IV SA/Wa 627/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi S. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w .W z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu zażalenia S. Z. reprezentowanego przez J. L. na postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2012r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, stacji trafo oraz dwóch zjazdów z ul. [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na częściach działek ew. nr [...] w obrębie [...] (kubatura) oraz nr [...] i częściach dz. ew. nr [...] w obrębie [...] (wjazdy i infrastruktura) przy ul. [...] rejon [...] W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że Marszałek Województwa [...] negatywnie zaopiniował przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując, iż droga klasy [...] jest uwzględniona w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] - Uchwała Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2004r. (Dz. Urzęd.W. [...] nr [...], poz. [...]), co koliduje z planowaną inwestycją. Z załączonego do akt sprawy materiału dowodowego wynika, iż teren planowanej zabudowy znajdował się na objętym ustaleniami Planu Ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. (który utracił moc z dniem [...] grudnia 2003r. Na podstawie przepisów art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) i według ustaleń tego planu teren inwestycji położony był na rezerwie terenu skazanej dla planowanej trasy drogowej [...]. Tym samym, w ocenie składu orzekającego organ I instancji - dokonując oceny projektu tej decyzji z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego regulującego określoną kwestię - w sposób prawidłowy uznał, iż planowana inwestycja byłaby sprzeczna z zamiarem realizacji celu publicznego. Uzgodnienia dokonywane na podstawie art. 54 ust. 4 pkt 10 a ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) dotyczą terenów, które w poprzednio obowiązującym (do dnia [...] grudnia 2003 r.) miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone był na realizację celów, ujętych w art. 39 ust. 3 pkt 3 powołanej powyżej ustawy. Tak więc zarówno przeznaczenie terenu na cele publiczne w uprzednio obowiązującym planie, jak również okoliczność uwzględnienia przebiegu trasy w planie wojewódzkim uzasadniają okoliczność negatywnego uzgodnienia planowanej zabudowy. Tym samym z powołanych powyżej przyczyn skład orzekający nie znalazł podstaw do uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej organ zwrócił uwagę, iż załączone do zażalenie pisma Urzędu W. odnoszą się do fazy projektowej proponowanego przebiegu trasy [...] i nie przesądzają o jednoznacznej lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak również nie mogą stanowić materiału dowodowego, stanowiącego podstawę do dokonania uzgodnień w oparciu art. 54 ust. 4 pkt 10 a ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Podkreślono także, że zgodnie z art. 53 ust. 5a powołanej powyżej ustawy, w przypadku odmowy uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez organy, o których mowa w ust. 4 pkt 10, z uwagi na zamiar realizacji na objętym wnioskiem terenie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiesza się na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego nie uchwalono miejscowego planu albo nie ustalono lokalizacji inwestycji celu publicznego, związanej z tymi zadaniami, decyzję wydaje się pomimo braku tego uzgodnienia. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. Z., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie: a) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a, polegające na nierozpatrzeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze całego materiału dowodowego i zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez oparcie swojego rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji Skarżącego wyłącznie na podstawie powołanego przez Marszałka Województwa [...] w W. Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...], uchwalonego przez Sejmik Województwa [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 roku, wzorowanego na Miejscowym Planie Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W., uchwalonego przez Radę W. z dnia [...] września 1992 roku, a więc ponad 20 lat wstecz, a jednocześnie pominięcie przez Organ dokumentów sporządzonych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. ([...]), pozytywnie opiniującej wniosek dotyczący ustalenia warunków zabudowy inwestycji Skarżącego oraz nieuwzględnienie dokumentów, z których wynika, iż w podobnych postępowaniach, dotyczących sąsiednich działek, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyla postanowienie Marszałka Województwa [...] w W. i nakazuje uzgodnić projekt decyzji o warunkach zabudowy dla danego obszaru (znak: [...]); b) art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nienależytym uzasadnieniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżanego postanowienia z uwagi na zaniechanie odwołania się do dowodów przedstawionych przez Skarżącego oraz nie podania przyczyn, z powodu których Organ administracji odmówił im wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności dokumentów sporządzonych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. ([...]), pozytywnie opiniującej wniosek dotyczący ustalenia warunków zabudowy inwestycji Skarżącego, co w konsekwencji utrudnia w stopniu znacznym kontrolę międzyinstancyjną postanowienia; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na wadliwym przyjęciu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż odmowa uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy przez Marszałka Województwa [...] w W. była zasadna z uwagi na wiążący Plan Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...], uchwalony przez Sejmik Województwa [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 roku, podczas gdy powołany Plan, odbiega w stopniu znacznym od aktualnego przeznaczenia terenu, tj. miejsca przebiegu Drogi [...] w kierunku G. na odcinku [...] w W., co zostało udowodnione w przedłożonych przez Skarżącego dokumentach od Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad oraz z Urzędu W., Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego Wydział Polityki Rozwoju Infrastruktury Technicznej Miasta (Znak: [...]), z których wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż ostateczny przebieg planowanej trasy rozmija się z granicami terenu wynikającymi z powyższego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] a co powoduje, iż konieczność uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla Skarżącego w niniejszej sprawie pozostaje bezdyskusyjna. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o: 1. uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012 roku w całości i przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu do ponownego rozpoznania jako organowi I instancji; 2. zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 2012 poz. 270 zwanej w dalszej części p.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, uznał iż zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] nie naruszają prawa w stopniu mogącym prowadzić do ich uchylenia. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 zwanej w dalszej części ustawą) ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji następuje w przypadku braku planu miejscowego, w oparciu o przepisy powołanej ustawy oraz wydanych na jej podstawie rozporządzeń wykonawczych. Po zapoznaniu się z wnioskiem strony organ administracji jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania w całości i dopiero po jego zakończeniu, możliwe jest rozstrzygnięcie sprawy. Dotyczy to w szczególności obowiązku uzyskania opinii i uzgodnień określonych powołanych powyżej ustawie. Wskazać należy, iż zgodnie z brzmieniem art. 53 ust. 4 pkt 10 a ustawy decyzje wydaje się również po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; Powołany w tym przepisie art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy dotyczy inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, które winny być uwzględnione w planie zagospodarowania przestrzennego województwa. W sprawie poza sporem są kwestie, iż: teren planowanej zabudowy znajdował się na objętym ustaleniami Planu Ogólnego zagospodarowania przestrzennego W., który utracił moc z dniem [...] grudnia 2003r. Na podstawie przepisów art. 87 ust. 3 ustawy i według ustaleń tego planu teren inwestycji położony był na rezerwie terenu skazanej dla planowanej trasy drogowej [...]. Tym samym, w ocenie Sądu orzekające organy zasadnie uznały, iż planowana inwestycja byłaby sprzeczna z zamiarem realizacji celu publicznego. Uzgodnienia dokonywane na podstawie art. 54 ust. 4 pkt 10 a ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717) dotyczą terenów, które w poprzednio obowiązującym (do dnia [...] grudnia 2003 r.) miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone był na realizację celów, ujętych w art. 39 ust. 3 pkt 3 powołanej powyżej ustawy. Tak więc zarówno przeznaczenie terenu na cele publiczne w uprzednio obowiązującym planie, jak również okoliczność uwzględnienia przebiegu trasy w planie wojewódzkim uzasadniały okoliczność negatywnego uzgodnienia planowanej zabudowy. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż w dacie orzekania organy posiadały wiedzę o planowanym obecnie przebiegu tej trasy, który nie koliduje z planowaną przez niego inwestycją, zdaniem Sądu nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Z dokumentów na które w skardze powołuje się skarżący w tym stanowiska Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 12 lipca 2012r. wynika wprawdzie, iż cyt. " zgodnie z wariantem preferowanym planowany budynek mieszkalny znajduje się poza projektowanym pasem drogowym..", niemniej jednak podkreślenia wymaga, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, iż załączone przez skarżącego pisma odnoszą się jedynie do fazy projektowej proponowanego przebiegu trasy ekspresowej, a zatem nie przesądzają o jej jednoznacznej lokalizacji. Tym samym nie mogą stanowić materiału dowodowego, stanowiącego podstawę do dokonania uzgodnień w oparciu art. 54 ust. 4 pkt 10 a ustawy. Z powołanych powyżej przyczyn skład orzekający nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługują zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Wskazać tutaj należy, iż postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 k.p.a. Materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., a strona wbrew podnoszonym zarzutom miała możliwość brania udziału w postępowaniu- przed wydaniem decyzji przez organ I instancji jej pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy i nie wniósł żadnych uwag. Ponadto organy dokonały oceny materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. Podkreślić także należy, iż wbrew twierdzeniu strony Skarżącej organ odwoławczy wyjaśnił i rozpatrzyły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym odniósł się do kwestii planowanego obecnie przebiegu drogi.Rozpoznając przedmiotową sprawę należy również podkreślić, iż w przypadku skarżącego realny czas braku możliwości swobodnego korzystania z nieruchomości przeznaczonej w przyszłości na realizację celu publicznego został przez ustawodawcę ograniczony do 9 miesięcy. W związku z treścią art. 53 ust. 5a i art. 64 ust. 1, wobec wydania zaskarżonego orzeczenia, postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy winno być zawieszone na wskazany okres, liczony od dnia złożenia wniosku, o ile w tym czasie nie zostanie uchwalony stosowny plan lub wydana decyzja w przedmiocie lokalizacji drogi. Po tym czasie przedmiotowa odmowa uzgodnienia nie może stanowić podstawy do nieuwzględnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Z treści wskazanej regulacji można wnieść wprawdzie, iż expressis verbis dotyczy ona wyłącznie uzgodnień dokonywanych w związku z treścią art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy, a w rozpoznawanej sprawie uzgodnienie było dokonywane w myśl pkt 10a przepisu. Jednak wnikliwsza analiza treści normy musi prowadzić do konkluzji, iż niedostosowanie tej normy poprzez stosowną nowelizację w związku z wprowadzeniem pkt 10a w ust. 3 ustawą z dnia 3 października 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 201, poz. 1237) jest wyłącznie oczywistym błędem legislacyjnym. W treści regulacji ust. 5a wymienia się bowiem także przypadek sprzeczności zamierzenia z zadaniami określonymi w art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy, które w sposób oczywistym nie mieszczą się w zakresie uzgodnień wskazanych w pkt 10 po nowelizacji, do którego to przepis nadal wprost odsyła. Za wskazaną wykładnią przemawia również jednoznacznie ratio legis obowiązującej regulacji (względy wykładni celowościowej). Reasumując należy wskazać, iż dokonując kontroli zgodności zaskarżonego postanowienia zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia go, w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 p.p.s.a ustawy, orzekł jak w sentencji.