IV SA/Wa 616/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Aneta Opyrchał po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] grudnia 2006r., nr [...] w przedmiocie zgody na wypłatę ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy postanawia: odrzucić skargę. Z. S. wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] grudnia 2006r, nr [...], w sprawie wyrażenia zgody na wypłatę Burmistrzowi T. ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Przewodniczący Rady Miejskiej, działając w imieniu Rady - w odpowiedzi na skargę - wniósł m. in. o odrzucenie skargi. Podkreślił, iż skarżący przed wniesieniem skargi nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, co oznacza iż nie dostosował się do wymogu wynikającego z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminy - zwanej dalej: ustawą o s.g. (Dz.U. nr 142, poz. 1591, ze zm.). Nadto, wskazał iż przewodniczący rady miejskiej zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o s.g. nie jest organem gminy, a do jego obowiązków należy wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie jej obrad. Organami gminy -stosownie do art. 11 ww ustawy - są rada gminy i burmistrz. Sąd zważył co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż Sąd pomimo wskazania jako "strony skarżonej" przewodniczącego Rady Miejskiej w T., rozpoznał skargę jako wniesioną na uchwałę Rady Miejskiej w T. Uznał, iż z treści skargi, jak i wyraźnego wskazania przedmiotu skargi, wynika iż skarżący w zasadzie kwestionuje zgodność z prawem uchwały, którą podjęła Rada Miejska w T., a nie jej przewodniczący. Skargę do sądu administracyjnego - stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Przy czym to wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy. Jak słusznie zauważył organ - w odpowiedzi na skargę - skarżący przed wniesieniem skargi nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Wymóg ów nakłada na każdego, kogo interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej art. 101 § 1 ustawy o s.g. Tak więc, jeżeli skarżący uważał, iż jego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą, to wniesienie skargi winien poprzedzić wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Wobec faktu, że tego nie uczynił skargę należało uznać za niedopuszczalną. Dodatkowo wymaga podkreślenia, iż nawet gdyby Sąd przedmiotową skargę potraktował jako skargę na przewodniczącego Rady Miejskiej w T., to również skarga byłaby niedopuszczalna z poniższego powodu, wspomnianego także w odpowiedzi na skargę. Uprawnienia sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta - stosownie do art. 3 § 2 pkt 1-8 P.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skargi na: 1) decyzje administracyjne; 1) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 2) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 11 a ustawy o s.g. organami gminy są rada gminy i wójt (burmistrz, prezydent miasta). Przewodniczącemu rady gminy ustawa o samorządzie gminy wyznaczyła zadania wyłącznie w zakresie organizowania pracy rady oraz prowadzenia obrad rady (art. 19 ust. 2 zd. 1 ustawy o s.g.). Nie jest więc organem administracji publicznej i nie posiada wynikających bezpośrednio z ustawy uprawnień do wydawania aktów bądź podejmowania czynności z zakresu administracji publicznej. Oznacza to, iż działanie przewodniczącego Rady Miejskiej nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Mając na względzie powyższe skargę Z. S. należało uznać za niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. odrzucić.