IV SA/Wa 622/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie asesor WSA Danuta Szydłowska,, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi E. G. i T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę - Syg. akt IV SA/Wa 622/06 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. . W. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie kanalizacji ściekowej – E. Etap [...] w W., w Dzielnicy [...] dla ulic: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium podniosło, że postępowanie w sprawie toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 póz. 717 ze zm.) a wniosek złożony przez inwestora odpowiada wymogom art. 52 ust. 2 ww. ustawy. Decyzja organu l instancji poprawnie określała warunki uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę i prowadzenia inwestycji, w tym możliwość wejścia na teren prywatnych nieruchomości. Decyzja dotyczy ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji i nie przesądza o pozwoleniu na budowę, gdyż ta będzie możliwa dopiero po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę konkretnej inwestycji. Nieruchomość Państwa G. jest określona w ewidencji gruntów jako droga a takie zapisy są wiążące. Jeśli właściciel gruntu poddaje je w wątpliwość to powinien wszcząć postępowanie we właściwym trybie, na podstawie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przedmiotowa decyzja stała się przedmiotem skargi E. i T. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga dotyczy ww. decyzji w części dotyczącej gruntów stanowiących własność skarżących, położonej przy ul. [...], oznaczonej jako działka [...], o powierzchni 840,1 m2. Zaskarżonej decyzji zarzucają, że w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym nie dokonano właściwej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym jest przewidziana realizacja inwestycji, w związku z czym naruszono art. 52 ust. 2 oraz art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący podnoszą, iż kosztem ich działki poszerzono działki sąsiednie. Kwestionują przebieg granic działek, jaki został uwidoczniony w ewidencji gruntów, za bezzasadne uważają stwierdzenie, że działki [...] i [...] stanowią fragment pasa ulicznego, a nie prywatnej posesji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż w skardze, podobnie jak w odwołaniu od decyzji l instancji, skarżący podnoszą kwestię swoich praw do nieruchomości, które wg zapisów w ewidencji gruntów i budynków są obecnie zajęte pod pas drogowy. Organ zaznaczył, że w swojej decyzji odniósł się do zarzutu stron, wskazał również drogę ewentualnego podważenia zapisów w ewidencji gruntów, a także dochodzenia odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogi. Podniósł także, że w postępowaniu, w którym decyzję z zakresu ustalenia lokalizacji celu publicznego oparto na prawomocnych decyzjach komunalizacyjnych oraz wypisach z ewidencji gruntów, nie było możliwości badania ewentualnych roszczeń skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie może zostać uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 50 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, póz. 717 ze zm.) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku w drodze decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie wobec braku planu miejscowego organ prawidłowo wydał decyzję administracyjną o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ze sformułowania przepisu art. 52 ust. 2 cytowanej ustawy wynika, że inwestor realizujący cel publiczny musi uzyskać decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego tylko wówczas, gdy jej przeprowadzenie wymaga robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu skarżących, co do naruszenia tego przepisu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie zważyło, że złożony przez inwestora wniosek odpowiada wymogom art. 52 ust 2 ww. ustawy, a decyzja poprawnie określa warunki uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę i prowadzenia inwestycji, w tym możliwość wejścia na teren prywatnych nieruchomości. Wniosek inwestora zawierał wszystkie wymagane prawem załączniki, a w toku dalszego postępowania administracyjnego uzyskano wszystkie konieczne ustalenia. Tak więc zarzut naruszenia wymienionego przepisu w ocenie Sądu jest niesłuszny. Nie można zgodzić się ze skarżącymi, że nie dokonano właściwej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest oprócz zbadania zgodności przedsięwzięcia z prawem przedmiotowym również ustalenie podmiotów, uprawnionych do rozporządzania nieruchomościami na których inwestycja ma być realizowana. Wypisy z rejestru gruntów, które są w tej sprawie podstawowym materiałem dowodowym, jasno określają właścicieli poszczególnych działek. Na podstawie tych wypisów prawidłowo zawiadomiono uczestników postępowania i dopuszczono ich do udziału w postępowaniu. Zapisy w ewidencji gruntów są wiążące i skoro skarżący nie zgadzają się z ich treścią to, jak słusznie pouczył organ odwoławczy, powinni wszcząć postępowanie w trybie określonym w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, tak więc w ocenie Sądu także zarzut naruszenia art. 53 ust. 3 pkt 2 jest niezasadny. Należy stwierdzić, że zgodnie z ukształtowaną w tego typu sprawach linią orzeczniczą, decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nie upoważniają do rozpoczęcia prac budowlanych, mają jedynie charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja ustala dopiero warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu. Nie przesądza o pozwoleniu na budowę. Uzyskanie pozwolenia na budowę musi być poprzedzone odrębnym postępowaniem administracyjnym. Możliwość realizacji inwestycji na prywatnych działkach została uzależniona w decyzji organu l instancji, którą utrzymał w mocy organ II instancji, od uzgodnienia z właścicielami działek. W zależności, czy inwestor uzyska taką zgodę czy nie, zależy kolejny etap, jakim będzie pozwolenie na budowę. Zaskarżona decyzja ustalając warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wprowadza zmian w stosunkach własnościowych, ustala jedynie plam zagospodarowania przestrzeni na potrzeby realizacji zadania o charakterze użyteczności publicznej jakim niewątpliwie jest budowa sieci kanalizacyjnej. Reasumując, skoro zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, postępowanie administracyjne pozostało przeprowadzono prawidłowo, z uwzględnieniem wszystkich ustaleń nakazanych przez ustawodawcę, to nie może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Z przyczyn wymienionych wyżej Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.