedzy skarżących. Powołując się na art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych stwierdził, że decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej zatwierdza się projekt podziału nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone decyzją stanowią linie podziału nieruchomości. Jednakże decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej zatwierdzając podział nie orzeka o własności gruntu, nie ingeruje więc w prawo własności. Ponieważ sprawy związane z nabywaniem nieruchomości będą rozpatrywane na następnym etapie przygotowania inwestycji nie można wymagać od decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, aby znajdowały się w niej propozycje zamiany nieruchomości. Na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia (...) stycznia 2006r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie szereg skarg, z których skargi H. G., B. K., K. K. i H. C. zostały merytorycznie rozpoznane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarżąca H. G. w swojej skardze podniosła, że planowana inwestycja jest niezgodna z obecnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego dla miasta L.. Wskazała, że obecnie wszystkie normy hałasu i normy zanieczyszczeń powietrza na przestrzeni drogi przebiegającej przez L. są przekroczone. Po przesunięciu nowych jezdni na odległość kilku metrów od budynków i prognozowanego w raporcie zwiększenia ruchu pojazdów o 60% zanieczyszczenia te wzrosną a nie zmaleją. Podniosła także, że projekt przebudowy drogi nr (...) w istocie nie jest przebudową, gdyż nie odpowiada definicji przebudowy drogi. W ocenie skarżącej raport o oddziaływaniu na środowisko stanowiący załącznik do decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2005r. jest nieaktualny a ponadto został sporządzony pod działaniem poprzedniej ustawy i nie zawiera wielu elementów, które winien zawierać. Skarżąca podniosła również, że charakter prowadzonej przez nią działalności gospodarczej wymaga dużej powierzchniowo działki, a część jej działki zostanie zabrana pod drogę. Władze miasta nie chcą jej zapewnić żadnej działki zamiennej. Na rozprawie w dniu 20 listopada 2007r. pełnomocnik skarżącej podniósł również, iż skarżąca miała utrudniony dostęp do decyzji i załączników do niej. Skarżący B. K., K. K. i H. C. w swoich skargach wnieśli o uchylenie decyzji Ministra Transportu i Budownictwa z dnia (...) stycznia 2006r. oraz decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2005r. zarzucając im naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, gdyż decyzja nie uwzględnia wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Zdaniem skarżących, wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich obejmują także dostęp do drogi publicznej. Planowana inwestycja musi zapewnić dostęp do drogi publicznej w trakcie i po zakończeniu inwestycji. Ponadto, jak wskazują skarżący, planowana inwestycja przewiduje oprócz rozbudowy drogi krajowej, także budowę dróg gminnych obsługujących ruch lokalny, a decyzja nie zawiera ustaleń dotyczących tego typu dróg. Minister Transportu i Budownictwa w odpowiedziach na skargi wniósł o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny legalności decyzji Ministra Transportu i Budownictwa z dnia (...) stycznia 2006r., Sąd uznał, iż skargi są niezasadne, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Decyzja Ministra Transportu i Budownictwa z dnia (...) stycznia 2006r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2005r. dotyczą ustalenia lokalizacji inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej Nr (...) W. – O., na odcinku przejścia przez m. L. - odcinek I od km 18+140,70 do km 19+515,00 wraz z przebudową urządzeń infrastruktury technicznej, w tym urządzeń, których przebudowa wymaga wyjścia poza teren niezbędny dla obiektów budowlanych. Decyzje wydane zostały na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych / Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm. /, w jej brzmieniu obowiązującym wdacie wydawania decyzji. Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg krajowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel, oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach. Ma zastosowanie także do dróg w miastach na prawach powiatu, finansowanych z budżetów tych miast, z tym że uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, w odniesieniu do tych dróg, wykonuje właściwy zarządca drogi (art. 1 ustawy). W rozdziale 2 ustawy zatytułowanym "Lokalizacja dróg" określony został organ, który wydaje decyzje administracyjne o ustalenie lokalizacji drogi. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, podmiotem właściwym w tym zakresie jest wojewoda. Wydaje on decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (art. 2 ust. 1 ustawy). Wniosek taki Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad składa po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta, burmistrza, prezydenta miasta (art. 3 ust. 1). Niewydanie opinii, w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o jej wyrażenie, traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku (art. 3 ust. 2). Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, w jej brzmieniu obowiązującym w dniu 30 marca 2005r., tj w dniu złożenia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przedmiotowego wniosku do Wojewody Mazowieckiego, wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi winien był zawierać w szczególności: mapę w skali co najmniej 1:5.000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia drogowego na środowisko, wymagane prawem opinie. Zakres raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia drogowego na środowisko określał załącznik nr 1 do ustawy (art. 5 ust. 4). Przepis art. 11 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych wprost wyłączał stosowanie przepisów art. 49-52 oraz art. 55-57 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska / Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm. / w sprawach o ustalenie lokalizacji drogi w oparciu o ustawę z dnia 10 kwietnia 2003r. Tak więc wyłączeniu podlegał również art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska określający zakres raportu o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z dniem 28 lipca 2005r. weszła w życie ustawa z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw / Dz. U. Nr 113, poz. 954 ze zm. /, która art. 7 dokonała zmian w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych m. in. poprzez uchylenie w art. 5 ust. 4 określającego zakres raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia drogowego na środowisko załączanego do wniosku oraz uchylenie art. 11. Jednakże ustawodawca w ustawie tej jednocześnie w art. 19 ust. 1 wprowadził zapis, zgodnie z którym do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu. Z uprawnienia tego w przedmiotowej sprawie skorzystał inwestor składając w dniu 3 sierpnia 2005r. stosowny wniosek o stosowanie w zakresie raportu przepisów dotychczasowych. Raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia drogowego na środowisko złożony w dniu 30 marca 2005r. przy wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi został sporządzony zgodnie z zakresem raportu określonym w załączniku Nr 1 do ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Wobec powyższego niezasadny jest zarzut skarżącej H. G., że raport jest nieaktualny i nie zawiera podstawowych danych, które zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw powinien zawierać. Procedura dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynikająca z zakresu raportu określonego w załączniku Nr 1 do ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych była uproszczona w stosunku do procedury wynikającej z ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych przewiduje również uproszczoną formę informowania stron o wszczęciu postępowania oraz doręczania decyzji (art. 5 ust. 5 i art. 7 ust. 2, 3 i 4). Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zgodnie z art. 7 ust. 1 musi zawierać wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, określenie linii rozgraniczających teren, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu, decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2005r. utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Ministra Transportu i Budownictwa z dnia (...) stycznia 2006r. odpowiada prawu i zawiera wszystkie elementy wymagane ustawą o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. W sprawach dotyczących lokalizacji dróg w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych zgodnie z art. 10 tej ustawy nie stosuje się przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym to m. in. przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. /. Ustawa ta określa zasady kształtowania polityki przestrzennej na terenie gminy przez jednostki samorządu terytorialnego poprzez m. in. prawo uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 14 ust. 8 tej ustawy plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Jednakże na podstawie art. 10 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych rozwiązania planistyczne przyjęte przez jednostki samorządu terytorialnego nie wiążą organu przy wydawaniu decyzji o lokalizacji drogi na podstawie ustawy szczególnej, jaką jest ustawa z dnia 10 kwietnia 2003r. W tej sytuacji wszystkie zarzuty skarżącej H. G. dotyczące niezgodności zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. są