IV SA/Wa 630/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S. S. i H. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : - pozostawić bez rozpoznania wniosek H. S. o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 12 stycznia 2007 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) H. S. wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2006r. sygn. akt IV SA/Wa 630/06 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W wyniku rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W dniu 7 listopada 2006 r. skarżący H. S. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. W treści przedmiotowego wniosku wskazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną. Oświadczył, że posiada nieruchomość rolną o pow. 0,8 ha. Ponadto oświadczył, iż nie posiada innych nieruchomości, przedmiotów wartościowych, czy zasobów pieniężnych. Skarżący nie zamieścił natomiast żadnych informacji dotyczących osiąganych przez niego i jego żonę dochodów ani też rubryki, w której winien był wpisać dochody nie skreślił – mimo wyraźnego pouczenia zawartego na formularzu PPF, iż każdą rubrykę należy wypełnić lub skreślić (pkt 3 pouczenia). Wobec powyższego, pismem z dnia 17 listopada 2006 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez udzielenie informacji: jakie wydatki ponosi na bieżące utrzymanie oraz skąd czerpnie na to środki, zaś w przypadku posiadania dochodów – do nadesłania odpowiednich dokumentów potwierdzających ich wysokość. Ponadto skarżący został zobowiązany do wskazania czyją własność stanowi mieszkanie, w którym zamieszkuje oraz kto ponosi koszty związane z jego utrzymaniem i w jakiej wysokości. Wezwanie to zawierało pouczenie, iż nieuzupełnienie wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie – dwukrotnie awizowane – zwrócono Sądowi z adnotacją "zwrot, nie podjęto w terminie". Ponieważ przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 5 grudnia 2006 r. należało uznać, iż została ona prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 12 grudnia 2006 r. Zatem termin do wykonania wezwania upłynął bezskutecznie 19 grudnia 2006 r. Odnosząc się natomiast do stwierdzenia skarżącego, iż wystąpił tylko o wyznaczenie adwokata a koszty "z tym związane pokryje sam", Sąd wskazuje, że przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata powoduje jedynie taki skutek, że całkowite wynagrodzenie adwokata wraz ze zwrotem jego kosztów pokrywane jest z kasy sądu administracyjnego. Przyznanie przez sąd administracyjny prawa pomocy nie obejmuje zatem samego wskazania adwokata bowiem wyznaczenia konkretnego pełnomocnika dokonuje Okręgowa Rada Adwokacka. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że sąd administracyjny nie ma również uprawnień do wyznaczania pełnomocnika stronie w sytuacji, gdy strona sama reguluje adwokatowi należne koszty. Wówczas strona reprezentowana jest przez tzw. pełnomocnika z wyboru, który działa w jej imieniu na podstawie udzielonego pełnomocnictwa i umowy zawartej, bez udziału sądu, pomiędzy stroną a adwokatem. Wobec nieuzupełnienia przez skarżącego braków formalnych wniosku o przyznawanie prawa pomocy, na podstawie art. 257 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.