IV SA/Wa 637/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2018 r. sprawy ze skargi M. V. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2018r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej jako Szef Urzędu/organ odwoławczy/II instancji) po rozpoznaniu odwołania M. V. (dalej jako skarżący/cudzoziemiec) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r. poz. 1257) dalej jako K.p.a., uchylił decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] (dalej jako Komendant/organ I instancji) z [...] września 2017r. w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu, jednocześnie orzekł o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wydania decyzji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] czerwca 2017r. Komendant wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania do powrotu M. V. Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2017r. nr [...] orzekł o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wydania decyzji. Organ II instancji po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącego odwołania wydał decyzję powołaną na wstępie. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia stwierdzono, że cudzoziemiec dokonał przekroczenia granicy wbrew przepisom, a ponadto została wydana wobec niego ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy i ochrony uzupełniającej. Ponadto, skarżący postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] został umieszczony w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że cudzoziemiec spełnia przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 10 i pkt 16 lit. b u.o.c. Jednocześnie Szef Urzędu zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziła żadna z przesłanek wskazanych w art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i 351 u.o.c. Wskazano, że brak jest podstaw do uznania, że po powrocie do kraju pochodzenia skarżący będzie narażony na zagrożenia wymienione w tych przepisach. Organy administracji publicznej odmówiły bowiem nadania M. V. statusu uchodźcy, odmówiły udzielenia ochrony uzupełniającej. Powyższym rozstrzygnięciem została objęta również małżonka cudzoziemca i ich małoletnie dzieci. W uzasadnieniu w/w. decyzji podniesiono, że zarówno skarżący jak i jego żona nie wykazali uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, czy też ryzyka doznania poważnej krzywdy w wyniku stosowania tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Zdaniem organu II instancji obawa skarżącego związana z bezprawnymi działaniami ze strony funkcjonariuszy siłowych, którzy mieli mu na komisariacie podrzuć narkotyki, w związku z czym został on "warunkowo ukarany" nie zasługuje na akceptację. Oświadczenie to nie może zostać uznane za wiarygodne, gdyż jest ono nie tylko bardzo ogólnikowe i lakoniczne, ale także w żaden sposób nieweryfikowalne, a dodatkowo nie poparte przez stronę żadnym materiałem dowodowym. Co prawda, jak wskazuje organ II instancji skarżący dołączył wezwanie do sądu [...], ale z jego treści wynika, że był wezwany jako świadek a nie jako oskarżony. W ocenie Szefa Urzędu brak jest podstaw do twierdzenia, że wobec M. V. toczy się aktualnie postępowanie sądowe, które mogłoby skutkować pozbawieniem go prawa do rzetelnego procesu sądowego albo ukaraniem bez podstawy prawnej. Ponadto, organ II instancji, odnosząc się do wyniku badania medycznego, z którego wynika, iż skarżący choruje na wirusowe zapalenie wątroby typu C, stwierdził, iż powyższe nie stanowi przesłanki negatywnej do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Wyjaśniono, że infrastruktura w sektorze ochrony zdrowia w [...] jest dobra, wadą jest niezadowalająca jakość udzielanych świadczeń zdrowotnych czego przyczyną jest brak lekarzy wąskich specjalizacji. Pomimo powyższego niedoboru wiele chorób może być leczonych w [...]. W sytuacji jednakże gdy wymagane jest zaawansowane leczenie lub poddanie chorego operacji specjalistycznej, pacjent otrzymuje skierowanie na leczenie w innej części [...]. Praktyka kierowania chorych wymagających zaawansowanego, kompleksowego leczenia do szpitali klinicznych/uniwersyteckich jest w [...] powszechnie stosowana. W konsekwencji uznano, że skarżący ma możliwość podjęcia leczenia w swoim kraju pochodzenia, a tym samym brak jest podstaw do udzielenia skarżącemu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Natomiast w kwestii ochrony prawa cudzoziemca do ochrony życia rodzinnego i prywatnego, organ II instancji zaznaczył, że brak jest w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 4 listopada 1950r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284), dalej jako Konwencja, przepisów zobowiązujących państwa do poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru kraju, w którym