IV SA/Wa 603/10

Dnia 8 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2010 roku sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] października 2008r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi po rozpatrzeniu wniosku A. Z. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w E. z dnia [...] października 1973r. przejmującej na rzecz Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego o powierzchni 7,64 ha, położonego we wsi D., gm. K., stanowiącego własność M. i A. K., umorzył postępowanie administracyjne. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotowa sprawa nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego, bowiem została ostatecznie zakończona decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2008r. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2008r. A. Z. wystąpiła o ponowne rozpoznanie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] lutego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyrokiem z dnia [...] lipca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił powyższe postanowienie zobowiązując organ w pierwszej kolejności do rozpoznania zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010r. po rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił przywrócenia terminu. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że z karty informacyjnej ze szpitala wynika, że wnioskodawczyni przebywała w szpitalu w okresie od 13 do 15 października 2008r., a zatem opuściła szpital na 6 dni przed doręczeniem jej decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego. Zdaniem organu wnioskodawczyni nie musiała dokonywać tej czynności osobiście, gdyż mogła upoważnić domownika lub inną osobę do złożenia w jej imieniu odwołania. Mając na uwadze obiektywny miernik staranności, jakiego należy wymagać od strony, organ wskazał, że będąc ona świadoma swojego wieku i problemów zdrowotnych powinna zabezpieczyć w sposób staranny swoje interesy związane z toczącym się postępowaniem. Zabieg operacyjny oka nie był zdarzeniem nagłym, uniemożliwiającym wnioskodawczyni podjęcie działań związanych z wniesieniem wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Skargę na powyższe postanowienie złożyła A. Z., wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniosła, że wbrew twierdzeniu organu nie była w stanie podjąć działań związanych z wniesieniem wniosku i nie ponosi winy za uchybienie terminu. Przytoczone przez organ argumenty nie są zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, zwłaszcza z oceną wieku skarżącej. Organ zastosował dyskryminację skarżącej ze względu na stan jej zdrowia, co stanowi rażące naruszenie prawa. Rzetelna analiza sprawy wykaże brak winy skarżącej w uchybieniu terminu i zasadność odwołania. W piśmie procesowym nadesłanym do Sądu w dniu 7 czerwca 2010r. wnosiła o wyeliminowanie z obiegu decyzji z dnia [...] października 1973r. o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego stanowiącego własność jej rodziców. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Stosownie do treści art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego istnieje możliwość skutecznego dokonania czynności procesowej w sytuacji, gdy upłynął określony w ustawie termin do jej podjęcia. Rozwiązanie to ma niewątpliwie na celu wyeliminowanie ujemnych dla strony następstw powstałych w wyniku uchybienia terminowi. Przywrócenie terminu jest jednak instytucją, która znajdzie zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy wystąpią przesłanki określone w art. 58 § 1 i 2 k.p.a. tj.: - uprawdopodobnienie przez osobę, która uchybiła terminowi braku swojej winy w tym uchybieniu, - wniesienie przez nią wniosku o przywrócenie terminu, - dochowanie siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, liczonego od dnia ustania przeszkody, - dokonanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności dla której był ustanowiony przywracany termin. Jedną z przesłanek warunkujących przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi. Przesłanka ta stanowiąca o zasadności wniosku, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Obiektywnym miernikiem należytej staranności, który należy uwzględnić przy ocenie winy w uchybieniu terminu jest staranność jakiej należy oczekiwać od każdego kto należycie dba o swoje interesy. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminowi zalicza się zdarzenia takie jak: nieprawidłowe doręczenie, przerwa w komunikacji, powódź, pożar czy nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się drugą osobą. Niewątpliwie więc na stronie spoczywa ciężar uwiarygodnienia zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz faktu istnienia przeszkody od niej niezależnej, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w sytuacji w jakiej się znalazła wysiłku. Tylko wówczas uchybienie terminowi nie będzie zawinione przez stronę. W ocenie organu, którą Sąd podziela skarżąca nie uprawdopodobniła by zaistniały okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania przez nią czynności w przewidzianym terminie. Nie spełnia bowiem tego warunku uprawdopodobnienie istnienia okoliczności, która niewątpliwie utrudniała dokonanie czynności procesowej, lecz jej nie uniemożliwiała. Bezspornym jest, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2008r. została doręczona bezpośrednio skarżącej w dniu [...] października 2008r. wraz z prawidłowym, jasno i czytelnie sformułowanym pouczeniem. Bezspornym jest, że skarżąca przebywała w szpitalu od 13 do 15 października 2008r. Z karty informacyjnej ze szpitala wynika, że pobyt jej związany był z zabiegiem operacyjnym lewego oka([...]). Doręczenie decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nastąpiło więc 6 dni po opuszczeniu przez nią szpitala. Jak słusznie w ocenie Sądu zauważył organ, tego rodzaju zabiegu operacyjnego oka nie można traktować jako nagłej choroby wykluczającej podjęcie w terminie działania przez skarżącą. Data przeprowadzonego zabiegu operacyjnego, zakres tego zabiegu (lewe oko) i zalecenia pooperacyjne wskazujące na konieczność oszczędnego trybu życia, a nie wykluczające możliwość samodzielnego funkcjonowania, wskazują na istnienie winy skarżącej w uchybieniu terminowi. Należy podzielić stanowisko organu, że świadoma swojej dolegliwości zdrowotnej i planująca zabieg operacyjny skarżąca winna była w sposób staranny zabezpieczyć swoje interesy związane z toczącym się postępowaniem. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sytuacji kiedy zabieg dotyczył jednego oka, a zalecenia dotyczące sposobu postępowania w okresie rekonwalescencji nie wykluczały oglądania telewizji czy czytania książek, możliwe było przy zachowaniu należytej staranności przez skarżącą, funkcjonującą samodzielnie, o czym świadczy chociażby własnoręczny podpis na potwierdzeniu odbioru decyzji z dnia [...] października 2008r., samodzielne sporządzenie w ustawowym terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bądź wyręczenie się przy tej czynności drugą osobą. W tej sytuacji należy przyjąć, że utrudnienia związane z rekonwalescencją po przebytym zabiegu operacyjnym oka nie uniemożliwiły skarżącej dokonania czynności w terminie, co najwyżej zachowanie szczególnej staranności uzasadniało w pewnym zakresie wyręczenie się drugą osobą. W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła również dochowania siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, od dnia ustania przeszkody. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że sprawie nie doszło do naruszeń prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.