IV SA/Wa 618/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant spec. Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "organ II instancji", "SKO") z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Zarządu [...] (dalej: "Zarząd [...]" lub "organ I instancji") z dnia [...] października 2018 r., nr [...], odmawiająca ustalenia lokalizacji celu publicznego dla inwestycji polegającej na rozbudowie obiektu sportowego – kortów tenisowych na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...], położonych przy ul. [...]na terenie [...] w [...]. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z [...] maja 2018 r., uzupełnionym [...] i [...] lipca 2018 r., [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "[...] Sp. z o.o.", "wnioskodawca" lub "skarżąca") wystąpiła o ustalenie lokalizacji opisanej wyżej inwestycji. W dniu [...] października 2018 r. wnioskodawca złożył korektę wniosku w zakresie zmiany liczby kondygnacji i maksymalnej wysokości planowanej inwestycji. Planowana inwestycja została zlokalizowana na działkach stanowiących własność prywatną (użytek gruntu LsV, N, PsV, RIVb, RV, RVI i RIVb). Ostatecznie, postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. Zarząd [...] zawiadomił wnioskodawcę o wszczęciu postępowania, o czym dokonał również stosownych obwieszczeń. W dniu [...] października 2018 r. do organu I instancji wpłynął sprzeciw od G. i W. małż. M. oraz od M. i M. małż. M. w sprawie nielegalnej budowy obiektu sportowego – kortów tenisowych wraz z wnioskiem o przeprowadzenie wizji w terenie, która została przeprowadzona w dniu [...] października 2018 r. Planowana inwestycja otrzymała negatywna rekomendację Zarządu [...] zgodnie z wnioskiem nr [...] z dnia [...] października 2018 r. Decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...], organ I instancji odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji ze względu na niespełnienie warunku zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018, poz. 1945, dalej: "u.p.z.p."), tj. warunku, iż teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. O wydaniu decyzji organ I instancji dokonał stosownych obwieszczeń. W ustawowym terminie odwołanie od ww. decyzji wniosła [...] Sp. z o.o., wskazując, iż wydając skarżoną decyzję organ I instancji wadliwie zinterpretował art. 51 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w związku z art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2017 r., poz. 1161 dalej: "u.g.r.l.") oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. 2018, poz. 2129, dalej: "uol"). W uzasadnieniu podniesiono, że grunt oznaczony jako leśny ma powierzchnię 210 m2, a więc mniej niż przewidziana w ustawie powierzchnia 1.000 m2 (0,10 ha). Zdaniem odwołującej się, teren inwestycji objętej wnioskiem spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz złożonego odwołania, SKO ustaliło, że jak wynika z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Organ II instancji wskazał, że teren, na którym planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a zatem przedsięwzięcie powinno zostać zlokalizowane w drodze decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego. SKO wskazało, że stosownie do art. 2 ust. 2 pkt 1 u.g.r.l., gruntami leśnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty określone jako lasy w przepisach o lasach. W myśl zaś art. 3 pkt 1 uol, lasem w rozumieniu ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony. Organ II instancji zauważył, że las na działce nr [...] objętej wnioskiem zajmuje jedynie 0,0210 ha, ale należy brać pod uwagę, że użytek "lasy" występuje również, jak wynika z załącznika graficznego nr 1 do zaskarżonej decyzji, na sąsiednich działkach (np. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]) tworząc powierzchnię wielokrotnie większą niż 0,10 ha. SKO wskazało, że czynnikiem decydującym o zakwalifikowaniu gruntów jako las w rozumieniu ustawy o lasach jest ogólna powierzchnia gruntów zadrzewionych, wśród których znajduje się teren objęty wnioskiem. Organ II instancji podkreślił, że wykładni art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. należy dokonać w odniesieniu do art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 u.g.r.l. Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei art. 7 ust. 2 pkt 5 (przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne pozostałych gruntów leśnych - a więc niestanowiących własności Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażonej po uzyskaniu opinii izby rolniczej) nie powinien być interpretowany w oderwaniu od treści art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., który nakazuje ustalić, czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Natomiast terenem w rozumieniu tego przepisu jest teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie lokalizacji celu publicznego, czyli w niniejszej sprawie cały obszar działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że teren, którego dotyczy wniosek, powinien być w tym wniosku konkretnie oznaczony i przedstawiony na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, linie rozgraniczające teren inwestycji powinny być bowiem określone w decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego. Zdaniem