IV SA/Wa 611/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z [...] stycznia 2010 r. - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie -utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z [...] grudnia 2009 r. o: 1) ustaleniu na wniosek Koncernu Energetycznego E. S.A. lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy linii napowietrznej niskiego napięcia ze stacji transformatorowej S-1076 przewidzianej do realizacji na terenie działek o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] (działki [...],[...],[...] powstały w wyniku podziału działki nr [...]) i [...] położonych we wsi G., gm. P.; 2) umorzeniu jako bezprzedmiotowe postępowania dotyczącego wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie przyłącza kablowego ze złączem kablowo - pomiarowym w obrębie działki o nr [...] położonej we wsi G., gm. P. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, iż z wniosku E. S.A. Oddział w P. o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wynika m. in., że projektowany odcinek sieci ma przebiegać w drodze lokalnej, do której przylegają działki z możliwością zabudowy, zapewniając tym samym bezproblemowe ich zasilenie w energię elektryczną z chwilą wystąpienia właścicieli. Powyższy wniosek został doprecyzowany przez inwestora pismem z 20 października 2006 r. w którym wskazano, że inwestycja przebiegać będzie przez działki o nr ew. [...],[...],[...],[...] i [...] we wsi G., gm. P. Burmistrz Miasta P. - po rozpatrzeniu ww. wniosku - decyzją z [...] grudnia 2009 r. m. in. ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanej wyżej linii energetycznej. O. K. i T. P. wniosły odwołanie od decyzji z [...] grudnia 2009 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. Odwołujące się przede wszystkim podniosły, że planowana inwestycja nie jest to inwestycją celu publicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż zarzuty odwołujących się nie zasługują na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) - dalej w skrócie: p.z.p., przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz inne przepisy szczególne. W sprawie dotyczącej wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego mają zastosowanie przepisy art. 51 - 56 p.z.p. Oznacza to, że zgodnie z regulacją ustawową ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora zgodnie z brzmieniem art. 52 ust. 1 p.z.p., a decyzja - stosownie do art. 54 ww. ustawy - określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie m. in. wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, a nadto linie rozgraniczające teren inwestycji. W związku z tym wniosek zainteresowanego uzyskaniem omawianej decyzji jest pierwszym elementem podlegającym ocenie. Spełnia on podstawowe znaczenie w sprawie, ponieważ na jego podstawie organ administracji publicznej ustala bądź odmawia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanej inwestycji. Oznacza to także, że orzekający w sprawie organ administracji I instancji jest związany zakresem złożonego wniosku. Innymi słowy, bazą rozstrzygnięcia jest opis inwestycji zawarty we wniosku. Organ bada więc pod kątem zgodności z prawem nie jakąkolwiek inwestycję, ale tylko tę o jaką wnioskowała strona, a granice rozstrzygnięcia wyznaczają przepisy prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie Kolegium, organ I instancji dokonał prawidłowo oceny wniosku, a co za tym idzie zgodnie z intencją wnioskodawcy ustalił lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego, albowiem przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć inwestycję, o której mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (art. 2 pkt 5 p.z.p.). W świetle tego przepisu (pkt 1) celem publicznym jest m. in. wykonywanie obiektów i urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Burmistrza Miasta P. z [...] grudnia 2009 r. została wydana po dokonaniu niezbędnych uzgodnień, w tym wpływu inwestycji na drogę powiatową. Uzgodnienia zostały dokonane w formie określonej w art. 53 ust. 5 tej ustawy, tj. postanowień wydanych w trybie art. 106K.p.a. Organ odwoławczy stwierdził także, że Burmistrz Miasta P. poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie i o wydaniu decyzji w formie obwieszczenia, nadto zawiadomieniem z 3 listopada 2009 r. poinformował strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego. O. K. oraz J. i T. P. skorzystali z przysługujących im praw i wnieśli zastrzeżenia. W świetle przytoczonych argumentów organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji. T. P. w skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium z [...] stycznia 2010 r. Podniosła, iż nie zgadza się z określeniem, że budowa linii napowietrznej do działki nr [...] ma przebiegać również przez działki przyległe do działki nr [...], która jest "drogą wewnętrzną, a nie jak to określono w decyzji "w drodze lokalnej". W