IV SA/Wa 627/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska, , po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania postanawia odrzucić skargę Skarżąca – J. P., pismem z 4 lutego 2016 r. (data nadania 5 luty 2016 r.), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na uchwałę Rady [...] z [...] lutego 2012 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania. Wraz ze skargą skarżąca nadesłała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 30 listopada 2015 r. (które wedle oświadczenia strony oraz znajdującej się w aktach sprawy kserokopii koperty, zostało nadane 1 grudnia 2015 r.). Jednocześnie w aktach sprawy znajduje się wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 20 maja 2015 r., które jak wynika z kserokopii koperty zostało nadane 21 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm., dalej "u.s.g.") warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia do właściwego organu, który zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie wydał. W tym miejscu należy wskazać, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w powyższym przepisie jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do danej uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie (w tym samym zakresie) pochodzące od tego samego podmiotu nie posiadają już waloru wezwania w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, publ. ONSA 2003/1/2). Dalej należy podkreślić, że skarga na uchwałę wnoszona do sądu administracyjnego w trybie art. 101 u.s.g. powinna być wniesiona w terminie określonym w art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Stanowisko takie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60 i Sąd w obecnym składzie w pełni je podziela. Reguła zawarta w art. 53 § 2 p.p.s.a. przewiduje, że skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie skargi po upływie terminu do jej wniesienia skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że skarga J. P. na uchwałę Nr [...] Rady [...] z [...] lutego 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Z przedłożonych akt sprawy wynika, że strona skarżąca pismami z 20 maja 2015 r. a następnie 30 listopada 2015 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia jakie wywołuje zaskarżona uchwała w odniesieniu do działek stanowiących jej własność. Organ nie udzielił odpowiedzi na żadne wezwanie. Wobec tego termin do wniesienia skargi wynosił 60 dni licząc od dnia wniesienia pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu pismo skierowane do organu najwcześniej, tj. w dniu 20 maja 2015 r. (data nadania 21 maja 2015 r.) było skutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia i od tego dnia rozpoczął bieg termin do złożenia przez J. P. skargi do Sądu na ww. uchwałę. Kolejne pisma pochodzące od tego samego podmiotu i w tej samej sprawie nie sposób uznać za wezwanie w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością przysługującą stronie tylko jeden raz, a przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga wniesiona 5 lutego 2016 r. została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia, który rozpoczął bieg 22 maja 2015 r. i upłynął z dniem 20 lipca 2015 r. W konsekwencji powyższego skarga podlega odrzuceniu. Na marginesie należy zauważyć, że nawet w przypadku uznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa z 30 listopada 2015 r. za prawidłowe termin do wniesienia skargi rozpocząłby bieg 2 grudnia 2015 r. i upłynął z dniem 30 stycznia 2016 r., zatem również w tym przypadku skarga byłaby spóźniona. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.