IV SA/Wa 621/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w 28 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi S. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: - ustanowić radcę prawnego z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt IVSA/Wa 621/12, skarżący został zwolniony od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Po wydaniu w dniu 13 lutego 2013 r. wyroku oddalającego jego skargę na wskazaną w sentencji decyzję Wojewody [...], skarżący złożył na urzędowym formularzu kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, tym razem wnosząc o ustanowienie radcy prawnego do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od przedmiotowego wyroku. W ponownie złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym skarżący wskazał, że jego sytuacja materialna nie uległa poprawie od czasu wydania postanowienia o zwolnieniu go z kosztów sądowych. Z nadesłanego formularza PPF wynika, że skarżący w dalszym ciągu nie posiada wystarczających dochodów na poniesienie nie tylko kosztów związanych z wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego ale również zainicjowania i prowadzenia postępowania przed Naczelnym Sadem Administracyjnym. Wnioskodawca jest osobą samotną. Utrzymuje się z prac dorywczych, które przynoszą około 400-500 zł miesięcznie. Nie ma jakichkolwiek zasobów pieniężnych, nieruchomości, ani wartościowych przedmiotów. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należało zważyć, co następuje: Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast dla uzyskania prawa pomocy w zakresie częściowym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., koniecznym jest wykazanie przez wnioskodawcę, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący wnioskiem z dnia 21 maja 2012 r. zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych w niniejszej sprawie. Uwzględniając powyższy wniosek postanowieniem z dnia 14 czerwca 2012 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. W związku z tym, iż w dniu 20 maja 2013 r. skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, tym razem wnosząc o ustanowienie pełnomocnika w niniejszej sprawie, przedmiotowy wniosek winien być rozpatrywany pod kątem spełnienia przesłanek wynikających z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Oceniając wynikający z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. warunek zasadności przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, w kontekście przedstawionych we wniosku okoliczności faktycznych, stwierdzić należy, że skarżący wykazał, iż nie posiada, jak również nie jest w stanie zgromadzić, oszczędności, które mogłyby zostać wykorzystane do poniesienia jakichkolwiek kosztów toczącego się postępowania sądowoadministarcyjnego. Należy mieć bowiem na uwadze, iż możliwości finansowe składającego wniosek są niezwykle ograniczone. Skarżący nie uzyskuje stałych dochodów. Jedynym jego źródłem utrzymania jest praca dorywcza, z której uzyskuje ok. 400-500 zł miesięcznie. Ponieważ wnioskujący o przyznanie prawa pomocy nie posiada przedmiotów wartościowych, ani zgromadzonych oszczędności nie jest możliwe, by w ten sposób pozyskane być mogły środki potrzebne na prowadzenie sprawy przed sądem, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Tak rozumiane względy, nakazywały przyjąć, że składający wniosek nie ma możliwości samodzielnego wywiązania się z obowiązku poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Dodatkowo należy wskazać, iż ustanowienie pełnomocnika z urzędu ma szczególne znaczenie z uwagi na etap, w którym znajduje się postępowanie w niniejszej sprawie. Jak już wskazano, wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. N.. Od wyroku tego przysługuje skarżącemu skarga kasacyjna (art. 173 § 1 p.p.s.a.). Powyższy środek odwoławczy objęty jest przymusem adwokackim (art. 175 § 1 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy od przyznania prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu może być uzależniona realizacja przez skarżącego konstytucyjnego prawa do sądu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.