IV SA/Wa 62/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2009 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2008 r., nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego S. D. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2008 r., o ustaleniu warunków zabudowy dla nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i jego rozbudowy przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisało przebieg sprawy wskazując, iż w odwołaniu, wniesionym przez p. S. D., podniesiono zarzut, braku zgody na rozbudowę obiektu, który miałby oprzeć się o ścianę istniejącego budynku skarżącego. Organ przytoczył regulacje dotyczące zasad ustalania warunków zabudowy - art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz wskazał na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), zwane dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury Stwierdzono, iż po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego (w tym analizy cech i funkcji zagospodarowania terenu) i zapoznaniu z zarzutami podniesionymi w odwołaniu, ocenić trzeba decyzję organu I. instancji jako odpowiadającą prawu. Odnosząc się do treści odwołania wskazano, iż kwestia posadowienia budynku w zgodzie z wymaganiami prawa budowlanego nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. W skardze na tą decyzję, właściciel sąsiedniej działki, p. S. D. ponownie podniósł, iż nie wyraża zgody na wykorzystanie do nadbudowy istniejącej ściany swojego budynku mieszkalnego. Wskazano również na naruszenie przepisów postępowania (art. 7, 77, 107 § 3 oraz art. 8 i 11 K.p.a). Wniesiono o zwrot kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie z przyczyn w niej podniesionych. Sąd, w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, jak i postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Naruszenie przepisów dotyczy istotnej kwestii wyjaśnienia spełnienia wymagania tzw. "dobrego sąsiedztwa", jak i ustalenia w decyzji wymagań służących jego zapewnieniu przy realizacji zabudowy. Dla właściwego rozumienia treści normatywnej regulacji w tym zakresie należy mieć na uwadze następujące uwarunkowania. Generalną zasadą, którą trzeba się kierować odczytując treść normatywną przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest przyjmowanie "ładu przestrzennego", jako podstawy działań w zakresie ustalania zasad i zagospodarowania terenów (art. 1 ust. 1 pkt. 2). W świetle ustawy powinny być brane pod uwagę takie względy jak wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, oraz m.in. walory architektoniczne i krajobrazowe, jak i prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 2, 3 i 7). Ochrona prawa własności, w pewnym kontekście wykonywania tego prawa, w szerokim zakresie pozostaje w pełnej zgodności z realizacją celów określonych w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy. Równocześnie z reguły, wynikające z tych regulacji zasady, prowadzą jednak do ograniczenia prawa własności w płaszczyźnie możliwości swobodnej zabudowy nieruchomości. Nieuprawniony jest wniosek, iż wobec tego przepisy ustawy należy rozumieć w ten sposób, aby w jak najszerszym zakresie zapewnić wykonywanie prawa własności, w sferze możliwości swobodnej zabudowy nieruchomości. Kwestia ta ma istotne znaczenie dla właściwego odczytania treści normatywnej art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym wyrażona została zasada tzw. "dobrego sąsiedztwa". Prawo własności jest wartością chronioną normami rangi konstytucyjnej (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP), przy czym prawo to może być ograniczone jedynie na mocy ustawy (art. 64 ust. 3 i 233 ust. 3 Konstytucji). Ramami prawa materialnego wyznaczającymi zakres możliwości korzystania z własności (w tym statuującymi właściwe ograniczenia) są m.in. przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawodawca określił w niej z jednej strony uprawnienie swobodnej zabudowy nieruchomości w granicach prawa (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy). Z drugiej strony podkreślono uprawnienie do ochrony interesu