ocenie skarżącej, Kolegium pominęło kilka aspektów sprawy, które skarżąca podnosiła w odwołaniu, a mianowicie: 1) nadużycie władztwa planistycznego przez organ I instancji, który pozbawił skarżącą możliwości decydowania o swojej własności; 2) posługiwanie się przy rozpatrywaniu sprawy nieaktualnymi dokumentami geodezyjnymi; 3) brak "pierwiastka publicznego", tj. budowa linii energetycznej do jednego właściciela, z pominięciem najprostszego sposobu doprowadzenia energii, z którego właściciel działki nr [...] korzysta od prawie 10 lat, brak rokowań i dobrosąsiedzkich rozmów; 4) brak uzasadnienia decyzji organu I instancji zgodnie z art. 53 pkt 4 ppkt 9 p.z.p.; 5) brak określenia wymagań dotyczących ochrony osób trzecich (art. 54 pkt 2 ppkt d p.z.p.); 6) zaprojektowanie planowanej inwestycji przez środek nieruchomości 6) składających się z działek nr [...],[...] i [...]; 7) właściciel nieruchomości nr [...] wyciął wiele drzew na skraju lasu na działce nr [...] w celu umożliwienia zaprojektowania linii energetycznej oraz wybudowania drugiej drogi dojazdowej od strony zachodniej, wykorzystując błędny zapis w akcie notarialnym dotyczącym zakupu jego działki o pow. [...] ha; Nadto Kolegium naruszyło art. 53 pkt 3 ppkt 2 p.z.p. poprzez nierozważenie stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym planuje się realizację spornej inwestycji, o czym świadczą załączone do skargi dokumenty, tj. akt notarialny z [...] lipca 2006 r. oraz postanowienie SKO w C.z [...] stycznia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. - w odpowiedzi na skargę - wniosło o jej oddalenie. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji dokonał prawidłowo oceny wniosku inwestora i zgodnie z intencją wnioskodawcy ustalił lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego, albowiem przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć inwestycję, o której mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (art. 2 pkt 5 p.z.p.). W świetle tego przepisu (pkt 1) celem publicznym jest m.in. wykonywanie obiektów i urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji. Tym samym organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony skarżącej, iż brak jest "pierwiastka publicznego". Dalej Kolegium podało, iż zarówno z treści decyzji organu I, jak i II instancji jednoznacznie wynika, że organy badały sprawę stanu prawnego i faktycznego działki o nr [...] i wiedziały, iż nie jest to droga publiczna, lecz stanowi drogę dojazdową do wydzielonych działek, będącą we współwłasności kilku osób, czego dowodem są dołączone do akt sprawy wypisy z rejestru gruntów. Ponadto T. i J. P. do pisma z 8 listopada 2006 r. dołączyli m. in. kopię decyzji z [...] lutego 2001 r. orzekającej o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położonej w obrębie wsi G. stanowiącej własność T. P. Jednym z warunków ww. decyzji było ustanowienie służebności drogowej dla nowowydzielonych działek po działce o projektowanym numerze ewidencyjnym [...] mającej stanowić drogę lokalną. Kolegium odnosząc się do skargi wyjaśniło, że w uzasadnieniu swej decyzji przytoczyło wyłącznie treść ww. wniosku. Organ również zwrócił uwagę na to, że skarżąca kwestionując stanowiska organów uzgadniających spowodowała znaczne wydłużenie czasu trwania niniejszego postępowania administracyjnego. Znaczny upływ czasu i działania prawne podejmowane przez skarżącą spowodowały, że złożone przez inwestora załączniki graficzne aktualne na dzień 20 października 2006 r. straciły w nieistotnej dla sprawy części swą aktualność, a więc w stopniu nie mającym wpływu na treść podjętej przez organ I instancji decyzji. W trakcie trwającego postępowania administracyjnego doszło do podziału działki o nr [...] na trzy działki o nr [...],[...] i [...]. Powyższy fakt znalazł swoje odzwierciedlenie w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie decyzji przez organ I instancji, albowiem w trybie art. 10 K.p.a. została powiadomiona o trwającym postępowaniu O. K. - właścicielka działki o nr [...]. Właścicielem pozostałych wydzielonych działek, tj. o nr [...] i [...], pozostała w dalszym ciągu skarżąca, co wynikało z wypisu z ewidencji gruntów wg stanu na dzień 16 października 2009 r. Nadto żaden przepis p.z.p. nie zobowiązuje inwestora do aktualizowania załączników graficznych w trakcie trwającego postępowania administracyjnego. Aktualność składanych przez wnioskodawcę załączników graficznych, zgodnie z brzmieniem art. 52 ust. 2 powołanej ustawy, jest badana przez organ orzekający w momencie złożenia wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. jest zdania, że organ I instancji nie dokonał "nadużycia władztwa planistycznego" i nie pozbawił skarżącej możliwości decydowania wobec jej własności. Nieuzasadnione są, zdaniem Kolegium, również zarzuty dotyczące braku uzgodnienia decyzji w myśl art. 53 ust. 4 