IV SA/Wa 607/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2015 r. sprawy ze skargi Z. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy oddala skargę Rada do Spraw Uchodźców, zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., działając na podstawie art. 89p ust. 1, art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 680 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej "k.p.a." utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. W dniu 25 marca 2014 r. Z. A. złożyła kolejny, tj. drugi wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Wskazując na istotne zdarzenia będące przyczyną ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy wnioskodawczyni oświadczyła: W związku z moim złym stanem zdrowia chciałabym leczyć się w Polsce. Ponadto mój wnuk jest pochowany na terytorium Polski na cmentarzu chrześcijańskim w miejscowości Z. Chciałabym przenieść grób wnuka do W. na cmentarz islamski. Chciałabym również, aby mój syn razem z rodziną mógł żyć normalnie. Ponadto, Cudzoziemka zadeklarowała, że jest wdową, była prześladowana w kraju pochodzenia, nie brała udziału w działaniach wojennych, była poddawany przemocy psychicznej i fizycznej ze strony starszego brata, nie była zatrzymywana ani aresztowana w kraju pochodzenia, nie prowadzono tam wobec niej postępowania sądowego lub administracyjnego i nie była skazana wyrokiem sądu. Ponadto, wnioskodawczyni nie zadeklarowała przynależności do jakiejkolwiek organizacji o charakterze politycznym, społecznym, kulturalnym, etnicznym czy religijnym. W okresie od 2003 r. do 2012 r. pracowała jako konsultantka. Cudzoziemka oświadczyła, iż choruje na cukrzycę, nadciśnienie, wirusowe zapalenie wątroby typu C i B oraz zwyrodnienie kręgosłupa. Organy ustaliły, że Z. A. swój pierwszy wniosek o nadanie statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej złożyła w dniu 26 listopada 2012 r. oświadczając, że: Wyjechałam z C. z powodu problemów syna. Nie było spokoju. Każdego dnia nam grozili. On jest jedynakiem, bałam się go stracić. Sama jestem chora na cukrzycę i ze strachu podnosi mi się cukier. Przyjechałam do Polski, aby być z rodziną. W toku przesłuchania w dniu 23 maja 2013 r. zeznała, że nie brała udziału w działaniach wojennych, ani nie pomagała bojownikom. Nie była członkiem żadnej partii politycznej bądź innej organizacji. Nie była także nigdy zatrzymana, aresztowana, skazana wyrokiem sądu, ani poddana przemocy fizycznej. Organy uznały, że z zeznań wynika, iż podstawowym powodem, w związku z którym Z. A. zdecydowała się na opuszczenie kraju pochodzenia w dniu 23 listopada 2012 r., była obawa o bezpieczeństwo syna-M. A., który w październiku 2012 r. został zatrzymany przez krewnych pracujących w strukturach, bowiem podejrzewano go o powiązania z bojownikami. Cudzoziemka wskazała, iż była poddana przemocy psychicznej przez krewnego: Przyłożył mi nóż do gardła i kazał się wynosić z synem [...] Nie wiem dlaczego ten bratanek tak nienawidzi mnie i syna. Ponadto z zeznań tych wynika, że Cudzoziemka z kraju pochodzenia wyjechała w 2008 r. i ubiegała się w RP o nadanie statusu uchodźcy, wskazując na problemy rodzinne: W 2007 r. zmarli moi rodzice. Moi bracia kazali nam się wyprowadzić z domu, więc nie mieliśmy gdzie mieszkać, Już wtedy oni nienawidzili mojego syna i mnie. [...] Nie miałam gdzie żyć. [...] Codziennie mieliśmy kłótnie, krzyki. Nie mogę wrócić do C., bo tam jest bezprawie. Obawiam się tych krewnych, boję się o syna. Nie chcę mieszkać w R. Podczas przesłuchania w dniu 23 maja 2013 r. Cudzoziemka oświadczyła, iż w 2008 r. ubiegała się w RP o nadanie statusu uchodźcy, a w 2009 r. złożyła wniosek uchodźczy we F. W 2011 r. dobrowolnie wróciła do kraju pochodzenia, by zaopiekować się wnuczką. Aplikantka w kraju pochodzenia utrzymywała całą rodzinę sprzedając kosmetyki na bazarze. Wskazała, iż jej syn pracował na budowach, jednakże nie otrzymywał wynagrodzenia. Zapytana, jaka jest ogólna sytuacja bytowa w C., odpowiedziała: Tam bardzo trudno jest żyć, młodzi ludzie nie mogą spokojnie żyć. Jeśli jest jakiś wybuch, to od razu zabierają młodych. Nie ma pracy, a nawet jeśli ktoś pracuje, to nie dostaje wynagrodzenia. Brody nosić nie można, do meczetu chodzić nie można, ciągle tylko mówią, że jesteś terrorystą, wahabitą, bojownikiem. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] lipca 2013 r. odmówił nadania Z. A. statusu uchodźcy, nie udzielił zgody na pobyt tolerowany, odmówił udzielenia jej ochrony uzupełniającej, orzekł o jej wydaleniu wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielnie zgody na pobyt tolerowany, oraz w punkcie 5 zakazał ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy. Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania Cudzoziemki od powyższej decyzji, decyzją z [...] października 2013 r. uchyliła punkt 5 decyzji i utrzymała ją w mocy w pozostałym zakresie. Rozpatrując drugi wniosek (z dnia 25 marca 2014 r.) o nadanie statusu uchodźcy, Szef Urzędu uznał, że jest on tożsamy z wnioskiem ze sprawy rozpatrywanej wcześniej, zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] października 2013 r. Organ uznał, że wnioski zostały złożone przez ten sam podmiot i dotyczą tego samego żądania - nadania statusu uchodźcy. Oparte są na tej samej podstawie prawnej, tj. ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ta sama jest również ich podstawa faktyczna, na którą składają się informacje odnoszące się do indywidualnej sytuacji Z. A. We wnioskach tych wskazano na zły stan zdrowia Cudzoziemki, która choruje ona na cukrzycę, nadciśnienie, wirusowe zapalenie wątroby typu C i B oraz zwyrodnienie kręgosłupa. Ponadto wnioskodawczym miała w kraju pochodzenia kłopoty ze względu na problemy syna. W drugim wniosku Cudzoziemka podniosła jedną nową okoliczność, mianowicie fakt pochowania wnuka na chrześcijańskim cmentarzu w Z. i chciałaby przenieść jego grób na cmentarz islamski do W., jednak fakt ten nie jest istotny w sprawie gdzie rozpatruje się przyczyny wyjazdu z kraju pochodzenia. Po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym ocenie ogólnej sytuacji polityczno-społecznej oraz ekonomicznej C., Szef Urzędu uznał, że Cudzoziemka nie wskazała żadnych nowych, istotnych informacji lub dowodów w sprawie, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie postępowania. Decyzją z [...] października 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Uchodźców umorzył postępowanie w sprawie o nadanie Z. A. statusu uchodźcy z powodu niedopuszczalności wniosku. Organ uznał, że okoliczności przedstawione w nowym wniosku są oparte na tych samych podstawach, co poprzedni wniosek. Od powyższej decyzji Z. A. złożyła odwołanie. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z [...] listopada 2014 r. utrzymała w mocy decyzję z [...] października 2014 r. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość podmiotowa, tożsamy interes strony w niezmienionym stanie prawnym. Organ podkreślił, że nie doszło również do zmiany stanu faktycznego podzielając należycie wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustalenie organu pierwszej instancji, że wniosek z dnia 25 marca 2014 r. nie został oparty na żadnych nowych podstawach dowodowych w stosunku do tych, na których został oparty wniosek złożony przez wnioskodawcę uprzednio, tj. w dniu 26 listopada 2012 r. i zakończonego po merytorycznym rozpatrzeniu sprawy, ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2013 r. W szczególności, jak podkreślił organ odwoławczy, sama zmiana lub modyfikacja zeznań wnioskodawczyni dotycząca jej zindywidualizowanej sytuacji nie może być uznana za nową podstawę wniosku w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W szczególności za nową podstawę dowodową nie może być uznane powoływanie się przez wnioskodawczynię na jej problemy zdrowotne. Należy zauważyć, że kłopoty zdrowotne wnioskodawczyni byty już brane pod uwagę w poprzednim postępowaniu. Organ wskazał również, że wnioskodawczyni może być leczona w kraju pochodzenia. Zakładając nawet, że doszło do pogorszenia stanu zdrowia wnioskodawczyni, to okoliczność ta nie stanowi nowej podstawy wniosku o nadanie statusu uchodźczy w rozumieniu ww. ustawy. Ponadto, organ wskazał, że od zakończenia postępowania wszczętego pierwszym wnioskiem i zakończonego ostateczną decyzją Rady do Spraw Uchodźców, nie doszło do zmiany sytuacji w kraju pochodzenia, tj. w C., która uzasadniałaby przyjęcie, że doszło do zmiany okoliczności faktycznych sprawy. W konsekwencji organ wskazał, że w sytuacji ponownego wniosku opartego na tej samej podstawie postępowanie umarza się zgodnie z 40 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] listopada 2014 r. wywiodła Z. A. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 80 k.p.a. i art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na uznaniu tożsamości sprawy, wobec przyjęcia, że stan faktyczny pozostaje niezmieniony; art. 40 ust. 2 pkt 2, art. 48 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez ich nieprawidłową interpretację i zastosowanie poprzez przyjęcie, iż umorzenie postępowania wobec przyjęcia, iż wniosek jest niedopuszczalny powoduje brak możliwości weryfikacji zmiany okoliczności z punktu widzenia udzielenia ochrony uzupełniającej bądź zgody na pobyt tolerowany; - art. 15 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy, a w szczególności nieprzeprowadzenie samodzielnego postępowania dowodowego, jak również brak ustosunkowania się do podniesionych przez stronę w odwołaniu argumentów (w tym w zakresie naruszenia prawa materialnego, prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie rozpoznania wniosków dowodowych strony, a także gromadzenia materiału dowodowego dotyczącego sytuacji w kraju pochodzenia); - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez wysoce lakoniczne uzasadnienie przedmiotowej decyzji oraz sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób niepełny. Wobec powyższych zarzutów, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ I instancji stwierdził brak przesłanek do nadania jej statusu uchodźcy, w związku z czym należało umorzyć postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że ponowny wniosek jest niedopuszczalny. Jednakże dokonując tych ustaleń organ zaniechał sprawdzenia, czy zachodzą przesłanki do objęcia skarżącej ochroną uzupełniającą, bądź też udzielenia jej zgody na pobyt tolerowany. Zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP ponowny wniosek o nadanie statusu uchodźcy jest niedopuszczalny, gdy został złożony na tych samych podstawach. Jednakże uznanie, iż wniosek taki faktycznie jest niedopuszczalny nie zwalania organu z obowiązku sprawdzenia, czy w takim wypadku zachodzą przesłanki do objęcia skarżącej ochroną międzynarodową, bądź też czy są podstawy do udzielenia jej zgody na pobyt tolerowany. W tej sytuacji, w ocenie skarżącej, decyzje obu instancji należy uchylić celem zweryfikowania podstaw wniosku w kontekście przesłanek udzielenia ochrony uzupełniającej bądź zgody na pobyt tolerowany. Ponadto, wskazała skarżąca, że organy zaniechały oceny aktualnej sytuacji w kraju jej pochodzenia, co jest istotne z uwagi na zasadność objęcia jej ochroną uzupełniającą. Skarżąca wskazała również, że w ponownym wniosku powołała się na zły stan zdrowia, który pogarsza się stale od czasu złożenia wniosku. Organ nie dokonał analizy jej sytuacji z uwagi na możliwość udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W związku ze znacznym pogorszeniem się jej stanu zdrowia skarżąca nie może zgodzić się z opinią organów, że stan faktyczny wskazany w nowym wniosku jest identyczny ze stanem podlegającym analizie uprzednio, co doprowadziło do uznania, że zachodzi tożsamość sprawy. Ponadto Rada do Spraw Uchodźców ograniczyła się jedynie do potwierdzenia stanowiska organu I instancji, a takie zaniechanie stanowi naruszenie zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a także zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2014 r. nie narusza prawa. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 680, ze zm.). Zgodnie z art. 40 ust. 1 powyższej ustawy, jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Zgodnie zaś z ust. 2 pkt 2 tego artykułu, wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył wniosek oparty na tych samych podstawach. Ocenie Sądu podlega zatem, czy organy administracji orzekające w sprawie mogły uznać wniosek Z. A. za niedopuszczalny z tego względu, iż skarżąca wystąpiła z kolejnym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy, podczas gdy organy orzekające odmownie rozpatrzyły już takie żądanie, a nowy wniosek został oparty na tych samych podstawach. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić na czym polega złożenie wniosku opartego na tych samych podstawach. Warto w tym miejscu posłużyć się wytycznymi zawartymi w dyrektywie Rady 2005/85/WE z 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz.U.UE.L.05.326.13). Zgodnie z treścią art. 32 ust. 3 i 4 powyższej dyrektywy, kolejny wniosek o udzielenie azylu jest poddawany najpierw wstępnemu rozpatrzeniu co do tego, czy po podjęciu w sprawie poprzedniego wniosku decyzji ostatecznej, zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje odnoszące się do rozpatrzenia możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE. Wniosek jest rozpatrywany merytorycznie, jeżeli po wstępnym rozpatrzeniu zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełniania przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy. Znaczenie może więc mieć ujawnienie nowych okoliczności