prawnego innych osób przy zabudowie terenów nienależących do nich. Do osób tych trzeba zaliczyć m.in. właścicieli sąsiednich działek. Trzeba mieć bowiem na względzie, iż zabudowa działki sąsiedniej rzadko pozostaje faktycznie bez żadnego wpływu na warunki korzystania z działki przyległej. Oczywistym przykładem tego stanu rzeczy może być np. realizacja wysokiej, intensywnej zabudowy obok niewielkiego budynku mieszkalnego. Choć może być ona w szczególnych przypadkach dopuszczalna, nie pozostanie bez wpływu na warunki korzystania z nieruchomości sąsiednich a więc faktycznie zakres korzystania z prawa własności w kontekście konieczności znoszenia uciążliwości. Faktyczne oddziaływanie występuje w takim przypadku również pomimo zachowania odnośnych wymagań techniczno-budowalnych np. odnośnie dostępu światła dziennego. Trzeba przy tym mieć na uwadze, iż z uwagi na poddanie w tym kontekście kwestii ochrony własności regulacjom prawa administracyjnego wyłączona jest jego ochrona na zasadach ogólnych wyznaczonych ramami art. 222 § 1 w zw. z art. 140 i 144 K.c. Organ administracji, orzekając w sprawie warunków zabudowy, musi mieć na uwadze zarówno interes publiczny (np. zachowanie ładu architektonicznego, walorów krajobrazowych) jak i ochronę interesu prywatnego właścicieli sąsiednich nieruchomości. Powyższe spostrzeżenia prowadzą do wniosku, iż prawodawca, gwarantując konstytucyjnie ochronę własności i określając ramy korzystania z prawa własności nieruchomości w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie przyznał normatywnie, w sferze wykonywania prawa własności, prymatu prawu zabudowy nieruchomości nad prawem do korzystania z nieruchomości sąsiednich, w kontekście znoszenia uciążliwości związanych z zabudową przyległych terenów. W tym świetle norma art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odgrywa istotne znaczenie z jednej strony, jako przepis określający ramy dopuszczalnej zabudowy działki w kontekście uprawnienia właściciela (innej osoby mającej tytuł do nieruchomości), z drugiej zaś przepis gwarantujący zakres korzystania z nieruchomości już zabudowanych w kontekście uciążliwości związanych z zagospodarowaniem terenów przyległych. Wprowadzenie w 2003 roku, ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, normy art. 61 ust. 1 pkt 1 ukształtowało nowe zasady urzeczywistnienia ładu przestrzennego, na terenach nie objętych planami zagospodarowania. Jednocześnie, na takich terenach, ukonstytuowało dla właścicieli nieruchomości zagospodarowanych ustawowe prawo żądania uwzględnienia charakteru zagospodarowania przyległego terenu w kontekście powstawania potencjalnych uciążliwości z tym związanych, co określa zakres faktycznego korzystania z prawa własności nieruchomości. Uprawnienia te są niewątpliwie szersze niż wynikające wyłącznie z obowiązku uwzględniania wymagań techniczno-budowlanych, ustanowionych na podstawie przepisów odrębnej ustawy. Treść zasad kształtowania ładu przestrzennego, jak i zakres nabytych przez właścicieli przyległych nieruchomości uprawnień, trzeba rozważać mając jednocześnie na uwadze generalne zasady ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - m.in. regułę uwzględniania ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1), rozumianego jako kształtowanie przestrzeni tak aby tworzyła ona harmonijną całość. Przestrzeń powinna być kształtowana także z uwzględnieniem, w uporządkowanych relacjach, wszelkich uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, społeczno-gospodarczych, środowiskowych czy kompozycyjno-estetycznych (patrz art. 2 pkt 1 ustawy). Należy także uwzględnić walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy). W tym kontekście Sąd podziela generalnie, prezentowany w judykaturze i piśmiennictwie pogląd, iż wymaganie w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów cech i wskaźników zabudowy, wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, można odnosić w określonych przypadkach także do innych działek sąsiednich niż działki przyległe do terenu planowanej inwestycji, skoro prawodawca