pkt 9 p.z.p. czy też braku określenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Wymagania dotyczące ochrony interesu osób trzecich zostały określone w punkcie 3 decyzji z [...] grudnia 2009 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a informacja o dokonaniu uzgodnień z Zarządem Dróg Powiatowych w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 p.z.p. w sentencji decyzji, a dowodem jest dołączone do akt sprawy postanowienie Zarządu Dróg Powiatowych w P. z [...] listopada 2006 r., wydane w trybie art. 106 kpa. Skarżąca mogła się zapoznać ze wszystkimi postanowieniami uzgadniającymi w każdej chwili w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji, bądź przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji, ponieważ została poinformowana, podobnie jak pozostałe strony postępowania, o zakończeniu postępowania dowodowego przez Burmistrza Miasta P. (art. 10 K.p.a.). Umożliwiona tym samym została T. P. możliwość kontroli prawidłowości wydanych w trybie art. 53 ust. 4 p.z.p. postanowień przez organy uzgadniające i od woli samej zainteresowanej zależało czy z tych uprawnień skorzystała. O. K. oraz J. i T. P. skorzystali z przysługujących im praw, zapoznali się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji i wnieśli zastrzeżenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uznało zarzuty dotyczące właściciela działki o nr [...] jako pozostające bez wpływu na niniejszą sprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż ustawodawca przewidział - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - dwa rodzaje aktów administracyjnych w zależności od sytuacji prawnej zamierzenia inwestycyjnego: decyzję o warunkach zabudowy oraz decyzję o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kryterium rozróżnienia tych aktów opiera się na określeniu charakteru inwestycji zamierzonej wobec obszaru pozbawionego planu miejscowego. Decyzja o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego służy wyszczególnionym celom publicznym, a zatem realizuje kwalifikowany interes publiczny. Przez tę inwestycję -stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) - należy rozumieć działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizacją celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603, ze zm.). dla których istotne znaczenie mają regulacje ustaw szczególnych, konkretyzujące te cele i stanowiące o sposobie ich wykonania oraz wskazujące właściwe w tych sprawach organy. Pojęcie celu publicznego, z etymologicznego punktu widzenia, oznacza cel dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony (dostępny) dla wszystkich (Komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomościami, pod red. G. Bieńka, Warszawa 2005, s. 396). Zastosowanie zasad i trybu przewidzianego dla lokalizacji inwestycji celu publicznego zależy więc od tego, czy zamierzenia inwestycyjne, wymagające uzyskania stosownej decyzji, posiadają "pierwiastek publiczny". Konkretne cele zostały wyliczone w kolejnych punktach art. 6, ze wskazaniem, że także w ustawach odrębnych może nastąpić określenie innych celów publicznych. Stwierdzić należy, iż realizacja inwestycji polegająca na budowie linii napowietrznej niskiego napięcia ze stacji transformatorowej S-1076 mieści się we wskazanym wyżej katalogu celów publicznych, jako realizacja obiektu dla potrzeb społeczności lokalnej, z tą tylko różnicą że celem publicznym nie jest wykonanie obiektu i urządzenia łączności publicznej i sygnalizacji, o którym stanowi art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (jak wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji), tylko budowa przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, o którym stanowi art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ta mylna kwalifikacja planowanej inwestycji, dokonana przez organ, nie ma jednak żadnego wpływu na wynik sprawy, albowiem każda z wyżej wskazanych inwestycji mieści się w katalogu celów publicznych (art. 6 pkt 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Planowana inwestycja nie jest przeznaczona dla jednego właściciela - jak twierdzi skarżąca - ale ma na celu umożliwienie zasilania w energię elektryczną wszystkich działek przyległych, wzdłuż których ma ta linia napowietrzna przebiegać. Postępowanie administracyjne w części dotyczącej przyłącza elektroenergetycznego do budynku w obrębie działki nr [...] na mocy pkt II decyzji organu pierwszej instancji z [...] grudnia 2009r. zostało umorzone jako bezprzedmiotowe. Tym samym zamierzona inwestycja jest inwestycją celu publicznego, dla której w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymagana jest decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 4 ust. 2 i art. 53 p.z.p.). Jak wynika z akt sprawy i jak słusznie podkreślił organ odwoławczy wniosek inwestora zawiera wymagania ustawowe, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych i uzyskało wymagane uzgodnienia, a przeprowadzona w oparciu o art. 53 § 3 p.z.p. analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wykazała możliwość realizacji inwestycji. Dalej odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy podnieść, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - stosownie do art. 54 pkt 2 d p.z.p. - określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi m. in. w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, a także ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 p.z.p.). Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, o których mowa wyżej mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes tych osób. Powyższe wskazuje, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego winna chronić interesy osób trzecich, o co zabiegała skarżąca. Niemniej jednak ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu nie może być oceniana tak szeroko, jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym - pozwoleniu na budowę. W przeciwnym razie orzekanie o wymaganiach ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym pozbawiłoby w istocie osoby trzecie możliwości dochodzenia przysługujących im praw w późniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. Z kolei z punktu widzenia inwestora nie może być tak, że obowiązki z innego postępowania administracyjnego (pozwolenia na budowę) byłyby nakładane w postępowaniu lokalizacyjnym, a więc w innej sprawie i w innym postępowaniu. Skoro zasada ochrony interesu prawnego osób trzecich wyrażona w p.z.p. znajduje konkretyzację w Prawie budowlanym, to stosownie do wymogów tego prawa, obiekt budowlany należy projektować, budować i utrzymywać zgodnie z przepisami i w sposób zapewniający m. in. ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji w punkcie 3 decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z [...] grudnia 2009 r. zatytułowanym "wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich" ustalił, że inwestycja nie może pogarszać warunków użytkowania nieruchomości sąsiednich, a ponadto należy spełnić wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona ta obejmuje w szczególności zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, za środków łączności oraz dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby. Nadto w punkcie tym podkreślono, iż przed uzyskaniem pozwolenia na budowę należy uzyskać tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skoro zasada ochrony interesu prawnego osób trzecich wyrażona w p.z.p. -zgodnie z zaprezentowanymi wyżej wywodami - winna znaleźć konkretyzację w Prawie budowlanym, to powyższy zapis przedstawiony w decyzji pierwszoinstancyjnej należy uznać za prawidłowy. Następnie podnieść należy, iż prawo własności, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw, w tym z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. A zatem ograniczenie prawa własności nieruchomości jest dopuszczalne, o ile odbywa się w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. W tym miejscy nie sposób pominąć okoliczności, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratywny. Nie konstytuuje więc żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Organy rozstrzygające zobowiązane są w oparciu o art. 56 p.z.p. ustalić, czy planowane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa. Organ administracji publicznej, wydając decyzję administracyjną, musi więc czynność tę oprzeć na wyraźnie wskazanej normie prawnej i nie można mu przekroczyć granic jakie ta norma wyznacza. Z kolei inwestor (wnioskodawca) w razie spełnienia ustawowych warunków ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści. W rozpatrywanej sprawie wniosek inwestora zawiera - jak już wyżej wskazano - wymagania ustawowe, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych i uzyskało wymagane uzgodnienia, a przeprowadzona w oparciu o art. 53 ust. 3 p.z.p. analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wykazała możliwość realizacji inwestycji. W tej sytuacji organ nie mógł odmówić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji planowanej przez inwestora inwestycji celu publicznego. Charakter zaskarżonej decyzji przemawia za stwierdzeniem, iż nie może ona ograniczać skarżącej w dysponowaniu swoją własnością. Inwestor chcąc realizować inwestycję na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, będzie musiał w przyszłości, na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę, uzyskać tytuł prawny do dysponowania daną nieruchomością na cele budowlane (pkt. 3 decyzji). Zatem, na obecnym etapie postępowania inwestycyjnego, zarzut skarżącej dotyczący ograniczenia jej prawa własności należy uznać za przedwczesny. Odparcia wymaga również zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 p.z.p. Jak wynika z decyzji organu I instancji planowana