IV SA/Wa 625/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA T. Cysek (spr.), Sędziowie sędzia WSA K. Napiórkowska, sędzia WSA Ł. Krzycki, Protokolant D. Gorzelak -Maciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Wojewoda [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] Wojewoda [...] – po rozpoznaniu odwołania E. R. – utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...], orzekającą o wymeldowaniu E. R. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji organ administracji II instancji podniósł, iż E. R. nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. od około 3 lat, dobrowolnie zrezygnował z zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, mając centrum życiowe w innym mieszkaniu i udostępnił go innym osobom. Podkreślił również, że skarżący nie spełnił ciążącego w nim ustawowego obowiązku meldunkowego, bowiem po opuszczeniu wspomnianego lokalu nie wymeldował się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Wojewoda [...] stwierdził, iż wobec powyższego spełniona została przesłanka niezbędna do wymeldowania E. R. z tegoż lokalu. Zdaniem organu argumenty wynikające ze stanu zdrowia skarżącego i jego rodziców nie miały w sprawie znaczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. R. wnosił o uchylenie decyzji organów I i II instancji, podnosząc, iż zostały one wydane z naruszeniem przepisów prawa, są niezgodne "ze stanem merytorycznym i formalnym". Skarżący dodał nadto, że do wyprowadzenia się z przedmiotowego lokalu zmusiła go początkowo trudna sytuacja finansowa, w jakiej się znalazł i poszukiwanie pracy, a następnie - ciężka i długotrwała choroba. Podał także, iż osoba, której udostępnił lokal nr [...] przy ul. [...] w P., miała jedynie opiekować się mieszkaniem na czas pobytu strony skarżącej w szpitalu. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Organ II instancji podkreślił ponownie, iż badał wyłącznie kwestię dobrowolnego i trwałego opuszczenia lokalu bez dokonania obowiązku wymeldowania się oraz udostępnienia mieszkania innym osobom, która to przesłanka w przedmiotowej sprawie została spełniona. Wojewoda [...] powtórzył także, iż podnoszone przez E. R. argumenty dotyczące stanu zdrowia jego samego oraz rodziców skarżącego – pomimo, że są istotne dla strony – nie mogą być uwzględniane przez organ administracji orzekający w sprawach meldunkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada bowiem prawu. Stosownie do regulacji art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Dyspozycja ust. 2 powołanego przepisu stanowi, iż organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie ma uzasadnionych podstaw do zakwestionowania stanowiska rozstrzygających w sprawie organów, iż E. R. faktycznie opuścił miejsce stałego pobytu w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się, przez co spełnił przesłankę wydania przez organ gminy decyzji o wymeldowaniu na podstawie art. 15 ust. 2 przedmiotowej ustawy. Dla zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a wpisami do ewidencji ludności niezbędne jest bowiem, by organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez rozstrzygnięcia własne zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją, a istniejącym stanem rzeczy (vide wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2003 r., V SA 3657/02, Wspólnota nr 8 z 2004 r., poz. 55). Podkreślić nadto należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, który podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., V SA 3169/00, LEX nr 50123, wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2000 r., V SA 108/00, LEX nr 49954). O opuszczeniu lokalu w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych można mówić, gdy dana osoba nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2000 r., V SA 1424/99, LEX nr 79243). W zaskarżonej decyzji legalnie przyjęto, iż w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wydania decyzji o wymeldowaniu. Skarżący bowiem, jak sam przyznał w toku postępowania administracyjnego, nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od 3 lat – od czasu, kiedy dobrowolnie wyprowadził się do swoich rodziców, a sporne mieszkanie udostępnił dobrowolnie osobie trzeciej (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2001 r., V SA 2950/00, LEX nr 80643). Dokonując w sprawie ustaleń rozstrzygające organy przeprowadziły postępowanie dowodowe spełniające w ocenie Sądu wymagania art. 7 i 77 § 1 kpa, a ich wnioski w zakresie oceny materiału dowodowego mieszczą się w granicach, wynikających z art. 80 kpa. Skoro organ administracji orzekając w przedmiocie wymeldowania na podstawie art. 15 ust. 2 powołanej ustawy bada jedynie fakt opuszczenia przedmiotowego lokalu oraz ocenia, czy było ono dobrowolne i miało charakter trwały, to podnoszone przez E. R. argumenty dotyczące stanu zdrowia jego samego oraz rodziców skarżącego – pomimo, że są istotne dla strony – nie mogły być uwzględnione przez organ administracji orzekający w przedmiotowej sprawie o wymeldowanie. Mając na względzie powyższe, na podstawie regulacji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.