IV SA/Wa 630/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 października 2016 r. wniosku H. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie rzecznika patentowego w sprawie ze skargi H. S. i S. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. H. S. 4 lutego 2016 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniósł na urzędowym formularzu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie rzecznika patentowego. Z informacji zawartych na formularzu nie wynikało, jaki jest stan majątkowy Skarżącego, jakie uzyskuje dochody i jakie ponosi wydatki na utrzymanie. Zarządzeniem z 15 lutego 2016 r. referendarz sądowy wezwał Skarżącego do uzupełnienia wniosku w terminie siedmiu dni poprzez: - nadesłanie wyciągów z posiadanych przez niego rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych oraz lokat terminowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, ewentualnie do złożenia oświadczenia o nieposiadaniu rachunków bankowych, - nadesłanie dokumentów potwierdzających wysokość uzyskiwanego dochodu (świadczenia rentowego), - wskazanie wydatków ponoszonych na utrzymanie konieczne (przeciętnie w miesiącu), - złożenie oświadczenia, jaki Skarżący ma tytuł prawny do mieszkania, w którym aktualnie przebywa oraz czy i ewentualnie jakie koszty ponosi miesięcznie z tego tytułu; w przypadku wynajmowania mieszkania - do przedstawienia kopii umowy najmu. Wezwanie zostało doręczone Skarżącemu 29 lutego 2016 r. Termin do uzupełnienia wniosku upłynął 7 marca 2016 r. (poniedziałek). Skarżący w wymaganym terminie nie nadesłał żądanych informacji. Postanowieniem z 7 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do mającego w sprawie zastosowanie art. 260 P.p.s.a. (na podstawie art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2015 r., poz. 658) w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej powyższą ustawą, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jako że sprzeciw nie został odrzucony sprawa, zgodnie z powyższym przepisem, podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie do art. 252 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Na wnioskodawcy spoczywa więc ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca w złożonym na formularzu wniosku nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF podał, że źródłem jego utrzymania jest renta, ale nie wskazał jej wysokości. Nie przedstawił także wysokości miesięcznych wydatków na swe utrzymanie. W tej sytuacji zasadnym było wezwanie w trybie art. 255 P.p.s.a. do nadesłania dodatkowych dokumentów. Skarżący nie wykonał tego wezwania, uniemożliwiając tym samym ocenę wysokości jego dochodów i stanu majątkowego. Bez współpracy osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy nie jest możliwe ustalenie, czy rzeczywiście nie może ona ponieść kosztów związanych ze sprawą. Niedopełnienie obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku również z tego powodu, że przedmiotowa sprawa nie należy do spraw z zakresu własności przemysłowej, w których stronę mógłby reprezentować rzecznik patentowy. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało bowiem wydane w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przejęciu gospodarstwa rolnego. W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.