inwestycja została uzgodniona postanowieniem z [...] listopada 2006r. - przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - z Zarządem Dróg Powiatowych w zakresie wpływu inwestycji na drogę powiatową (działka nr [...]). Nadto w pkt 4 decyzji z [...] grudnia 2009 r. wskazano, iż należy uzgodnić z zarządcą drogi powiatowej (ul. [...]) warunki techniczne przejścia linii napowietrznej nad istniejącą drogą. To uzgodnienie będzie niezbędne na etapie ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu nie mogą także odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji zarzuty dotyczące posługiwania się przez organ nieaktualnymi dokumentami geodezyjnymi (choć zarzut zasadny, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia) oraz nierozważenia stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym planuje się sporną inwestycję. Taka analiza została przez organ przeprowadzona. Ustalono bowiem w toku postępowania zarówno stan prawny, jak i faktyczny nieruchomości, przez które ma prowadzić linia napowietrzna, a w szczególności działki nr [...]. Słusznie organ zauważył, iż nie jest to droga publiczna, lecz grunt ten stanowi "drogę dojazdową" do wydzielonych działek, będącą we współwłasności kilku osób, czego dowodem są dołączone do akt sprawy wypisy z rejestru gruntów. Z powyższego wynika więc, iż jest to grunt zajęty pod wewnętrzną komunikację gospodarstw, poszczególnych nieruchomości nie będący drogą w rozumieniu rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Również zarzut, iż dana inwestycja byłaby planowana przez środek określonych nieruchomości, nie mógłby odnieść skutku, a to z tego względu, iż organ jest związany wnioskiem inwestora, więc nie może samodzielnie dokonać zmiany lokalizacji inwestycji. Nie może również oceniać celowości i zasadności projektowanej inwestycji. Kwestionowanie zatem decyzji w tym zakresie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż z akt sprawy, w tym z załączonej przez skarżącą do skargi mapy, nie wynika aby planowana inwestycja zaprojektowana została przez środek nieruchomości o nr [...] i w ogóle nie ma przebiegać przez działki nr [...] i [...]. Odnosząc się z kolei do załączonych do skargi dokumentów, tj. aktu notarialnego z [...] lipca 2006 r. i postanowienia SKO w C. z [...] stycznia 2009 r. wskazać należy, iż dokumenty te nie mogłyby mieć wpływu na poczynione przez organ ustalenia, dotyczą one bowiem nieruchomości nie objętych terenem planowanej inwestycji. Sąd podziela nadto pogląd organu, iż okoliczność, że właściciel nieruchomości nr [...] wyciął wiele drzew na skraju lasu na działce nr [...] w celu umożliwienia zaprojektowania linii energetycznej oraz wybudowania drugiej drogi dojazdowej od strony zachodniej, wykorzystując błędny zapis w akcie notarialnym dotyczącym zakupu jego działki o pow. [...] ha, nie ma żadnego wpływu na prowadzone przez organ postępowanie, a zatem na ocenę zaskarżonej decyzji przez Sąd. Niniejsze postępowanie sądowe dotyczy legalności decyzji z [...] stycznia 2010 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kwestia wycięcia bądź nie drzew przez właściciele działki nr [...] nie mieści się w granicach kontrolowanej sprawy, zatem nie mogła mieć żadnego wpływu na treść wydanej decyzji, ani na jej ocenę dokonaną przez Sąd. Kolejny zaś zarzut skarżącej, iż organ przy rozpatrywaniu sprawy posługiwał się nieaktualnymi dokumentami należy uznać za zasadny. Przypuszczalnie skarżąca podnosząc ów argument miała na myśli mapę, na której został oznaczony przebieg inwestycji, stanowiącą integralną część decyzji ustalającej warunki realizacji inwestycji celu publicznego. Otóż istotnie oryginał tej mapy został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...] sierpnia 2005r, a jej kopia została poświadczona z oryginałem [...] października 2006r. Mapa ta nie uwzględnia zatem jeszcze dokonanego podziału działki [...] na działki o nr [...],[...] i [...]. Niemniej jednak okoliczność ta - w ocenie Sądu - nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem brzmienie decyzji z [...] grudnia 2009r. w tej kwestii jest prawidłowe. Decyzja ustala bowiem warunki lokalizacji dla inwestycji celu publicznego dokładnie opisanej w stanie sprawy na terenie działek o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], zatem zgodnie z aktualnym stanem prawnym i faktycznym. Ponadto organ zapewnia czynny udział w sprawie O. K., która w 2008r. nabyła po podziale działkę nr [...]. W skład materiału dowodowego sprawy wchodzą także aktualne wypisy z rejestru gruntów, gdyż obrazujące stan na dzień [...] października 2009r. Konkludując stwierdzić należy, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] stycznia 2010 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Burmistrza Miasta P. z [...] grudnia 2009 r. odpowiadają prawu. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.