chciałby on zamieszkać. Innymi słowy, nie można narzucać państwu, że ma ono legalizować pobyt cudzoziemca na jego terytorium na wybranej przez niego podstawie prawnej. Szef Urzędu podkreślił, że w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (dalej jako ETPCz) rozumienie pojęcia, "życie rodzinne" co do zasady dopowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami (konkubentami), pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do twierdzenia, że w przypadku zobowiązania cudzoziemca do powrotu więzy rodzinne zostaną zerwane lub istotnie ograniczone. Podstawą do takiego stwierdzenia jest fakt, że w odrębnym postępowaniu administracyjnym Szef Urzędu utrzymał w mocy decyzję zobowiązującą do powrotu małżonkę skarżącego, M. N. oraz troje ich małoletnich dzieci oraz orzekł wobec nich tożsamy okres zakazu ponownego wjazdu. Tak więc, w ocenie organu odwoławczego, zobowiązanie do powrotu cudzoziemca nie naruszy jego prawa do życia rodzinnego, jak też prawa do życia prywatnego w rozumieniu Konwencji. Formułując powyższe stanowisko organ odwoławczy uwzględnił dorobek orzeczniczy ETPCz w tym zakresie. Odnosząc się do sytuacji skarżącego, Szef Urzędu stwierdził, że w jego sprawie takie okoliczności nie zachodzą: skarżący nie posiada w naszym kraju majątku trwałego ani stałych źródeł dochodu stanowiących podstawę jego egzystencji. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że centrum życiowe M. V. zostało przeniesione do Polski oraz, że powrót do kraju pochodzenia w sposób drastyczny pogorszy jego sytuację osobistą. W ocenie organu II instancji brak jest podstaw do stwierdzenia, że zobowiązanie skarżącego do powrotu naruszyłoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, w stopniu istotnie zagrażającym rozwojowi psychofizycznemu. Jak wcześniej wskazano rodzina cudzoziemca, tj. małżonka, M. N. oraz małoletnie dzieci: K. V., K. V., S. V. również zostali zobowiązani do powrotu, a zatem nie istnieje ryzyko pozbawienia małoletnich: kontaktu z matką/ojcem i ich opieki, co mogłoby wpłynąć niekorzystnie na ich rozwój psychofizyczny. Biorąc więc pod rozwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż sytuacja cudzoziemca oraz jego rodziny nie uzasadnia udzielenia im zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobytu tolerowanego albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że ich powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. W ocenie Szefa Urzędu organ I instancji w myśl art. 7 K.p.a., podjął niezbędne kroki zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także w myśl art. 77 § 1 K.p.a. w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza również art. 80 K.p.a., gdyż organ I instancji dokonał właściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, którą przeprowadził zgodnie z ogólnymi zasadami zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Ponadto, Szef Urzędu wyjaśnił, że zgodnie z art. 315 ust. 2 pkt 1 u.o.c., w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie określa się terminu dobrowolnego powrotu cudzoziemca, gdy istnieje prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca. Stosownie zaś do art. 315 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 3 u.o.c., prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca istnieje, gdy cudzoziemiec przekroczył lub usiłował przekroczyć granice wbrew przepisom prawa. Szef Urzędu zauważył, że M. V. pomimo, że wjechał na terytorium naszego kraju w celu ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, to nie czekając na rozstrzygnięcie jakie zapadnie w jego sprawie, po zaledwie tygodniu od jego złożenia, dokonał przekroczenia granicy państwowej wbrew przepisom prawa i udał się do [...], gdzie również wystąpił z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. Powyższe wskazuje na instrumentalne potraktowanie przez cudzoziemca procedury dotyczącej ochrony międzynarodowej, a samo złożenie wniosku dotyczącego tej ochrony, jako sposób na wjazd do kraju trzeciego z pominięciem wymaganej prawem wizy. Z uwagi na powyższe, w opinii Szefa Urzędu zasadnym było zobowiązanie skarżącego do powrotu bez określenia terminu dobrowolnego powrotu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł M. V. zarzucając jej: - obrazę art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. poprzez niezebranie aktualnych raportów o sytuacji w kraju pochodzenia, do czego organ pierwszej i drugiej instancji jest zobowiązany, ani nie uwzględnienie stanu mojego zdrowia, a tym samym niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty cudzoziemiec wniósł o uchylenie decyzji w całości jako wydanej z naruszeniem ww. przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu szeroko odniósł się do podniesionych zarzutów i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej jako P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie poddana została decyzja z [...] stycznia 2018r. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekająca w przedmiocie zobowiązania M. V. obywatela [...] do powrotu oraz zakazie jego ponownego wjazdu w określonym w niej terminie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 302 ust. 1 u.o.c., decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę (pkt 10) oraz gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec przebywa w strzeżonym ośrodku albo areszcie dla cudzoziemców (pkt 16 lit. b). Skarżący, jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (m.in. z zeznań cudzoziemca z dnia 27 czerwca 2017r.) złożył w dniu 25 lipca 2016r. za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Z dokonanych ustaleń wynika, że w trakcie trwania procedury uchodźczej skarżący nielegalnie przekroczył granicę Rzeczypospolitej Polskiej i udał się na terytorium [...], skąd w dniu 27 czerwca 2017r. został przekazany na podstawie art. 18 ust. 1 lit. d Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)Nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013r. W związku z przekroczeniem granicy państwowej wbrew przepisom prawa skarżący został postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2017r, umieszczony w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w [...]. W dniu [...] czerwca 2017r. skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium Polski. Nie ulega więc wątpliwości, że organ odwoławczy słusznie stwierdził, że wobec skarżącego zachodzą przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt. 1 u.o.c. W świetle powyższego obowiązkiem organów rozpoznających sprawę było wydanie zaskarżonych decyzji, chyba że zastosowanie w sprawie znalazłyby przepisy art. 303 ust. 1, art. 348 lub art. 351 u.o.c.. W przepisach tych zostały bowiem wyszczególnione okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu (art. 303 ust.1), przesłanki udzielenia zgody na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względów humanitarnych (art. 348) lub zgody na pobyt tolerowany (art. 351). Jednak w ocenie Sądu, przepisy te nie miały w rozpoznawanej sprawie zastosowania. Warunkiem uznania, iż decyzja o zobowiązaniu do powrotu może naruszać przepisy Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. (Dz. U. z 1993 r.Nr 61, poz. 284, z późn. zm.). dalej jako Konwencja, jest stwierdzenie zindywidualizowanego, skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw w kraju, do którego dana osoba ma być wydana lub ma wrócić. Przy czym to strona, powołując się na zagrożenie naruszenia jej praw chronionych Konwencją, powinna wskazać fakty, które czynią jej obawy uzasadnionymi. Nie wystarczy zatem powołanie się na ogólną sytuację w kraju pochodzenia, bez konkretnego, zindywidualizowanego wskazania, iż sytuacja ta w sposób bezpośredni wpływa na naruszenie praw strony. Jedynie bowiem w przypadku stwierdzenia powszechnego stosowania przemocy bądź innych form poważnego naruszania praw człowieka wobec ludności cywilnej w danym państwie, bez względu na cechy bądź inne czynniki wyróżniające poszczególne osoby możliwe byłoby uznanie, że cudzoziemiec wydalony do takiego kraju byłby narażony na naruszenia jego praw podstawowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 września 2010r. sygn. akt V SA/Wa 338/2010 Lex Polonica nr 2555954, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2017 r. SA/Wa 2634/16, wyrok WSA w Warszawie z 18 kwietnia 2018r. dostępne na CBOIS). W przypadku skarżącego nie stwierdzono, aby sytuacja w [...] uzasadniała przyjęcie, że on lub jej rodzina są realnie zagrożeni bezpośrednim niebezpieczeństwem dla ich prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, poddania torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, zmuszeniu do pracy, lub pozbawienia prawa do rzetelnego procesu sądowego albo ukarania bez podstawy prawnej. Cudzoziemiec w toku postępowania powoływał się na obawę związaną z bezprawnymi działaniami ze strony funkcjonariuszy siłowych, którzy mieli mu na komisariacie podrzucić narkotyki, w związku z czym został on "warunkowo ukarany". Sąd podziela stanowisko Szefa Urzędu, że powyższe oświadczenie skarżącego nie może zostać uznane za wiarygodne, bowiem jest ogólnikowe, zbyt lakoniczne i nie zostało poparte żadnymi istotnymi dokumentami. Ponadto, w żaden sposób twierdzenie cudzoziemca nie może zostać zweryfikowane. Co prawda Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajduje się wezwanie cudzoziemca do sądu [...], ale z jego treści wynika, że jest to wezwanie na świadka, a nie jako oskarżonego. W ocenie Sądu brak jest podstaw, co słusznie wskazały organy orzekające w