wprost nie wskazał, iż chodzi wyłącznie o działki przyległe. Konstatację taką może potwierdzać pośrednio treść normatywna rozporządzenia Ministra Infrastruktury, jak i konkretne względy celowościowe. W pewnych bowiem przypadkach kontynuacja zabudowy, w nawiązaniu do istniejącej na terenie przyległym, mogłaby prowadzić wyłącznie do utrwalenia chaosu architektonicznego (np. przy działkach z zabudową wymagającą rewitalizacji lub gdy funkcja istniejącego na działce przyległej obiektu odbiega istotnie od jednorodnej zabudowy na dalszych działkach). Pominięcie parametrów zagospodarowania działki przyległej do terenu planowanej inwestycji, jako wyjątek od zasady, może mieć miejsce w sytuacji, gdy przemawiają za tym konkretne wymagania ładu przestrzennego, czy inne normatywne przesłanki. Z uwagi na generalne cele ustawy jak i wskazany wcześniej gwarancyjny charakter obowiązku kontynuacji funkcji, parametrów i cech zabudowy na działkach sąsiednich m.in. dla właścicieli przyległych nieruchomości, nie dopuszczalne byłoby odnoszenie analizy do działek dalej położonych, gdy nie ustalono, iż będzie to służyć ukształtowaniu ładu przestrzennego z uwagi np. na jednorodną odmienną zabudowę terenów sąsiednich. Racjonalnemu i wnikliwemu rozważeniu wskazanych kwestii powinna służyć analiza sporządzona w myśl § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Odnosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić co następuje. Zaskarżona decyzja nie czyni zadość wymaganiom prawa materialnego odnośnie obowiązku określenia obowiązującej linii zabudowy. W myśl pkt 1.1. tiret 1 decyzji organu I. instancji obowiązującą linię zabudowy określa załącznik nr 1 do decyzji. Z kolei z treści tego załącznika wynika, iż wskazana na nim linia oznacza "nieprzekraczalną linie zabudowy". W rozumieniu nomenklatury, stosowanej w planowaniu przestrzennym, określenie to przypisano linii, która nie może być przekroczona przy realizacji zabudowy. Nie oznacza ona natomiast linii, wzdłuż której ma być zlokalizowana fasada (ściana frontowa) budynku. Prawodawca, określając normatywnie parametry i wskaźniki, przy których wykorzystaniu ma być urzeczywistniana zasada zachowania ładu przestrzennego przy realizacji zabudowy, zaliczył do nich "linie zabudowy" (art. 61 ust. 6 w zw. z ust. 7 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) określając, w § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury bardziej szczegółowo sposób ustalania wymagań w tym zakresie - wskazano zasady określania obowiązującej linii zabudowy. Decyzja organu I. instancji nie czyni zadość wskazanym wymogom, w pierwszym rzędzie z uwagi na nie określenie expressis verbis samej obowiązującej linii zabudowy lecz przywołanie znacznie mniej konkretnego wymagania, jakim jest nieprzekraczalna linia zabudowy. Linia taka może wprawdzie również służyć w pewnym aspekcie urzeczywistniania ładu przestrzennego (np. zapewnienie oddalenia zabudowy od pasa drogi) jednak w mniejszym zakresie niż ustalenie obowiązującej linii zabudowy. Ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy umożliwia bowiem usytuowanie elewacji budynku w dowolnej odległości w głąb działki i pod dowolnym kątem w stosunku do wskazanej linii. Oczywistym jest, iż kwestia ta nie pozostaje bez znaczenia z perspektywy zachowania ładu i harmonii zabudowy, co miał na uwadze prawodawca wskazując sztywne wymaganie ustalenia parametrów planowanej zabudowy w tym zakresie. Dodatkowo należy zauważyć, iż z analizy nie wynika, na jakiej podstawie wyznaczono wskazaną w załączniku do decyzji linie, o ile intencją organu było, aby linia ta stanowiła obowiązującą linie zabudowy w rozumieniu rozporządzenia - konkretnie, które z zasad wskazanych w jego § 4 miano na względzie. Część opisowa analizy nie zawiera uwag, z których wynikałoby, iż kwestia linii zabudowy została poddana bardziej szczegółowej analizie. Nie ma w niej opisu jak kształtuje się aktualna linia zabudowy (wskazuje się wyłącznie na "dużą dowolność" kształtowania zabudowy sąsiedniej - pkt 4) i dlaczego zasadnym jest wyznaczenie