niezasadne. Z akt administracyjnych wynika, że wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad złożony do Wojewody Mazowieckiego w dniu 30 marca 2005r. dotyczy wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr (...) W. – O., na odcinku przejścia przez m. L. - odcinek I od km 18+140,70 do km 19+515,00 wraz z przebudową urządzeń infrastruktury technicznej, w tym urządzeń, których przebudowa wymaga wyjścia poza teren niezbędny dla obiektów budowlanych. Decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2005r. ustalająca lokalizację dla tej inwestycji również dotyczy rozbudowy drogi krajowej Nr (...) wraz z przebudową urządzeń infrastruktury technicznej. Z treści wniosku i z treści decyzji wynika, że w sprawie mamy do czynienia z rozbudową drogi krajowej nr (...). Zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1985r, o drogach publicznych / tj. Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm. / rozbudowa drogi to budowa drogi polegająca na wykonaniu połączenia drogowego między określonymi miejscami lub miejscowościami (art. 4 pkt 17). Taki sam zapis ustawy obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Skarżąca H. G. w swojej skardze powołuje zarzuty dotyczące przebudowy drogi. Pojęcie to, różne od pojęcia rozbudowa drogi, zdefiniowane jest w art. 4 pkt 18 ustawy o drogach publicznych jako wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa drogowego. W decyzji jest mowa jedynie o przebudowie urządzeń infrastruktury technicznej, w tym urządzeń, których przebudowa wymaga wyjścia poza teren niezbędny dla obiektów budowlanych, co nie jest tożsame z przebudową drogi. Ponieważ zarzuty skarżącej dotyczą przebudowy drogi, a decyzja dotyczy rozbudowy drogi, należy uznać, iż nie odnoszą się one do treści decyzji i tym samym są niezasadne. Jak już wyżej wskazano ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych przewiduje uproszczoną formę informowania stron o wszczęciu postępowania oraz doręczania decyzji (art. 5 ust. 5 i art. 7 ust. 2, 3 i 4). Zgodnie z tymi przepisami o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wojewoda zawiadamia w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Wojewoda doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Zawiadomienie o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Przepisy te stosuje się odpowiednio do doręczania i zawiadamiania stron o decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wydanej przez organ drugiej instancji. Z akt administracyjnych wynika, że w przedmiotowej sprawie wszczęcie postępowania i doręczenie decyzji stronom zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2005r. zawiera cztery załączniki: Załącznik Nr 1 - Wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi - Część opisowo - rysunkowa Załącznik Nr 2 - Raport o oddziaływaniu na środowisko Załącznik Nr 3 - Projekt podziału nieruchomości Załącznik Nr 4 -Wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi - opinie. Z rozdzielnika tej decyzji wynika, że została ona doręczona * Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad * Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad * Prezydentowi Miasta L. * Starostwu Powiatu L. * stronom w drodze obwieszczeń. Decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2005r. została doręczona Prezydentowi Miasta L. w dniu 19 września 2005r. Strony postępowania zostały zawiadomione o wydaniu decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2005r. o ustaleniu lokalizacji zawiadomieniem z dnia 16 września 2005r., które zawiera również informację o sposobie wniesienia odwołania, jak również informację, że decyzja ta wraz z załącznikami znajduje się do wglądu w Urzędzie Miasta L. i w Wydziale Rozwoju Regionalnego Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w W., gdzie również znajduje się publicznie dostępny wykaz danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie. Zawiadomienie to było wywieszone na tablicy ogłoszeń Wydziału Rozwoju Regionalnego Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego i na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta L. (w dniach od 23 września 2005r. do 6 października 2005r.), jak również w dniu 28 września 2005r. ukazało się w lokalnym tygodniku "Gazeta Miejscowa". Zawiadomienie z dnia 16 września 2005r. zostało przesłane do Urzędu Miasta L. przy piśmie z tej samej daty, przy którym jednocześnie przekazano jeden komplet dokumentacji będącej załącznikiem do decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2005r. Pismo to zostało doręczone Urzędowi Miasta L. w dniu 23 września 2005r. Wprawdzie Prezydent Miasta L. pismem z dnia 21 września 2005r. zwrócił się do Wojewody Mazowieckiego o przesłanie do Urzędu Miasta L. załączników