IV SA/Wa 633/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi L. D. i M. M. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia - oddala skargę - IVSA/Wa633/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Minister Gospodarki, po rozpatrzeniu wniosku L. D., G. D. i M. M. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r. odmawiającą - na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i 149 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a." - uchylenia ostatecznej decyzji Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2003 r. Ostatnio wskazaną decyzją utrzymano w mocy decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2000 r. nie stwierdzającą nieważności orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] maja 1948 r. w sprawie przejęcia na własność Państwa przedsiębiorstw, w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. "S.". W uzasadnieniu decyzji wskazano, że: - postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. Minister Gospodarki, działając na wniosek L. D., M. M. i G. D. z dnia 6 kwietnia 2007 r., sprecyzowany pismem z dnia 1 grudnia 2008 r., wznowił postępowanie, zakończone decyzją Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2003 r., utrzymującą w mocy decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2000 r. nie stwierdzającą nieważności orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] maja 1948 r. w sprawie przejęcia na własność Państwa przedsiębiorstw, w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. "S."; wskazywaną przez wnioskodawców podstawą do wznowienia przedmiotowego postępowania był art. 145 § 1 pkt 5 k. p. a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; - wnioskodawcy powołali się na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 r., z której wynika, że F. D. posiadał w latach 1939-1945 obywatelstwo polskie; skoro majątek przedsiębiorstwa pozostawał we własności osoby posiadającej obywatelstwo polskie, to nie podlegał przepisom ustawy nacjonalizacyjnej; - przedwojenne przedsiębiorstwo – Z. w B. - było zlokalizowane w pomieszczeniach, wynajmowanych w budynku przy ul. [...], a następnie przy ul. [...] w B. i należało do spółki cywilnej, którą tworzyli dwaj wspólnicy, tj. obywatel W. –F. (vel F.) D., do którego należało 40 % wkładów oraz jego syn -obywatel Państwa Polskiego narodowości polskiej – B. D., który posiadał 60 % wkładów. Na potwierdzenie powyższej okoliczności Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej przywołał w zaskarżonej decyzji następujące, znajdujące się w aktach sprawy dokumenty: poświadczenie obywatelstwa W. F. D. z dnia [...] listopada 1922 r., odwołanie adwokata S. K. - pełnomocnika F. i B. D. - z dnia 21 maja 1947 r., poświadczenie obywatelstwa Państwa Polskiego B. D. z dnia [...] kwietnia 1936 r., wniosek adwokata B. C. do Sądu Grodzkiego w B. z dnia 8 czerwca 1945 r., wniosek Tymczasowego Zarządu Państwowego na Województwo [...] do Sądu Grodzkiego w B. z 12 listopada 1945 r., umowę spółki z dnia 4 czerwca 1940 r., oświadczenie F. D. z dnia 15 października 1946 r., i świadectwo przemysłowe z dnia 19 maja 1939 r.; na przełomie 1939 i 1940 r. F. (F.) D. nawiązał współpracę gospodarczą z dwoma kupcami niemieckimi: H. G. i G. D., o czym świadczy inwentura mienia przedsiębiorstwa sporządzona na dzień 2 stycznia 1940 r., pismo adwokata S. K. do Zjednoczenia Przemysłu Miejscowego Drzewnego z dnia 16 maja 1947 r. Współpraca ta znalazła formalny wyraz w umowie spółki z dnia 4 czerwca 1940 r. pomiędzy spółką "S.", którą reprezentował tylko F. (F.) D., a kupcem G. D. i kupcem H. G.; zgodnie z § 2-5 tej umowy mienie przedsiębiorstwa należące do chwili zawarcia tej umowy jedynie do F. D. i B. D. i pozostawało nadał ich współwłasnością, a spółka w nowej postaci i pod nową nazwą "S." miała jedynie prawo używania tego mienia. Pierwotnie umowa była umową spółki cywilnej, do której przyjęto dwóch nowych wspólników. W okresie późniejszym spółka ta została przekształcona w handlową spółkę jawną. Wspólnicy