linii dla nowego obiektu w określony sposób (wskazano, iż linia stanowi przedłużenie zabudowy na działce sąsiedniej - choć w istocie przebiega pod innym kątem). Zgromadzony materiał dowodowy (rysunek) pozwala ocenić, iż linia zabudowy na analizowanym terenie nie jest jednorodna. Większość obiektów jest zlokalizowana ścianą frontową skośnie do linii drogi (łącznie z budynkiem, który ma podlegać rozbudowie - oznaczonym na mapie analizowanego terenu cyframi 1,2). Jedynie budynek na działce sąsiedniej, od strony zachodniej (działka skarżącego), skierowany jest ścianą frontową prawie równoległe do linii drogi. W analizie, ani w treści uzasadnienia decyzji nie wskazano, jakie położenie ściany frontowej budynku podlegającego rozbudowie czyniłoby zadość wymaganiom ładu przestrzennego, urzeczywistnianego m.in. z zachowaniem zasady tzw. dobrego sąsiedztwa. Nie można przyjąć w świetle obowiązujących zasad, iż wobec braku uporządkowania form zagospodarowania terenu dopuszczalna jest zabudowa dowolna - mogąca pogłębiać stan istniejący. Nowa zabudowa (czy przekształcenie form architektonicznych - jak w sprawie rozpatrywanej) jest możliwa, o ile odbywa się z zachowaniem potrzeby właściwego kształtowania ładu przestrzennego. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego gołosłowne jest także twierdzenie organów obu instancji, iż przy ustalaniu warunków zabudowy zostało zachowane wymaganie określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podobne do wcześniej sformułowanych uwagi można odnieść do treści analizy w zakresie dopuszczalnej intensywności zabudowy, wysokości zabudowy, szerokości elewacji frontowej czy geometrii dachu (parametry określone w myśl §. 5-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury).. Wskazanie, iż cechy zabudowy są zróżnicowane na obszarze objętym analizą, nie uprawnia do konkluzji jakoby zabudowa o dowolnych parametrach mieszczących się pomiędzy wielkościami występującymi na analizowanym terenie nie naruszała ładu przestrzennego, w kontekście uwarunkowań kompozycyjno-estetycznych, pod katem kształtowania przestrzeni w harmonijną całość (art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W szczególności nie wywiedziono zasadności proponowanego sposobu zabudowy ze sposobu zagospodarowania innych bezpośrednio przyległych działek, ani by przyjęte parametry stanowiły formy dominujące na analizowanym terenie.. Jak wskazano wcześniej, pojęcie "działki sąsiedniej", w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie musi wprawdzie odnosić się jedynie do działki bezpośrednio przyległej. Jednak uznając, iż punktem odniesienia dla kształtowania warunków zabudowy ma być działka (działki) inne niż bezpośrednio przyległa, organ nie może pomijać faktu, iż przy ustalaniu warunków zabudowy musi kierować się wymaganiami zapewnienia ładu przestrzennego w tym harmonijnego kształtowania przestrzeni i względami kompozycyjno – estetycznymi (art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wymagania te pominięto formułując przykładowo wnioski w analizie odnoszące się do kwestii geometrii dachu. Wskazano, iż jest ona na analizowanym terenie zróżnicowana (dachy płaskie, dwuspadowe i wielospadowe - pkt 8 analizy). Brak przeważającej formy geometrii dachów na analizowanym terenie nie oznacza, iż zastosowanie dachu o określonym kształcie na przebudowanym obiekcie zapewni kształtowanie ładu przestrzennego. Potrzeba kształtowania przestrzeni, jako tworzącej harmonijną całości, jak i względy kompozycyjno-estetyczne zawsze przemawiają w konkretnej lokalizacji (mając na względzie konkretne otoczenie, jak i inne parametry planowanego przedsięwzięcia) za stosowaniem dachów o określonej formie, jako realizujących najpełniej potrzebę kształtowania ładu przestrzennego w danym miejscu. Z reguły zasadne może być nawiązanie do form architektonicznych najbliższej zabudowy, choć w pewnych przypadkach mogą istnieć naturalnie przesłanki dla preferowania innych rozwiązań, w ramach realizacji zasady "dobrego sąsiedztwa". Nawet ustalenie przez sporządzającego analizę, iż na