IV SA/Wa 638/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W piśmie z dnia 18 stycznia 2018 r. M. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu, zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP w okresie 3 lat od dnia wykonania decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu Skarżąca podała, że wykonanie decyzji uniemożliwi jej ochronę sądową w sytuacji, gdy wniesiona skarga zostanie uwzględniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej Ppsa) Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 Ppsa okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13). Wskazać należy, że okoliczność zobowiązania Skarżącej do powrotu do kraju pochodzenia i zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw obszaru Schengen łączy się z koniecznością opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu i wymusza zmianę planów, ale nie oznacza automatycznie powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. Przyjąć należałoby, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji jest możliwe, jeśli strona wykaże, że zmiana w jej życiu osobistym, jaka nastąpi wskutek powrotu do kraju pochodzenia i zakazu ponownego wjazdu na terytorium Polski oraz innych państw obszaru Schengen, będzie miała charakter znacznej szkody lub wywoła trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2018 r., sygn. II OZ 402/18). Natomiast w uzasadnieniu wniosku w niniejszej sprawie Skarżąca podała jedynie, że wydalenie jej z terytorium RP przed rozpoznaniem niniejszej sprawy spowoduje, że nie będzie mógł skorzystać z ewentualnej ochrony sądowej. W ocenie Sądu nie może zostać uwzględniony ten zarzut. Taka argumentacja jest bowiem zbyt lakoniczna aby stanowić podstawę do uwzględnienia wniosku. W interesie wnioskodawcy jest przedstawić takie okoliczności i dowody na ich poparcie by uprawdopodobnić z uwagi na jego indywidualną sytuację należy wstrzymać wykonanie decyzji o powrocie. W złożonym przy skardze wniosku w istocie nie wykazał w żaden sposób, że wyjazd doprowadzi do powstania przesłanek wstrzymania z art. 61 § 3 P.p.s.a. Zauważyć także należy, że z akt sprawy wynika, że w niniejszym postępowaniu udzielono Skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika – radcy prawnego. Wobec tego prawo do sądu będzie zagwarantowane bowiem Skarżącą będzie reprezentował profesjonalny pełnomocnik. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.