sprawie, do przyjęcia, że wobec cudzoziemca toczy się aktualnie postępowanie sądowe, które mogłoby skutkować pozbawieniem go prawa do rzetelnego procesu sądowego albo ukaraniem bez podstawy prawnej. Ponadto, organy dokonały również prawidłowych ustaleń w zakresie możliwości leczenia zdiagnozowanego u skarżącego wirusowego zapalenia wątroby typu C w kraju pochodzenia wskazując, iż okoliczność ta nie uzasadnia w żaden sposób spełniania przez skarżącego przesłanek udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. Trudna sytuacja ekonomiczna w kraju pochodzenia, utrata pracy, ewentualne problemy ze znalezieniem mieszkania, czy też inne standardy opieki medycznej w przypadku powrotu przez cudzoziemca do [...] nie mogą same w sobie uzasadniać postawienia zarzutu naruszenia praw chronionych w Konwencji. Taki pogląd ma oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 31 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1123/10, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż: "przesłanki zapobiegającej wydaleniu nie stanowi fakt pogorszenia ekonomicznych warunków życia cudzoziemca w kraju jego pochodzenia. Co do zasady, nie przeciwdziałają wydaleniu również względy medyczne, łączone ze stanem służby zdrowia i lepszymi standardami wykonywania usług medycznych w kraju przebywania. Z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wynika, że ten ostatni czynnik może podlegać uwzględnieniu na podstawie art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (zakaz tortur, nieludzkiego i poniżającego traktowania) tylko w odniesieniu do "bardzo wyjątkowych okoliczności" o charakterze humanitarnym (por. wyrok ETPCz z 27 maja 2008 r. w sprawie N. przeciwko Wielkiej Brytanii, nr 26565/05) ". W przypadku skarżącego akta sprawy nie wskazują na wystąpienie podobnych wyjątkowych okoliczności. Wobec powyższego Sąd za niezasadny uznaje zarzut dotyczący zgromadzenia niepełnego materiału dowodowego i nieuwzględnienie stanu zdrowia cudzoziemca. Organ odwoławczy oparł swoje stanowisko m.in. na opracowaniach sporządzonych przez Wydział Informacji Pochodzenia UDSC: z [...] maja 2017r. dotyczący sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego ([...]) (DPU-WIKP-424/221/20[...]17) oraz z [...] czerwca 2017r. dotyczący sytuacji zdrowotnej w [...] ([...]). Tak więc w świetle ustalonego stanu faktycznego za prawidłowe należy przyjąć, że wobec skarżącego nie można stwierdzić występowania konkretnego i indywidualnego zagrożenia dla jego praw oraz jego rodziny, a tym samym nie zachodzą przesłanki określone w art. 348 pkt 1 u.o.c. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał przyjęcie oceny, że w niniejszej sprawie nie zachodziła żadna z okoliczności wymienionych w art. 348 pkt 2 i 3 u.o.c. W pierwszej kolejności wskazać należy, że art. 8 Konwencji nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie (np. por. Darren Omoregie i Inni p-ko Norwegii, wyrok z dnia 31 lipca 2008r, skarga nr 265/07, Nunez p-ko Norwegii, wyrok z dnia 28 czerwca 2011, skarga nr 55597/09, Antwi i inni p-ko Norwegii, skarga nr 26940/10 wyrok z dnia 14 lutego 2012r.). Należy także nadmienić, że w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (dalej jako ETPCz) rozumienie pojęcia "życie rodzinne" ogranicza się co do zasady do związków pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami (konkubentami), pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. Zdaniem Sądu należy stwierdzić, że zobowiązanie cudzoziemca do powrotu do kraju pochodzenia nie spowoduje istotnego ograniczenia więzów rodzinnych bądź ich zerwania, na co słusznie wskazał organ. Nadmienić trzeba, że wobec żony skarżącego i ich małoletnich dzieci wydana została również ostateczna decyzja o zobowiązaniu do powrotu. Tak więc, wydanie rozstrzygnięcia w stosunku do cudzoziemca nie naruszy jego prawa do życia rodzinnego, jak również prawa do życia prywatnego w rozumieniu Konwencji. Sąd formułując powyższe stanowisko miał na uwadze orzecznictwo ETPCz, z którego wynika, że art. 8 Konwencji chroni życie prywatne rozumiane jako prawo do ustanowienia i rozwoju relacji z innymi istotami ludzkimi i światem zewnętrznym i niekiedy może obejmować kwestię jednostkowej społecznej tożsamości. Trybunał w przeszłości zaakceptował pogląd, że ogół społecznych więzi pomiędzy osiedlonym imigrantem i społeczeństwem w którym żyje stanowi część pojęcia "życie prywatne". ETPCz podkreślił, że jedynie w niewielu przypadkach osiedlony imigrant nie będzie w stanie wykazać, że jego wydalenie nie będzie ingerowało w jego życie prywatne chronione przez art. 8 Konwencji. Takie stanowisko wyrażono w wyroku w sprawie Balogun p-ko Wielkiej Brytanii z dnia 10 kwietnia 2012 r. (numer 60286/09). Powyższe orzeczenie nie może być