IV SA/Wa 625/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, asesor WSA Wanda Zielińska - Baran, Protokolant Joanna Dziedzic, po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie : odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia stwierdzającego, że nieruchomość ziemska podpada pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej p o s t a n a w i a - skargę odrzucić - Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2). W sprawie niniejszej decyzję w pierwszej instancji z dnia [...] maja 2004 r. wydał Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a zatem, zgodnie z art. 127 § 3 kpa od decyzji tej nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Od wydania ponownej decyzji służy dopiero skarga do WSA. Wobec tego, że skarżący wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia [...] maja 2004 r. bez uprzedniego złożenia wniosku do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o ponowne rozpatrzenie sprawy uznać należy, że skarga wniesiona została bez wyczerpania środków zaskarżenia. Skutkuje to odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Błędne pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji o bezpośredniej skardze do Sądu nie może skutecznie konwalidować obowiązku wyczerpania ustawowego trybu do wniesienia skargi, może ewentualnie stanowić podstawę do pozytywnej oceny wniosku o przywrócenie terminu do skorzystania przez stronę z instytucji ponownego rozpatrzenia sprawy na podstawie art. 127 § 3 kpa.