IV SA/Wa 638/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i wniosku o ustanowienie tłumacza przysięgłego języka [...] w sprawie ze skargi M. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz odmowy udzielenia zgody na pobyt tolerowany postanawia: 1) odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, 2) ustanowić dla skarżącego tłumacza przysięgłego języka [...]. Pismem z dnia 28 stycznia 2015 r. M. I. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2014 r., nr [...] o odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz zgody na pobyt tolerowany. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i wniosek o ustanowienie dla skarżącego tłumacza przysięgłego języka [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzasadniony. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako ppsa), Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Trzeba przypomnieć, że Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. odmówiła skarżącemu nadania statusu uchodźcy oraz innych form ochrony międzynarodowej (ochrony uzupełniającej, zgody na pobyt tolerowany). W związku z tym cudzoziemiec powinien dobrowolnie opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona (art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.). Z akt sprawy wynika, że skarżący nie opuścił Rzeczypospolitej Polskiej w określonym w ustawie terminie. Niemniej jednak w aktualnym stanie prawnym niewykonanie obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej we wskazanym terminie nie stanowi bezpośredniej przesłanki do przymusowego wydalenia [jak przewidywał to art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2003 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.) w zw. z art. 48 ust. 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej]. Jest natomiast podstawą do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach). W tej sytuacji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja bezpośrednio nie może powodować dla skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Takie niebezpieczeństwo może zaś wywoływać decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu która podlega przymusowemu wykonaniu (art. 329 ustawy o cudzoziemcach). Wobec tego w przypadku wydania takiej decyzji cudzoziemiec powinien poszukiwać ochrony tymczasowej, zwłaszcza, że zgodnie z art. 331 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w przypadku gdy cudzoziemiec złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie tego wniosku. Wobec tego ustawodawca już z chwilą złożenia skargi wraz z wnioskiem o wstrzymanie w postępowaniu zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu objął cudzoziemców ochroną przed wydaleniem. Zatem realność spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków można upatrywać jedynie w takiej decyzji. Zaskarżona zaś w niniejszym postępowaniu decyzja nie podlega przymusowemu wykonaniu, dlatego nie może powodować skutków o jakich mowa 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając wniosek o ustanowienie dla skarżącego tłumacza przysięgłego języka [...], Sąd stwierdza że jest on uzasadniony. Sąd wyjaśnia jednocześnie, że postanowienie w zakresie ustanowienia tłumacza przysięgłego nie podlega zaskarżeniu, a w konsekwencji nie wymaga uzasadnienia. Biorąc to wszystko pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 61 § 3 ppsa, orzekł jak w pkt 1. postanowienia. O ustanowieniu tłumacza przysięgłego Sąd orzekł na podstawie art. 5 § 2 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 133) w zw. z art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r., poz. 1647).