przedmiotowej spółki, tj. F. D., G. D. i H. G. złożyli bowiem do Sądu Okręgowego w B. wniosek z dnia 12 marca 1941 r. o wpis spółki jawnej pod firmą: "S." do rejestru handlowego. We wniosku tym wspólnicy określili datę rozpoczęcia działalności spółki na 1 września 1939 r. Wpis do rejestru RHA Nr [...] spółka uzyskała w dniu 4 października 1943 r. na mocy postanowienia sądu z dnia [...] września 1943 r. Zgodnie z wpisem każdy ze wspólników mógł reprezentować spółkę oraz każdy był odpowiedzialny osobiście. We wpisie tym brak było określenia czasu trwania spółki, co wskazuje na okoliczność, że została ona zawarta na czas nieokreślony; przedsiębiorstwo "S." na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji do spraw Upaństwowienia Przedsiębiorstw w B. z dnia [...] września 1946 r. zostało umieszczone w wykazie przedsiębiorstw przechodzących na własność Państwa na zasadzie art. 2 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. nr 3, poz. 17 ze zm.), zwanej dalej "ustawą nacjonalizacyjną", ogłoszonym w [...] Dzienniku Wojewódzkim nr [...] z dnia [...] 1946 r.; postępowanie nacjonalizacyjne toczyło się przed Wojewódzką Komisją do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw w B., która po rozpatrzeniu zarzutów wniesionych przez B. D., działającego w imieniu własnym oraz F. D. - współwłaścicieli mienia przedsiębiorstwa, z którego korzystała spółka "S.", postanowiła w dniu 8 maja 1947 r. przedstawić to przedsiębiorstwo właściwemu ministrowi z wnioskiem o jego upaństwowienie w trybie art. 2 ustawy nacjonalizacyjnej. W uzasadnieniu postanowienia Komisja stwierdziła, że przedmiotowe przedsiębiorstwo było typowym warsztatem poniemieckim, założonym w czasie okupacji przez Niemców H. G. i G. D.; * w dniu 21 maja 1947 r. adwokat S. K. - pełnomocnik B. D. i F. D. - wniósł od powyższego postanowienia odwołanie do Głównej Komisji do spraw Upaństwowienia Przedsiębiorstw w W. podnosząc m.in., że współwłaścicielami przedsiębiorstwa byli B. D. - obywatel polski narodowości polskiej - oraz F. D., który złożywszy wedle obowiązujących przepisów deklarację wierności Narodowi Polskiemu i Demokratycznemu Państwu Polskiemu, jest obywatelem polskim (autochtonem); * Główna Komisja do spraw Upaństwowienia Przedsiębiorstw w W. nie uwzględniła powyższej argumentacji i w dniu [...] stycznia 1948 r. wydała postanowienie, w którym zatwierdziła postanowienie Komisji Wojewódzkiej z dnia [...] maja 1947 r.; * stanowisko Głównej Komisji było podstawą do wydania przez Ministra Przemysłu i Handlu orzeczenia Nr [...] z dnia [...] maja 1948 r. w sprawie przejęcia na własność Państwa przedsiębiorstw w części dotyczącej przedsiębiorstwa: "S."; * objęcie poszczególnych składników majątkowych tego przedsiębiorstwa nastąpiło protokołem zdawczo-odbiorczym, z dnia 2 sierpnia 1949 r. Orzeczeniem z dnia [...] marca 1951 r. Minister Przemysłu Lekkiego, działając na podstawie § 75a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (Dz. U. nr 16, poz. 62 ze zm.) zatwierdził protokół zdawczo - odbiorczy przedsiębiorstwa z dnia 2 sierpnia 1949 r.; podstawą przejęcia omawianego przedsiębiorstwa na własność Państwa był art. 2 ustawy nacjonalizacyjnej. W decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej stwierdził, że co prawda Minister Przemysłu i Handlu w orzeczeniu Nr [...] z dnia [...] maja 1948 r. nie wskazał, który z punktów ust. 1 ww. artykułu był podstawą jego orzeczenia, jednakże analiza wydawanych w latach 40-tych decyzji naczelnych organów administracji państwowej wskazała, że orzeczenia te przeważnie nie zawierały szczegółowej podstawy prawnej. W tym stanie rzeczy przyjął, że tą podstawą był ust. 1 lit. b) artykułu 2 - jako najłagodniejsze kryterium nacjonalizacji spośród kilku zawartych w tym przepisie. Wskazany powyżej przepis stanowi, że bez odszkodowania przechodzą na własność Państwa przedsiębiorstwa: przemysłowe, górnicze, bankowe, ubezpieczeniowe oraz handlowe obywateli Rzeszy Niemieckiej i byłego W., z wyjątkiem osób narodowości polskiej