powołanych w decyzji z dnia (...) września 2005r., to z adnotacji pracownika Wydziału Rozwoju Regionalnego Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego uczynionej na tym piśmie wynika, że sprawa została załatwiona zgodnie z pismem z dnia 16 września 2005r. Powyższe wskazuje, że zarówno decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2005r. jak i załączniki do niej były dostępne do wglądu stronom w Urzędzie Miasta L. jak również w Wydziale Rozwoju Regionalnego Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w W.. Czyni to zadość wymaganiom art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych co do zawiadomienia o wydaniu decyzji pozostałych stron. Wobec powyższego, zarzut skarżącej H. G. zgłoszony na rozprawie w dniu 20 listopada 2007r. do protokołu, że skarżąca miała utrudniony dostęp do decyzji i załączników do niej, wobec braku sprecyzowania, jakiego rodzaju były to utrudnienia i udowodnienia ich należy uznać za niezasadny. Niepotwierdza tego zarzutu także treść sporządzonego w dniu 9 października 2005r. przez skarżącą odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego, w którym wprost powołuje się na decyzję i załącznik w postaci raportu. Z treści raportu oddziaływania na środowisko stanowiącego załącznik nr 2 do decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2005r. wynika, że podstawowym źródłem uciążliwości dla mieszkańców terenów przylegających bezpośrednio do drogi jest emisja hałasu, który już w dacie sporządzania raportu przekraczał dopuszczalny poziom dźwięku. W celu minimalizacji niekorzystnego oddziaływania drogi w związku z występującymi przekroczeniami dopuszczalnego poziomu dźwięku na terenach chronionych akustycznie zaproponowano zastosowanie ekranów akustycznych. W miejscach gdzie ekrany akustyczne nie zapewnią standardów w zakresie hałasu proponuje się zastosowanie indywidualnych zabezpieczeń w postaci np. wymiany stolarki okiennej o większej dźwiękoizolacyjności, izolowanie ścian. Natomiast na podstawie przeprowadzonych analiz rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu dla przedmiotowej inwestycji nie przewiduje się występowania przekroczeń dopuszczalnych stężeń w powietrzu substancji emitowanych z pojazdów. W tej sytuacji zarzut skarżącej, że po zrealizowaniu planowanej inwestycji przekroczenie norm hałasu i norm zanieczyszczenia powietrza wzrośnie a nie zmaleje nie znajduje uzasadnienia. Art. 12 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych stanowi, że decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdza się projekt podziału nieruchomości. Natomiast podniesiona przez skarżącą sprawa zamiany jej działki częściowo przejętej pod drogę wykracza poza etap wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Sprawa ta może być rozpatrywana na etapie wydawania decyzji orzekającej o wywłaszczeniu. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżących B. K., K. K. i H. D. C. dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, zgodnie z którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi musi zawierać wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, należy stwierdzić, że zarzut ten nie jest uzasadniony. Decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2005r. zawiera zapis odnoszący się do wymagań dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich. Zgodnie z tym zapisem inwestycja nie może m. in. ograniczać dostępu do drogi publicznej. Z załącznika nr 1 do decyzji stanowiącego część opisowo-rysunkową wniosku o wydanie decyzji wynika, że projektowana rozbudowa nie zmienia przebiegu istniejącej drogi krajowej nr (...) i istniejących ulic. Zmienia natomiast sposób połączenia drogi krajowej z większością ulic. Projektowany układ zakłada bezpośrednie połączenie z drogą krajową nr(...) jedynie z ulicami: (...)., (...)/(...)i (...). Pozostałe ulice, które obecnie mają bezpośredni dostęp do drogi krajowej, będą włączały się w projektowanym układzie do dróg dojazdowych. Drogi dojazdowe będą miały zapewnione połączenie z drogą krajową poprzez cztery wyłączenia z drogi krajowej nr (...) i trzy włączenia do drogi krajowej nr (...) oraz układem ulic lokalnych. W ten sposób zostanie rozwiązany sposób połączenia ulic: (...), (...), (...), (...), (...)i (...). Z przedstawionego na planie układu dróg i ulic wynika, że wszystkie nieruchomości leżące wzdłuż projektowanej rozbudowy drogi krajowej nr (...) mają zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez sieć dróg lokalnych. Natomiast wniosek skarżących dotyczący zapewnienia ich nieruchomościom dostępu do drogi publicznej również na etapie realizacji inwestycji będzie aktualny dopiero przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / orzekł jak w sentencji.