ocenianym terenie nie ma elementów dominujących, do których należałobym nawiązać (z przedmiotowej analizy nie wynika nawet, czy na terenie dominują określone formy), nie oznacza, iż nie ma konieczności określenia wymagań w tym zakresie, z zachowaniem reguły wynikającej z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Jak wskazano, nawet brak na danym terenie ładu przestrzennego w zakresie pewnych cechy zabudowy (np. geometrii dachów), nie oznacza, przy określaniu warunków zabudowy, możliwości dopuszczenia do pogłębienia tego stanu (poprzez określenie warunków przypadkowych np. wnioskowanych przez inwestora). Należałoby raczej, poprzez nawiązanie do cech zabudowy istniejącej (np. na działkach bezpośrednio przyległych), zapewnić warunki do kształtowania pewnych walorów kompozycyjno - estetycznych. Konkluzję taką, w kontekście określenia geometrii dachów, potwierdza treść § 8 wskazanego rozporządzenia. W przepisie tym wskazuje się, iż parametry zabudowy w tym zakresie określa się "odpowiednio" do występujących. Pojęcie odpowiednio oznacza, iż geometria dachu powinna nawiązywać do form istniejących, tworząc z nimi harmonijną całość, w myśl zasad wynikajacych z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazanej wadliwości materiału dowodowego, stanowiącego równocześnie integralną część decyzji organu I. instancji (patrz § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury), będącego podstawą dla konkretnego orzeczenia (ustalenia warunków zabudowy) nie dostrzegły orzekające w sprawie organy obu instancji. Organ odwoławczy jedynie ogólnikowo stwierdził, iż wymaganie "dobrego sąsiedztwa" zostało zachowane, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Odwołanie się, w rozpatrywanej sprawie, do materiału dowodowego, który nie powinien stanowić podstawy do wydania określonego orzeczenia stanowi naruszenie przepisów postępowania w zakresie właściwego wyjaśnienia sprawy (art. 7 i 77 § 1 K.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Ani bowiem orzekające organy administracji ani badający legalność orzeczenia sąd administracyjny nie mogą na jego podstawie ocenić, czy sformułowane konkluzje są trafne, a więc, czy spełnione są wymagania o charakterze materialnoprawnym. Analiza stanowiąca podstawę orzekania (jako załącznik do decyzji organu I. instancji) jest wprawdzie sporządzana przez osobę o potwierdzonych kwalifikacjach (w tym przypadku osoba wpisana na listę izby samorządu zawodowego architektów – art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Nie oznacza to jednak, aby opracowanie nie musiało czynić zadość podstawowym wymaganiom stawianym opiniom specjalistycznym. Powinno ono zawierać opis istniejącego stanu oraz konkluzje, z przytoczeniem argumentacji, które legała u podstaw ich sformułowania. Natomiast nie trafny jest zarzut w kwestii znaczenia braku zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości dla ustalenia warunków zabudowy odnośnie budynku, który przylega do granicy działki sąsiedniej. W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego prezentowane w zaskarżonej decyzji. Trafny jest wprawdzie zarzut skargi odnośnie naruszenia popisów postępowania, w zakresie właściwego wyjaśnienia sprawy, jednak wymagają bardziej szczegółowego inne kwestie niż podniesione w skardze. Z uwagi na potrzebę ponownego orzeczenia w spawie, na podstawie poprawnie sporządzonego materiału dowodowego, mając na uwadze zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.), Sąd uchylił zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzające je orzeczenie organu I. instancji. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 135, 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy. Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent W. orzeknie na podstawie właściwie sporządzonej analizy, uwzględniając wynikające z niej uwarunkowania związane z dotychczasową funkcją oraz cechami zabudowy i zagospodarowania terenu przyległego w kontekście zapewnienia wymagania tzw. "dobrego sąsiedztwa", w myśl oceny prawnej zawartej w niniejszym orzeczeniu.