jednak odbierane jako głos za bezwarunkową ochroną przed wydaleniem cudzoziemca z kraju goszczącego. W dalszej części www. orzeczenia Trybunał odnotował, że nie wszyscy osiedleni imigranci mają równie mocne więzi z krajem goszczącym i ww. kwestia z reguły powinna być przedmiotem oceny w kontekście "proporcjonalności" podjętego środka, jakim jest wydalenie cudzoziemca z kraju goszczącego. Z akt sprawy jasno wynika, że skarżący wjechał do Polski jako osoba dorosła w 2016 r. w tym okresie nie nawiązał silnych więzów z krajem pobytu, co prawidłowo zaznaczono w zaskarżonej decyzji. Powyższe okoliczności wskazują, że decyzja o zobowiązaniu skarżącego do powrotu nie narusza jego prawa do poszanowania życia prywatnego. Więzi jakie skarżący ewentualnie nawiązał podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie miały charakteru głębszych relacji, wskazujących na wysoki stopień integracji społecznej. Cały trwający jedynie około kilku miesięcy pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, związany był wyłącznie z postępowaniem w sprawie nadania statusu uchodźcy. Co istotne skarżący kilka dni po złożeniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej wyjechał nielegalnie wraz z cała rodziną do [...]. Również w tym kraju złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Kolejno wskazać należy, iż w zaskarżonej decyzji orzeczono wprawdzie o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jednak orzeczony zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen nie jest bezterminowy - wynosi 3 lata. Ewentualna ingerencja w prawo, o którym mowa w art. 8 Konwencji nie ma zatem charakteru bezterminowego. Z analogicznych powodów zdaniem Sądu wydanie zaskarżonej decyzji nie narusza przepisów Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11). Podkreślić należy, że cała rodzina skarżącego została ostatecznie zobowiązana do powrotu do kraju pochodzenia i określono ten sam termin opuszczenia terytorium Polski, a zatem nie istnieje ryzyko pozbawienia małoletnich dzieci kontaktu z rodzicami, opieki rodziców ani też do rozdzielenia rodziny, co niewątpliwie mogłoby niekorzystnie wpłynąć na ich rozwój psychofizyczny. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 listopada 2017r. sygn. akt II OSK 1395/17. Jednocześnie należy zauważyć, że na właściwy rozwój psychofizyczny dzieci, największy wpływ mają przede wszystkim warunki jakie zostały im stworzone przez rodziców oraz właściwie funkcjonująca sama rodzina, nie zaś fakt zamieszkiwania w konkretnym państwie, w tym wypadku Polsce. Jak trafnie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 lutego 2014r. (sygn. akt IV SA/Wa 2366/14, CBOSA) w odniesieniu do poprzednio obowiązującego art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zastosowanie ww. przesłanki możliwe jest gdy wydalenie cudzoziemca naruszałoby prawa jego dzieci w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu, czyli kwalifikowanym zagrożeniem, a nie jakimkolwiek dolegliwościom, które mogą spotkać małoletnie dzieci cudzoziemca w związku z wydaleniem ich rodzica. Tym samym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów Konwencji o prawach dziecka, tym samym nie naruszono art. 348 pkt 3 u.o.c. W kontekście instytucji udzielenia zgody na pobyt tolerowany Szef Urzędu trafnie wskazał, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przesłanka z art. 351 pkt 1 u.o.c., która jest stosowana gdy istnieją okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, bowiem organ II instancji nie stwierdził, że wobec cudzoziemca zachodzą okoliczności z art. 349 u.o.c. Reasumując powyższe rozważania, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy orzekające prawidłowo oceniły, że w stosunku do cudzoziemca nie zachodzą przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (art. 303 ust. 1 u.o.c. w związku z art. 348 i 351 u.o.c.). W świetle przedstawionych powyżej rozważań w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skargi zaskarżona decyzja wydana została z dopełnieniem wymogów wynikających z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Organ zarówno I jak i II instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy. Podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także w sposób właściwy dokonał oceny zebranego materiału dowodowego. Nie naruszono również art. 78 § 1 K.p.a. Organ odwoławczy w sposób wyraźny wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakie konkretnie dowody wziął pod uwagę przy podejmowaniu decyzji, a jakim odmówił wiarygodności. Z tych wszystkich względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych w skardze zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji skutkującego koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.