faktycznych dotyczących indywidualnej sytuacji cudzoziemki czy jej sytuacji w kraju pochodzenia, jak również zmiana sytuacji w samym kraju pochodzenia. Podkreślenia wymaga, że przy ocenie czy podstawy kolejnego wniosku są tożsame znaczenie ma istota powoływanych przez skarżącą faktów, nie zaś forma ich przedstawienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP, którym a contrario zakreślono możliwość rozpoznawania ponownego wniosku o nadanie statusu uchodźcy jedynie w szczególnym przypadku – gdy wnioskodawca złoży nowy wniosek oparty na innych podstawach niż uprzedni. Zestawiając wnioski skarżącej o nadanie statusu uchodźcy, w tym wyjaśnienia składane w toku postępowania wszczętego pierwszym wnioskiem, wynika z nich, że skarżąca odwołuje się do tych samych okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie ochrony międzynarodowej. Zarówno we wniosku z 26 listopada 2012 r., jak i wniosku z dnia 25 marca 2014 r. skarżąca nie powołuje się na uzasadnioną obawę przed prześladowaniem, czy też wystąpienie uprzednio realnych prześladowań w kraju pochodzenia. Nie wskazuje także żadnej przesłanki zawartej w Konwencji sporządzonej w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r., ani nie powołuje się na naruszenie praw człowieka w C. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły, że we wniosku z dnia 25 marca 2014 r. o nadanie statusu uchodźcy skarżąca nie podał żadnych nowych okoliczności w stosunku do tych, które zawarte były w uzasadnieniu pierwszego wniosku o nadanie statusu uchodźcy, a wnioski dotyczą tożsamych spraw zarówno co do podmiotu, jak i przedmiotu postępowania. Ponadto organ wyjaśnił, iż sytuacja w C. nie zmieniła się od czasu wydania decyzji rozstrzygającej co do istoty, do dnia złożenia drugiego wniosku oraz do dnia dzisiejszego, w taki sposób, by można było mówić o jej pogorszeniu względem sytuacji cudzoziemki. Nie wskazują na to żadne dostępne opracowania. W związku z tym sytuacja w kraju pochodzenia nie może stanowić nowej podstawy wniosku uzasadniającej obawę strony przed prześladowaniem. Dlatego też zdaniem Sądu, zgodzić należy się z organami, iż skarżąca nie wykazała we wniosku żadnych okoliczności dających podstawę do rozważania nowych podstaw wniosku, a zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 2 wniosek jest niedopuszczalny, gdy wnioskodawca po otrzymaniu decyzji ostatecznej złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. Kwestia stanu zdrowia skarżącej podniesiona we wniosku z dnia 25 marca 2014 r., była jak ustaliły organy, przedmiotem oceny w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] października 2013 r. Co świadczy, że nie jest to nowa okoliczność w sprawie. Choroby zdiagnozowane u skarżącej, z których część jest typowa dla osób w wieku skarżącej, mogą być leczone w C. Ponadto w decyzji o umorzeniu postępowania o nadanie statusu uchodźcy z powodu niedopuszczalności wniosku, wydanej na podstawie przepisu art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organy nie orzekają o odmowie nadania statusu uchodźcy i nie może zatem znaleźć się w niej rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia ochrony uzupełniającej bądź zgody na pobyt tolerowany, bo nie ma podstaw prawnych do samoistnego rozstrzygania w tym zakresie. W ustalonym stanie faktycznym sprawy oba wnioski o nadanie statusu uchodźcy, złożone przez skarżącą, nie różniły się, przez co rozpoznawany w kontrolowanym postępowaniu wniosek z 25 marca 2014 r., jako wniosek niedopuszczalny, nie mógł doprowadzić do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy objęcia cudzoziemki ochroną. W ocenie Sądu, wbrew zarzutowi skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 2 pkt 2, art. 48 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Brak jest również podstaw do uznania za zasadne naruszenie przepisów postępowania. Organy prawidłowo ustaliły i oceniły zebrany materiał dowodowy. Wbrew zarzutowi skargi organ odwoławczy nie naruszył art. 15 k.p.a., gdyż w uzasadnieniu wskazał, że podziela należycie wykazane w uzasadnieniu decyzji I instancji ustalenia, co oznacza, że przyjmuje je za swoje. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, brak jest podstaw do uznania, że istniała konieczność ponownego opisania stanu faktycznego. Organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu decyzji przesłanki, którymi kierował się orzekając w sprawie, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż wydana decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.