IV SA/Wa 609/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Tomasz Wykowski, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.), Protokolant Ewa Oleksiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2005 r. sprawy ze skargi A. A. na uchwałę Rady Gminy w M. z dnia [...] marca 2004 r. w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. orzeka, iż zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną do sądu administracyjnego uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. Rada Gminy M. odrzuciła zarzut wniesiony przez A. A. dotyczący nie wyłączenia w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. terenu działki nr [...] stanowiącej jego własność spod ochrony konserwatorskiej oraz ustalenia zapisu dotyczącego zakazu zabudowy obiektami kubaturowymi, wytyczania dróg dojazdów, ciągów pieszo-jezdnych i parkingów. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wyjaśniono, iż działka nr [...] znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej, a pismem z dnia 5 marca 2004r. zwrócono się do "Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...]" z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie zarzutu skarżącego. W odpowiedzi wojewódzki konserwator zabytków pismem z dnia 25 marca 2004 r. poinformował, iż podtrzymuje swoje stanowisko dotyczące zakazu zabudowy terenu działki nr [...] obiektami kubaturowymi i stanowczo odrzuca propozycje wyłączenia tego terenu spod ochrony konserwatorskiej. Z uwagi na powyższe, zarzut skarżącego został odrzucony. Na powyższą uchwałę skargę złożył A. A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały w części dotyczącej zakazu zabudowy terenu działki nr [...] obiektami kubaturowymi, wytyczania dróg dojazdowych, ciągów pieszo-jezdnych i parkingów w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. gm. M.. Skarżący podniósł, iż przedmiotową działkę nabył wraz z żoną na zasadzie wspólności ustawowej w maju 1989 r. od swoich teściów. W lipcu 2003 r. otrzymał zawiadomienie Wójta Gminy M. o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S.. Złożył zarzut, gdyż zakaz zabudowy terenu uniemożliwia prawidłowe zagospodarowanie terenu, gdyż z uwagi na prowadzony na tym terenie ośrodek wypoczynkowy i zakupienie urządzeń rekreacyjnych, paszy dla zwierząt konieczne jest wybudowanie obiektu magazynowego. Ponadto skarżący zaznaczył, iż nowe budynki można zaprojektować w sposób odpowiedni dla zachowania historycznego charakteru terenu. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy M. wniosła o oddalenie skargi podnosząc, iż procedura sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. została przeprowadzona zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, bez naruszenia przepisów materialnych i procesowych. Projekt planu miejscowego został uzgodniony z wojewódzkim konserwatorem zabytków, który ustalił dla przedmiotowego terenu zakaz zabudowy obiektami kubaturowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych powodów, niż wskazane w skardze. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i niezależnie od podniesionych w niej zarzutów dokonuje kontroli legalności zaskarżonych aktów. Podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Gminy M. przyjęła, iż spełnione są warunki określone w art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne (Dz. U. z 2003 r. nr 80 poz. 717), pozwalające na prowadzenie procedury planistycznej na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 z późn. zm.). Świadczy o tym zwłaszcza wskazanie jako podstawy prawnej w zaskarżonej uchwale przepisów ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, iż do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z powyższego wynika, iż przepisy dotychczasowe należy stosować jedynie w przypadku, gdy przed dniem 11 lipca 2003 r. rada gminy podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzania planu oraz przed tą datą dokonano zawiadomień o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. "Ustawa nakazuje zastosowanie przepisów dotychczasowych, jeżeli "zawiadomiono" o terminie wyłożenia planu (...) do publicznego wglądu. Nie wystarczy więc ogłoszenie o wyłożeniu w miejscowej prasie, obwieszczenie i ogłoszenie o tym w sposób zwyczajowo przyjęty, konieczne jest także zawiadomienie na piśmie właścicieli lub władających nieruchomościami, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym." (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, teza 8 do art. 85, str. 575). Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wójt zawiadamia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oraz osoby, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu, uzasadniając odmowę ich uwzględnienia. W aktach sprawy znajduje się ogłoszenie o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, które ukazało się w prasie lokalnej w dniu 22 czerwca 2003 r. i zgodnie z tym ogłoszeniem projekt planu wyłożony był od dnia 29 września 2003 r. do dnia 29 października 2003 r. Nie zostało jednakże wykazane, iż zawiadomiono o terminie wyłożenia planu wszystkie osoby określone w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przed datą 11 lipca 2003 r., a w szczególności, iż zawiadomiono skarżącego A. A.. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odebrania zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu przez Panią J. A. - żonę skarżącego, która wraz ze skarżącym jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w N.. Przesyłka była adresowana do J. A., która potwierdziła jej odbiór w dniu 13 września 2003 r., tj. po dacie wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nadto, jak wynika z przedłożonej przez organ kopii z książki nadawczej korespondencji Urzędu Gminy M., wszystkie zawiadomienia skierowane do osób widniejących na tej karcie zostały nadane 12 września 2003 r. Kopia tej karty książki nadawczej złożona została do sądu jako dowód powiadomienia skarżącego o wyłożeniu planu, jednakże skarżący nie figuruje tam jako adresat, jedynie pod pozycją 92 widnieje adresat A. J.. Nie jest to więc dowód na nadanie zawiadomienia dla skarżącego A. A.. Na rozprawie w dniu 18 lutego 2005 r. skarżący A. A. oświadczył, iż nie otrzymał zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu planu, takie zawiadomienie otrzymała jedynie jego żona 13 września 2003 r. Z powyższego wynika, iż organ, bezpodstawnie stosował po dniu 11 lipca 2003 r. przepisy ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza jej nieważność. Z tej przyczyny, sąd orzekł, jak w sentencji. Wobec wskazanej powyżej podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, jedynie na marginesie należy wskazać, iż z lakonicznego i skrótowego uzasadnienia zaskarżonej uchwały wcale nie wynikało przekonanie gminy o celowości i słuszności wprowadzenia w projekcie planu zakazu zabudowy na terenie skarżącego, którego nie było w poprzednio obowiązującym planie. Wywody z uzasadnienia zaskarżonej uchwały sprowadzają się bowiem wyłącznie do przedstawienia stanowiska organu służby ochrony zabytków. Na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie.