IV SA/Wa 623/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał,, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Katarzyna Tomiło, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [..] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie wydania specjalnego zezwolenia połowowego - oddala skargę - Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., utrzymał w mocy swoją decyzję - Specjalne Zezwolenie Połowowe Nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. dla p. M. K.. W zezwoleniu tym nie przydzielono indywidualnej kwoty połowowej łososia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Ministra, wydanej w związku z odwołaniem, w którym zakwestionowano brak przyznania prawa do połowu łososia, przywołano regulacje normatywne regulujące zasady przydzielania kwot połowowych. Wskazano m.in., iż w myśl rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2006 r. (Dz.U. Nr 257, poz. 2158), ogólna kwota połowowa łososia ma zostać podzielana na statki rybackie, których armatorzy w 2005 r. posiadali kwoty połowowe i prowadzili połów łososia (6% na małe statki rybackie i 94% na większe jednostki). Jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, wnoszący o wydanie zezwolenia połowowego nie prowadził połowów łososia w 2005 r. Odnosząc się do zarzutów zawartych odwołaniu, iż połowy łososia nie były prowadzone, gdyż zostało to uniemożliwione poprzez przyznanie zbyt późno zezwolenia połowowego na 2005 r., Minister uznał, że w kontekście obowiązujących okresów ochronnych odnośnie połowów łososi różnymi narzędziami połowowymi prowadzenia połowów w okresie, gdy Wnioskodawca dysponował zezwoleniem połowowym teoretycznie było możliwe. W skardze M. K. podniósł, iż zezwolenie połowowe w 2005 r. otrzymał tak późno, iż połowy mógłby rozpocząć dopiero w czerwcu 2005 r. Z punktu widzenia opłacalności prowadzenia połowów, odnośnie łososi, ich prowadzenie jest uzasadnione jedynie wczesną wiosną. Organ odwoławczy nie odniósł się do specyfiki wykonywania połowów w zatoce [...] i [...]. W dalszej części skargi zakwestionowano regulacje, na których podstawie odmówiono Skarżącemu wydania zezwolenia połowowego zwracając uwagę na następujące okoliczności: przepis rozporządzenia umożliwiający odmowę wydania zezwolenia pozostaje w sprzeczności z ustawą z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz.U. Nr 62, poz. 574 ze zm.), wyłącza on całkowicie możliwość uzyskania kwot połowowych nie tylko przez Skarżącego ale także przez wszystkich armatorów którzy zamierzaliby rozpocząć połowy (wadliwość rozwiązań w tym zakresie potwierdza, zdaniem strony, treść załączonego do Skargi pisma Ministra), wobec wadliwości aktu normatywnego powinien być on w świetle art. 7 i 8 K.p,a. tak interpretowany aby wątpliwości rozstrzygać na korzyść obywatela - organ nie pewien opierać się na treści przepisów wykonawczych gdy wie, że są one wadliwe. Dodatkowo zarzucono, iż organ nie odniósł się do wszystkich twierdzeń Skarżącego w toku postępowania, czym naruszył treść art. 8 K.p.a. W końcu wskazano na znaczny okres jaki dzielił złożenie wniosku o wydanie zezwolenia połowowego (z [...] października 2005) i wydanie ostatecznej decyzji w tym przedmiocie ([...] stycznia 2006 r.). Tak późne wydanie decyzji wykluczało racjonalne zaplanowanie działań gospodarczych przez Skarżącego. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W świetle ustawy o rybołówstwie, wykonywanie rybołówstwa morskiego w danym roku kalendarzowym wymaga uzyskania specjalnego zezwolenia połowowego (art. 16 ust. 1), przy czym minister właściwy do spraw rolnictwa określa corocznie, w drodze rozporządzenia, sposób i warunki wykorzystania ogólnej kwoty połowowej, mogąc uwzględnić historyczne prawa połowowe armatorów (art. 17 i 19). W rozpoznawanej sprawie bezsporna jest okoliczność, iż odmowa przyznania Skarżącemu kwoty połowowej łososia na 2006 rok wynikała z normatywnej treści § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2006 r. W świetle tego przepisu ogólną kwotę połowową łososia dzieli się na armatorów spełniających łącznie dwa warunki: 1) posiadających przyznane kwoty połowowe łososia w 