lub innej przez Niemców prześladowanej; w decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. wskazano, iż z całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności z pisma B. D. i z dnia 7 października 1946 r. skierowanego do Wojewódzkiej Komisji do spraw Upaństwowienia Przedsiębiorstw w B. oraz z protokołu posiedzenia tej Komisji z dnia 12 listopada 1946 r., a także z odwołania adwokata S. K. z dnia 21 maja 1947 r. wynika, że H. G. i G. D. byli Niemcami. Trzeci ze wspólników – F. (F.) D. - przed wojną posiadał obywatelstwo W.. W zgromadzonych materiałach archiwalnych znajdują się wzmianki wskazujące na fakt złożenia przez F. D. deklaracji wierności Narodowi i Państwu Polskiemu (protokół posiedzenia Komisji Wojewódzkiej z dnia 12 listopada 1946 r., odwołanie adw. S. K. z dnia 21 maja 1947 r.), jednakże brak dokumentu potwierdzającego jednoznacznie fakt złożenia takiej deklaracji. Dokumentów świadczących o narodowości polskiej F. D. wnioskodawcy nie przedstawili; - w tym stanie rzeczy, Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej podniósł w decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r., w kontekście wiedzy historycznej, że samo prowadzenie przedsiębiorstwa przemysłowego podczas okupacji na terytorium polskim włączonym do Rzeszy Niemieckiej, a taki status miały tereny przedwojennego województwa [...] z siedzibą w B., wskazuje, że osoba prowadząca to przedsiębiorstwo (F. D.) nie mogła być narodowości polskiej. Zgodnie bowiem z rozporządzeniem władz okupacyjnych z 4 marca 1941 r. o niemieckiej liście narodowej i niemieckiej przynależności państwowej na ziemiach włączonych obywatele polscy i gdańscy narodowości polskiej byli poddanymi Rzeszy. Ludność polska podlegała wywłaszczeniu. Akcję wywłaszczeniową podjęto już na przełomie 1939/1940 r. Objęto nią przedsiębiorstwa, warsztaty rzemieślnicze, sklepy, nieruchomości miejskie, gospodarstwa rolne. Polacy mogli posiadać rzeczy ruchome jedynie w zakresie przedmiotów osobistego użytku, i to z reguły pośledniejszego gatunku. Koncesje na prowadzenie warsztatów rzemieślniczych i sklepów Polacy mogli uzyskać zupełnie wyjątkowo, i to z możnością odwołania w każdej chwili; - w decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. wskazano, że w wyżej opisanych okolicznościach, w jakich żyła ludność polska na ziemiach wcielonych, jednoznaczne wydaje się brzmienie zapisu: "Jesteśmy Aryjczykami" (niem. Wir sind arisch), który znajduje się we wniosku o wpis do Rejestru Handlowego spółki jawnej "S. z dnia 12 marca 1941 r. Uznano więc, że przedsiębiorstwo spełniało przesłanki nacjonalizacji z art. 2 ust. 1 lit. b) ustawy nacjonalizacyjnej, tj. należało do obywateli Rzeszy Niemieckiej i byłego W., którzy nie byli osobami narodowości polskiej lub innej przez Niemców prześladowanej. Przy tym omawiane przedsiębiorstwo nie podlegało wyłączeniu spod upaństwowienia na mocy art. 2 ust. 4 lit. a) i b) tej ustawy, ponieważ nie zostało ono zajęte lub skonfiskowane przez władze okupacyjne ani też jego wyzbycie się przez przedwojennych właścicieli na rzecz podmiotu podlegającego nacjonalizacji na zasadzie art. 2 ustawy nacjonalizacyjnej nie nastąpiło pod wpływem groźby uprawniającej do uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli; - okoliczności, czy wspólnicy spółki jawnej posiadali w trakcie II wojny światowej obywatelstwo i narodowość polską oraz status własnościowy znacjonalizowanego przedsiębiorstwa były zatem przedmiotem analizy w postępowaniu zakończonym decyzją Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2003 r. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej stwierdził, że H. G. i G. D. byli Niemcami. W odniesieniu do F. D. wskazano w skarżonej decyzji, że bezspornie był on obywatelem W., podnosząc, że nie odszukano dokumentów potwierdzających polską narodowość F. D. w toku II wojny światowej. Wnioskodawcy również nie przedłożyli na tę okoliczność żadnych dowodów; skoro okoliczność posiadania przez F. D. obywatelstwa polskiego była przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym decyzją Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2003 r., to okoliczność posiadania przez F. D. w latach 1939-1945 obywatelstwa polskiego, wynikająca z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 r., nie spełnia przesłanek do uznania jej za podstawę wznowienia postępowania, zakończonego decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r.; z akt postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 r. wynika, że decyzja ta została wydana w oparciu o życiorys F. D. sporządzony przez L. D. oraz dokumenty, stanowiące materiał dowodowy sprawy, zakończonej decyzją Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2003 r., a także dowody nadesłane przez L. D. do akt postępowania wznowieniowego, zakończonego decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję tego Ministra z dnia [...] sierpnia 2006 odmawiającą uchylenia decyzji Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2003 r. Skarga na powyższą decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2007 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2282/06; - przesłanką wznowienia w przypadku, gdy okoliczność była przedmiotem oceny przez organ orzekający, mógłby być dowód, potwierdzający tę okoliczność, spełniający przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k. p. a., czyli nowy, istniejący w dniu wydania decyzji, nieznany organowi, który wydał decyzję. Kryteriów tych nie spełnia decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 r. z uwagi na datę jej wydania. Decyzja ta nie istniała w dniu wydania decyzji Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2003 r., zatem dowód ten nie mógł zostać uwzględniony przez Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej przy ocenie okoliczności, mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Okoliczność poświadczenia przez Wojewodę [...] obywatelstwa polskiego F. D. w latach 1939-1945 wynikająca z dowodu, jakim jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 r. nie stanowi więc podstaw do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2003 r. na podstawie w art. 145 § 1 pkt 5 k. p. a.; celem postępowania jest w pierwszej kolejności ustalenie istnienia podstaw wznowienia (art. 149 § 2 k.p.a.), a więc przedmiotem oceny Ministra Gospodarki przy wydawaniu decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. była kwestia, czy okoliczność i dowód wskazywany przez L. D., G. D. i M. M. jako przesłanka wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2003 r. spełniają kryteria określone w art. 145 § 1 pkt 5 k. p. a., czyli są istotnymi dla sprawy nowymi okolicznościami i dowodami, istniejącymi w dniu wydania decyzji Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej, nieznanymi wówczas temu organowi; rozpatrując wniosek nieważnościowy organ posiadał w aktach sprawy między innymi poświadczenie obywatelstwa W. F. D. z dnia [...] listopada 1922 r., odwołanie adwokata S. K. - pełnomocnika F. i B. D. - z dnia 21 maja 1947 r. oraz protokół posiedzenia Komisji Wojewódzkiej z dnia 12 listopada 1946 r., odwołanie adw. S. K. z dnia 21 maja 1947 r. zawierające wzmianki wskazujące na fakt złożenia przez F. D. deklaracji wierności Narodowi i Państwu Polskiemu. Posiadanie przez F. D. obywatelstwa polskiego była więc znane organowi orzekającemu, który uczynił ją przedmiotem szczegółowej oceny i analizy w postępowaniu zakończonym decyzją Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2003 r. Skargę na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2010 r. wnieśli L. D. i M. M. W uzasadnieniu wskazali na niezgodność z prawem ustawy nacjonalizacyjnej, planowe niszczenie własności prywatnej przez okupantów, a potem przez władze PRL, preparowanie dokumentów przez organ. Podniesiono, iż brak jest dokumentów wskazujących na podpisanie niemieckiej listy narodowościowej przez F. D., a stwierdzenie "wir sind arish" nie tłumaczy się jako "jesteśmy Niemcami, nasza krew jest krwią germańską", lecz: "nie jesteśmy Żydami". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2010 r. nie narusza prawa. Zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej już ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, jest dotknięte kwalifikowaną wadą procesową, wyliczoną wyczerpująco w art. 145 § 1 k. p. a. albo art. 145a § 1 k. p. a. Wyczerpujące wyliczenie przesłanek wznowienia powoduje, iż przyczyny wznowienia ograniczone są jedynie do tych wymienionych w powyższych przepisach. Z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych wynikającą z art. 16 § 1 k. p. a. wykładnia przesłanek wznowienia powinna mieć charakter zawężający. Postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k. p. a.). Stosownie do art. 151 § 1 k. p. a. po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ wydaje decyzję, w której: odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k. p. a. lub art. 145a k. p. a., albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstawy do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k. p. a. lub art. 145a k. p. a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z powyższych przepisów wynika, że obowiązkiem organu, prowadzącego postępowanie w trybie wznowienia postępowania, jest na pierwszym miejscu ustalenie, czy zachodzi przyczyna wznowienia, określona w art. 145 § 1 k. p. a. lub art. 145a k. p. a. Gdy organ nie stwierdzi przyczyny wznowienia postępowania, to odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji nie rozstrzygając sprawy co do istoty. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Postanowienie o wznowieniu postępowania, zakończonego decyzją Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2003 r. zapadło w dniu [...] grudnia 2008 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k. p. a., jako że taką przesłankę zgłosili wnioskodawcy (wydanie decyzji z dnia [...] marca 2007 r. przez Wojewodę [...] stwierdzającą posiadanie obywatelstwa polskiego przez F. D. w latach 1939-1945). W związku z tym we wznowionym postępowaniu organ badał jedynie występowanie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k. p. a. w kontekście wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 r. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k. p. a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Prawidłowe jest w ocenie Sądu ustalenie organu, że w sprawie nie występuje przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k. p. a. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 r. stwierdzająca posiadanie obywatelstwa polskiego przez F. D. w latach 1939-1945 nie istniała bowiem w dniu wydania decyzji Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymującej w mocy decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2000 r. nie stwierdzającej nieważności orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] maja 1948 r. w sprawie przejęcia na własność Państwa przedmiotowego przedsiębiorstwa. Warunkiem zaś uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. mogłaby jedynie być okoliczność, aby dowód, na który powołują się skarżący we wniosku o wznowienie postępowania (decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 r.) istniał w dniu wydania decyzji kończącej postępowanie, które podlega wznowieniu, tj. w dniu [...] stycznia 2003 r. Decyzja Wojewody [...] została wydana ponad 4 lata później. Skoro nie istniała w dniu orzekania przez Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej, to nie mógł on wziąć jej pod uwagę, a zatem nie można mu zarzucić braku jej uwzględnienia w prowadzonym przez niego postępowaniu nieważnościowym. Ponadto rację ma organ podnosząc, że kwestia posiadania obywatelstwa przez F. D. był przedmiotem rozważań Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. W związku z powyższym, wobec niewystąpienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k. p. a., organ prawidłowo odmówił uchylenia decyzji Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2003 r. W takim stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).