organu II instancji, ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działek objętych wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej ich części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana). Decyzja taka przesądza jedynie, że na konkretnych działkach wskazanych we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia (z określonymi jego parametrami), ale nie określa dokładnego położenia inwestycji na rzeczonych działkach. W konsekwencji, na tym etapie nie rozstrzyga się, która część działek przeznaczona będzie na cele nieleśne. W ocenie SKO, nie jest uzasadnione stanowisko prowadzące do pojmowania "terenu" z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jako części działki przewidzianej do zmiany zagospodarowania lub zabudowy przez inwestora. Organ II instancji wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby właściwy organ wydał zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych znajdujących się na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym na cele nieleśne, co w rezultacie sprawia, że w stosunku do takich gruntów nie będzie możliwe ustalenie warunków zabudowy. Oznacza to, że dla części obszaru objętego wnioskiem inwestora, stanowiącego grunty leśne, niemożliwe będzie wydanie decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego, bowiem przeznaczenie ich na cele nieleśne może nastąpić wyłącznie w planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Kolegium, podniesione w odwołaniu zarzuty należało uznać za nieuzasadnione. Nie zgadzając się z powyższym, [...] Sp. z o.o. zaskarżyła decyzję SKO w całości, zarzucając jej błędne ustalenie stanu faktycznego, tj. ustalenie charakteru działek sąsiadujących z terenem inwestycji oraz nieprzeprowadzenie w sposób szczegółowy i wszechstronny postępowania, a tym samym naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ błędnie wskazał, iż grunt oznaczony w ewidencji jako las na działce [...] o powierzchni 0,0210 ha jest objęty ochroną ze względu na to, ze stanowi zwartą powierzchnię lasu w połączeniu z działkami sąsiednimi. Skarżąca zwróciła uwagę, że w decyzji napisano, iż na działce sąsiedniej [...] oraz dalszych ([...] oraz [...]) występuje "użytek lasy", a w rzeczywistości na załączonej do decyzji mapie (załącznik graficzny nr 1) na ww. działkach widnieje użytek Tp, stanowiący kategorię gruntów zabudowanych – terenów komunikacyjnych przeznaczonych pod budowę dróg publicznych. Fragment działki oznaczony w ewidencji jako użytek leśny ([...]) o powierzchni 210 m2 nie stanowi części zwartego użytku leśnego większej powierzchni, ponieważ graniczy z działkami rolnymi oraz drogami publicznymi i jest oddalony od najbliższego lasu o kilkadziesiąt metrów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, dodatkowo podniosła zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., poprzez nieprzedstawienie do uzgodnienia projektu decyzji organowi właściwemu w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Zdaniem [...] Sp. z o.o., nawet decyzja odmawiająca lokalizacji inwestycji celu publicznego powinna być sporządzona w formie projektu i przedstawiona do stosownych uzgodnień. Ponadto pismem z dnia [...] listopada 2019 r. (przedłożonym na rozprawie) uczestnicy postępowania: M. M., G. M., W. M. oraz K. M. wnieśli o oddalenie skargi. Uzasadniając swoje stanowisko, uczestnicy postępowania wskazali na niedogodności wynikających z budowy inwestycji objętej wnioskiem, co z kolei bezpośrednio oddziaływuje na ich komfort zamieszkiwania w sąsiedztwie działek objętych niniejszym postępowaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz.2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018, poz. 1945). Z art. 51 ust. 1 pkt. 2 u.p.z.p. wynika, że w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym decyzje wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 u.p.z.p.). Z kolei zgodnie z art. 54 u.p.z.p., decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych: 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Art. 2 pkt 5 u.p.z.p. definiuje pojęcie inwestycji celu publicznego. Mówi on, że ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego", należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm.; dalej "u.g.n."). Zgodnie z art. 6 pkt 6 u.g.n., celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie publicznych obiektów sportowych. Ustawowa definicja "inwestycji celu publicznego" zawiera dwa podstawowe kryteria odróżniające: pierwszym jest jej zakres, tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym, zaś drugim jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n.. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi, by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 u.p.z.p. Podnieść w tym miejscu należy, że Sąd w całości podziela ustalenia organów obu instancji i wyrażoną przez nie ocenę prawną stanu faktycznego. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy, iż wniosek inicjujący przedmiotowe postępowanie dotyczył inwestycji, o której mowa w przywoływanym powyżej art. 6 pkt 6 u.g.n. Dokonując wykładni językowej tego przepisu należy zwrócić szczególną uwagę na jego brzmienie. Otóż w jego myśl, celem publicznym jest między innymi budowa i utrzymywanie publicznych obiektów sportowych. Strony w niniejszym postępowaniu nie negowały zakwalifikowania inwestycji jako celu publicznego. Spór sprowadzał się do tego, czy przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na rozbudowie obiektu sportowego, w stosunku do terenu, na którym planowana jest inwestycja, wymagana jest zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo czy teren ten powinien być objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak wynika z akt sprawy, inwestycja polegająca na rozbudowie obiektu sportowego – kortów tenisowych, objęta wnioskiem z dnia [...] maja 2018 r. jest położona na obszarze, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ponadto zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśnie, nie została dokonana przed sporządzeniem planu zagospodarowania przestrzennego, który utraciłby moc z dniem [...] grudnia 2003 r. W tej sytuacji, w myśl art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., dla terenu leśnego możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji niezgodnej z leśnym przeznaczeniem tego gruntu jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: 1) wydana została decyzja wyrażająca zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne; 2) teren leśny jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.; 3) planowana inwestycja mieści się w zakresie celu zmiany przeznaczenia gruntu leśnego, określonego w "starym" miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. należy interpretować w odniesieniu do art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 u.g.r.l. Zgodnie z art. 7 ust. 1 przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei ust. 2 pkt 5 tego artykułu stanowi, iż przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne pozostałych gruntów leśnych wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Sąd podkreśla, że terenem w rozumieniu ww. przepisów jest cały teren, który obejmuje wniosek skarżącego (inwestora), a zatem cały obszar działek o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] i [...], przy czym, na działce o numerze ewidencyjnym [...] znajdują się grunty leśne. Ze zgromadzonego w sprawie materiału nie wynika, aby w stosunku do działek objętych wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Oznacza to, że przy braku takiej zgody ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest możliwe. Ponadto art. 7 ust. 1 u.g.r.l. nie daje wątpliwości co do tego, iż zmiana przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele może być dokonana wyłącznie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a warunkiem przeznaczenia określonych gruntów leśnych na cele nieleśne jest uprzednie wyrażenie zgody przez właściwe organy na taką zmianę. W niniejszym postępowaniu nie zostało wykazane, aby w stosunku do działek objętych wnioskiem ww. zgoda została wydana, jak też aby nastąpiła zmiana przeznaczenia gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stąd też, przy niespełnianiu warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., nie ma znaczenia powierzchnia gruntu leśnego na działce o numerze ewidencyjnym 18/2, ponieważ na części obszaru tej działki znajdują się grunty leśne. Sąd wskazuje, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczy całego obszaru działki objętej wnioskiem, ale nie określa przy tym dokładnego położenia danej inwestycji na wskazanej działce, tj. nie wskazuje, która część działki zostanie przeznaczona na cele nieleśne. W takiej sytuacji niemożliwe jest wydanie decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego dla działek objętych wnioskiem z dnia [...] maja 2018 r., gdyż nie jest możliwe ustalenie lokalizacji inwestycji tylko dla części działki. Sąd uznaje również za chybiony zarzut podniesiony na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r., tj. naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., poprzez nieprzedstawienie uzgodnienia projektu przy wydawaniu decyzji organowi właściwemu w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Podkreślenia wymaga fakt, iż wobec niespełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego musi być odmowna. A zatem, w takiej sytuacji bezprzedmiotowym staje przygotowywanie projektu i jego uzgadnianie, skoro pomimo takiego projektu decyzja i tak byłaby negatywna. Sąd nie stwierdził także, by doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Organ dołożył bowiem należytej staranności przy wyjaśnianiu spornych okoliczności. Wywód przeprowadzony przez organ co do ustaleń faktycznych, jak i kwalifikacji prawnej zaistniałych okoliczności jest dostatecznie szczegółowy i odnosi się do wszystkich kluczowych elementów sprawy. Organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Poza tym Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji, ani w utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, jak też w całym przeprowadzonym w sprawie postępowaniu administracyjnym naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania tych decyzji z obrotu. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Sąd nie znalazł podstaw do uznania, iż podlega ona wyeliminowaniu z obrotu prawnego, stąd skarga podlegała oddaleniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.