IV SA/Wa 62/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie asesor WSA Jakub Linkowski,, asesor WSA Wanda Zielińska - Baran, Protokolant Grażyna Dalba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 lipca 2004 sprawy ze skargi M. C. na decyzję Rady Gminy K. z dnia [...] grudnia 2003 Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" Gminy K. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od rady Gminy w K. na rzecz skarżącej M. C. kwotę 300 zł (trzysta) tytułem zwrotu kosztów postępowania. M.C. wniosła zarzut do wyłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kwestionując zapisy tego projektu w zakresie przeznaczenia w planie części działki [...], której jest właścicielką pod projektowaną drogę. W zarzucie podnosi, że w przypadku realizacji projektowanej drogi będzie narażona na niebezpieczeństwo powodowane ruchem samochodów tuż koło domu a wyłączenie pasa gruntu o szerokości 12 m pod drogę spowoduje, że działka stanie się bezwartościowa. Rozpoznając zarzut Rada Gminy w K. uchwałą z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [....] powołując się na art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut odrzuciła w części dotyczącej projektowanego ciągu pieszo-rowerowego o szerokości 2,5 m. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że zarzut skarżącej został uwzględniony przez Wójta i zrezygnowano z projektowanej drogi. Ustalenie to zostało zastąpione w projekcie planu ciągiem pieszo-rowerowym o szerokości 2,5 m który nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa związanego z bliską lokalizacją tego szlaku komunikacyjnego od domu. Proponowany przez M.C. wariant lokalizacji drogi na terenie należącym do P. nie jest możliwy do zrealizowania, gdyż P. nie wyraziła na to zgody. Zatem Rada odrzuciła zarzut w części nieuwzględnionej przez Wójta a dotyczącej projektowanego ciągu pieszo-rowerowego. Choć ustalenie projektu planu narusza interes prawny skarżącej to jednak w ocenie organu naruszenie to nie jest związane z jednoczesnym naruszeniem porządku prawnego ani też z nadużyciem przez gminę przysługującego jej władztwa planistycznego. Projektowany ciąg jest odpowiedzią na zapotrzebowanie mieszkańców tego rejonu. Skarżąca nie zaproponowała żadnych realnych rozwiązań zaś Rada nie znalazła alternatywy umożliwiającej pogodzenie interesów skarżącej z interesem publicznym. W przypadku uznania, że ustalenia planu wpłynęły niekorzystnie na sposób korzystania z nieruchomości skarżąca może żądać naprawienia naruszeń jej interesów na podstawie art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez żądanie zapłaty odszkodowania, wykupu nieruchomości lub jej zamiany lub też zaspokojenia roszczeń w trybie przepisów rozdziału 5 działu III ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniesiona skarga prowadzi do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. W sprawie niniejszej nie ma wątpliwości, że pismo skarżącej z dnia 4 sierpnia 2003 r. skierowane do Wójta Gminy w K. kwestionujące ustalenia projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu miało charakter zarzutu. Projekt planu zakładał bowiem ingerencję w sferę interesu prawnego skarżącej (prawo własności) poprzez ustalenie drogi na działce [...] stanowiącej jej własność. Stosownie do treści art. 18 ust.2 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wniesione zarzuty i protesty do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu rozpoznaje Wójt. Nieuwzględnione zarzuty i protesty w terminie nie dłuższym niż 30 dni przedstawia Radzie Gminy. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że Wójt gminy uwzględnił zarzut skarżącej i odstąpił od ustalenia w projekcie planu drogi o szerokości 12 m. Uwzględnienie zarzutu przez Wójta oznacza, że zarzut nie podlega rozpoznawaniu przez Radę Gminy. W przypadku dokonania zmian w projekcie planu po jego wyłożeniu do publicznego wglądu w tym w wyniku uwzględnienia zarzutu ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania zmian procedurę planistyczną określoną w art. 18 ust. 2 (art. 25 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Organ przyznał, że po uwzględnieniu zarzutu skarżącej przez Wójta dokonano zmiany ustaleń w projekcie planu. W miejsce kwestionowanej drogi zaprojektowano ciąg pieszo-rowerowy o szerokości 2,5 m. O zmianie projektu planu skarżąca została powiadomiona ( przyznała to na rozprawie). Nie akceptując nowego ustalenia miała prawo wniesienia zarzutu. Z akt nie wynika by wniosła zarzut kwestionujący to ustalenie. Na rozprawie wyjaśniła, że w rozmowie z Wójtem nie wyraziła zgody na przebieg projektowanej ścieżki rowerowej przez swoją działkę, co nie jest równoznaczne z wniesieniem zarzutu. Stosownie do treści art. 24 ust. 2 zarzut należy wnieść na piśmie. W zaskarżonej uchwale mowa jest o zarzutach wniesionych przez M.C.. Jest to niezręczność redukcyjna bowiem z protokołu sesji Rady Gminy z dnia [...] grudnia 2003 r. wynika, że Wójt odczytał zarzut, który Rada w części odrzuciła. Skoro zarzut kwestionujący przebieg projektowanej drogi został uwzględniony przez Wójta a skarżąca nie wniosła zarzutu do nowych ustaleń projektu planu dotyczących ciągu pieszo-rowerowego to podjęcie przez Radę Gminy uchwały odrzucającej zarzut "w części dotyczącej ciągu pieszo-rowerowego o szerokości 2,5" nastąpiło z obrazą art. 24 ust. 3 cyt. ustawy. Skutkuje to stwierdzeniem nieważności tej uchwały. Należy też wskazać, że stanowisko Rady iż ustalenie przebiegu projektowanej drogi (ścieżki) nie pozostaje w sprzeczności w obiektywnym porządkiem prawnym wymagało wykazania, że kwestionowane rozwiązanie planistyczne ingerujące w prawo własności skarżącej jest konieczne, a jej propozycja dotycząca realizacji drogi na terenie należącym do P. niemożliwa. Ograniczanie się do argumentu, że P. nie wyraziły na to zgody nie można uznać za wystarczające zwłaszcza, że nie ma jasności czy brak zgody dotyczył projektowanej drogi czy też ścieżki. Propozycja skarżącej zawarta w zarzucie dotyczyła lokalizacji drogi na terenie należącym do P.. Z tych wszystkich względów orzeczono jak sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 02. 153 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę –prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz.1271).