IV SA/Wa 633/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2012 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę IV SA/Wa 633/12 UZASADNIENIE Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...].02.2012 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził niedopuszczalność zażalenia A. W. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w R. z dnia [...].05.2011 r., ponownie odmawiające uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia pn. Budowa trzech oczek wodnych na działce ew. nr [...] w miejscowości W. Gm. K.. W uzasadnieniu organ powołał się na art. 153 ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 198, poz. 1227 ze zm.) stanowiący, że na postanowienia regionalnych dyrektorów ochrony środowiska zażalenia nie przysługują. Wyjaśnił, że postępowanie to wszczęte zostało na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska i niezakończone ostateczną decyzją do czasu zmiany stanu prawnego (poprzednia decyzja środowiskowa upadła), co przesądziło o stosowaniu przepisów dotychczasowych. Do wydania kolejnego rozstrzygnięcia uprawniony był właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nadmienił także, iż w 'myśl art. 142 Kpa kwestionowane postanowienie można zaskarżyć w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wydanej przez Wójta Gminy K.. We wniesionej skardze A. W. stwierdził, iż w jego ocenie kwestionowane postanowienie odmowne jest merytorycznie wadliwe i Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska powinien skorzystać z art. 136 Kpa w zakresie wyjaśnienia obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla zamierzonej przez niego inwestycji. Zaznaczył też, że jego skarga wypełnia nadto treść art. 12 § 1 Kpa oraz art. 227 Kpa. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swe stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ) zwanej dalej P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem postanowienie to nie naruszyło przepisów obowiązującego prawa. Istotą sprawy jest wykładnia art. 153 ust. 2 a pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 198, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o informacji". Ustęp 1 art. 153 stanowi, iż do spraw wszczętych na podstawie ustawy - Prawo ochrony środowiska, przed dniem wejścia w życie ustawy o informacji i niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe z zastrzeżeniem, że kompetencje ministra właściwego do spraw środowiska przejmuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, a kompetencje wojewodów, marszałków województw i dyrektorów urzędów morskich - regionalni dyrektorzy ochrony środowiska. Z ust. 2 tego artykułu wynika, iż na postanowienie w sprawach, o których mowa w ust. 1 wydane przez wojewodów, marszałków województw, organy inspekcji sanitarnej, dyrektorów urzędów morskich oraz starostów nie przysługuje zażalenie. Z kolei ust. 2a pkt 2 art. 153 wyraźnie stanowi, że na postanowienia regionalnych dyrektorów ochrony środowiska zażalenia nie przysługują. Uchwalając wskazane przepisy ustawodawca wprowadził zasadę, że jakkolwiek do spraw wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe, to jednak na zapadłe postanowienia nie służą zażalenia. Pod pojęciem spraw wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną należy rozumieć sprawy dotyczące środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji. W trakcie tych postępowań konieczne jest zasięganie opinii organów, które wydają postanowienia w trybie art. 106 K.p.a., a od takich postanowień co do zasady służy zażalenie. Zmiana wprowadzona art. 153 ust. 2 oraz ust. 2a ustawy o informacji wyeliminowała zatem tryb zażaleniowy na postanowienia uzgadniające. Postanowienia te były wydane przez wojewodów, marszałków województw, organy inspekcji sanitarnej, dyrektorów urzędów morskich i starostów, jak stanowiły przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska. Kompetencje niektórych z tych organów tj.: wojewodów, marszałków województw i dyrektorów urzędów morskich przejęli regionalni dyrektorzy ochrony środowiska z mocy art. 153 ust. 1 ustawy o informacji. Po jej wejściu w życie zatem, jeżeli została wszczęta sprawa o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, postanowienia uzgadniające należały już do kompetencji regionalnych dyrektorów ochrony środowiska. Jeżeli postanowienia uzgadniające zostały wydane przed dniem wejścia w życie ustawy o informacji, złożono od nich zażalenia lecz nie zostały one rozpatrzone to postępowania zażaleniowe podlegały umorzeniu, z uwagi na to, że zarówno art. 153 ust. 2 tej ustawy, jak i art. 153 ust. 2a zażaleń już nie przewidują. Odnośnie zaś postanowień wydanych już po wejściu w życie ustawy o informacji należało stwierdzać z mocy prawa niedopuszczalność zażaleń, jak trafnie to uczynił Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga zatem, że art. 153 ust. 2 pkt 2 i ust. 2a pkt 2 cyt. ustawy nie przewidują już możliwości wnoszenia zażaleń na postanowienia wydane w trakcie postępowań o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji przez wojewodów, marszałków województw, organy inspekcji sanitarnej, dyrektorów urzędów morskich, starostów, regionalnych dyrektorów ochrony środowiska. Wątpliwości podniesione na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego, co do celowości poddawania oceny postanowień regionalnych dyrektorów ochrony środowiska, a więc organów wyspecjalizowanych wójtom, a następnie samorządowym kolegiom odwoławczym, jako właściwym do wydania decyzji środowiskowych wykraczają poza zakres niniejszej sprawy. Na marginesie także należy zauważyć, iż wskazany wśród zarzutów skargi art. 227 Kpa normuje instytucję skarg i wniosków, która pozostaje poza kognicją Sądów Administracyjnych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - orzekł jak w sentencji.