2005 r. oraz jednocześnie 2) prowadzących połowy łososia w 2005 r. W sprawie jest bezsporne, iż Skarżący nie prowadził połowów łososia w 2005 r. Nie kwestionuje tego Skarżący, wskazując jednocześnie, iż wynikało to z faktu otrzymania zezwolenia połowowego dopiero w czerwcu 2005 r. gdy powadzenie połowów łososia jest opłacalne jedynie w okresie wczesnej wiosny. Sam fakt nie prowadzenia przez Skarżącego połowów łososia w roku 2005, wykluczał przyznanie kwoty połowowej w roku 2006 skoro oba wskazane wyżej warunki musiały być spełnione łącznie. Skoro Skarżący nie spełniał warunków uzyskania kwoty połowowej łososia na rok 2006, w świetle obowiązującej regulacji normatywnej, organ administracji zasadnie nie przyznał mu tej kwoty wydając decyzje - specjalne zezwolenie połowowe z dnia [...] stycznia 2006 r. z pominięciem gatunku łosoś - a następnie, wobec wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie zaskarżoną decyzją. Ponieważ nie może to mieć znaczenia dla wyniku rozpoznawanej sprawy, wobec jednoznacznego wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, poza rozważaniem Sądu pozostaje kwestie braku uzasadnienia decyzji - specjalnego zezwolenia połowowego na 2006 r., którego normatywną treść określa akt niższego rzędu -rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 maja 2004 r. w sprawie wzoru specjalnego zezwolenia połowowego (Dz.U. Nr 125, poz. 1313), wobec treści art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi, trzeba wskazać, iż dotyczą okoliczności, które w ocenie Skarżącego wskazują, na brak jego winy za nie prowadzenie połowów w 2005 r. Okoliczności te nie mają znaczenia dla sprawy przyznania kwoty połowowej w 2006 r. wobec normatywnej treści § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2006 r. W tym kontekście bezzasadne są zarzuty skargi jakoby organ nie wyjaśnił istotnych w sprawie okoliczności, czym jakoby naruszono art. 8 K.p.a. Dalsze zarzuty dotyczą faktycznie legalności aktu normatywnego stanowiącego podstawę orzekania (właściwe stosowanie pojęcia ustawowego "historycznych praw do połowu", zakres możliwości ograniczenia praw połowowych armatorów nie prowadzących połowów w ubiegłych latach itp.). Sąd nie podziela trafności powyższych zarzutów, jednocześnie stwierdzając, iż co do zasady orzekanie o zgodności aktów wykonawczych z ustawami należy do Trybunału Konstytucyjnego (art.188 Konstytucji R.P). Skład orzekający sądu administracyjnego może dokonywać oceny zgodności aktów normatywnych z Konstytucją w ten sposób, iż powziąwszy uzasadnione wątpliwości odnośnie konstytucyjności danego aktu może w myśl art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym - Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) przedstawić Trybunałowi stosowne pytanie prawne, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził jednakże istnienia uzasadnionych wątpliwości, co do zgodności z przepisami regulacji rangi ustawowej (ustawy o rybołówstwie) przepisów rozporządzenia wskazanych przez Skarżącego. Niezależnie jednak od faktu, iż Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego, w trybie wskazanym w art.3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, Skarżący może samodzielnie skorzystać z instytucji wskazanej w art. 79 ust.l Konstytucji R.P. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Nie trafne są także zarzuty skargi odnośnie naruszenia art. 7 i 8 K.p.a. Samo uznanie przez organ administracji, iż akt normatywny określa wadliwie zasady podziału kwot połowowych nie upoważniałoby go do odstąpienia od stosowania tej regulacji. Byłoby to sprzeczne z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 K.p.a. mająca równocześnie rangę normy konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji R.P.). Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie ma również znaczenia w rozpoznawanym przypadku kwestia terminu jej wydania w stosunku do złożenia wniosku. Generalnie kwestie ewentualnej przewlekłości postępowania są przedmiotem oceny Sądu w przypadku rozpatrywania skarg na bezczynność organu administracji w rozumieniu art. 3 § 3 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.