IV SA/Wa 639/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania A. B., prowadzącego działalność gospodarczą pn. "O. w C., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 53a ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r., poz. 1162) utrzymał mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2012 r. o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 1 0 000 zł za dokonywanie poza stacją demontażu wymontowywania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia oraz wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. Decyzja ta została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniach od [...] do [...] czerwca września 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, po uprzednim zawiadomieniu, przeprowadził kompleksową kontrolę u A. B. prowadzącego działalność gospodarczą pn. O. w C., pod kątem przestrzegania przepisów i decyzji w zakresie ochrony środowiska. W wyniku kontroli ustalono, że A. B. w okresie od [...] lutego 2011r. do [...] czerwca 2011 r. dokonał zakupu 3 sztuk pojazdów powypadkowych niekompletnych: Iveco nr rej.[...]; Ford Transit nr rej.[...]oraz Iveco Daily nr rej. [...]. Stwierdzono, że pojazdy te nie zostały poddane naprawie, badaniom technicznym I procedurze przerejestrowania, natomiast zostały one poddane procesowi demontażu z wykorzystaniem części elementów i podzespołów do ewentualnego ponownego wykorzystania ( silnik, rama, tylne zawieszenie). Pozostałości w postaci stalowych blach karoserii, układów zawieszenia i kierowania zostały przekazane do punktu skupu. Na pojazdy te brak było umów ubezpieczenia OC. A. B. powyższe ustalenia kontroli potwierdził zarówno w pisemnej informacji do protokołu z kontroli z dnia [...] czerwca 2012 r., jak również podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu [...] października 2012 r., podnosząc, że jego działania wynikało z braku znajomości przepisów prawa. Organ I instancji stwierdzając, że A. B. dokonując wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia oraz do odzysku lub recyklingu, naruszył art. 5 i art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, zaskarżoną decyzją wymierzył mu na podstawie art. 53a ust.1 tej ustawy karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Przy wymierzaniu tej kary organ miał na względzie kryteria określone w ust. 4 art. 53 tej ustawy. Organ wziął pod rozwagę to, że A. B. po raz pierwszy dokonał demontażu 2 sztuk pojazdów w miejscu do tego celu nieprzystosowanym, jak również ilość wytworzonych odpadów oraz brak udokumentowanego negatywnego wpływu prowadzonej działalności na stan środowiska wodno-gruntowego. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania A. B. stwierdził, iż wymierzenie stronie kary pieniężnej było zasadne, bowiem z zebranego w trakcie kontroli materiału dowodowego wynika, że demontował on pojazdy wycofane z eksploatacji. Poprzez demontaż pojazdów dokonywał ich wyzbycia się, zatem były to odpady w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Zgodnie z art. 3 pkt 6 tej ustawy pojazdy wycofane z eksploatacji stanowią odpady. Demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji w myśl art. 5 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu. A. B., jak wynika z protokołu kontroli nr [...] prowadził demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji poza stacją demontażu, na terenie nie spełniającym wymagań dla takiego zakładu. Odpady pochodzące z tych pojazdów znajdujące się na jego nieruchomości powstały w wyniku prowadzonej przez niego działalności w zakresie demontażu. Czynność demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji w myśl art. 40 ustawy o recyklingu zastrzeżona jest jedynie dla podmiotów, które mają stosowne zezwolenie, którego odwołujący nie posiadał. Działania A. B. spełniają przesłanki określone w art. 53a ust.1 ustawy o recyklingu, zatem organ I instancji prawidłowo wymierzył mu karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, a jej wysokość jest adekwatna do popełnionych przez niego naruszeń. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż przy wymierzeniu kary w takiej wysokości uwzględniono ilość zdemontowanych pojazdów wycofanych z eksploatacji i zgromadzonych części samochodowych, wskazujących, że skala działalności nie była znaczna. Stwierdzono również brak naruszeń przepisów o ochronie środowiska. Natomiast sposób prowadzenia działalności mógł spowodować zagrożenie dla środowiska poprzez wycieki płynów eksploatacyjnych. Za bezprzedmiotowy organ odwoławczy uznał zarzut strony dotyczący naruszenia art. 7 i art. 77 kpa, gdyż w jego ocenie organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe oraz wyciągnął właściwe wnioski. GIOŚ nadto wyjaśnił, iż stosownie do art. 67a Ordynacji podatkowej organ I instancji może udzielić ulgi w zakresie wymierzonej kary pieniężnej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. B. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez błędne ustalenie, iż jego zamiarem było pozbycie się pojazdów czego konsekwencją było przyjęcie, iż pojazdy stanowiły odpady zatem możliwe było uznanie ich za wycofane z eksploatacji, - art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w zw. z art. 3 ust.1 ustawy z dnia 276 kwietnia 2001 r. o odpadach, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że pojazdy będące przedmiotem kontroli stanowiły odpady, a w konsekwencji można było uznać te pojazdy za wycofane z eksploatacji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) , sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 53a ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r., poz. 1162; dalej jako ustawa), zgodnie z którym każdy, kto dokonuje poza stacją demontażu usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia, podlega karze pieniężnej od 10. 000 zł do 300.000 zł. W myśl ust. 2 tego artykułu kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 wymierza w drodze decyzji wojewódzki inspektor ochrony środowiska. Z analizy powołanego art. 51a wynika, że o ile ustawodawca w ust. 1 pozostawił organom uznanie co do ustalenia wysokości kary pieniężnej, to w jego ust. 2 poprzez zastosowanie sformułowana "wymierza" nałożył na organy obowiązek wymierzenia tej kary. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 ustawy pod pojęciem pojazd wycofany z eksploatacji rozumie się pojazd stanowiący odpad w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy ( kategorie Q),których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia jest obowiązany. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy stwierdzić, że organy obu instancji w oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli po pierwsze - prawidłowo uznały, że przedmiotowe dwa pojazdy znajdujące się na nieruchomości skarżącego, jako pojazdy wycofane z eksploatacji stanowiły odpady, po drugie – słusznie przyjęły, że działania skarżącego wyczerpały przesłanki określone wyżej powołanym art. 51a ust. 1 ustawy, tym samym wymierzenie kary pieniężnej było zasadne. Z protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, że skarżący nie mając stosownego zezwolenia na prowadzenie działalności w formie stacji demontażu pojazdów dokonał na terenie posesji stanowiącej jego własność demontażu trzech pojazdów z wykorzystaniem części elementów i podzespołów do ich ewentualnego wykorzystania ( silnik, rama, tylne zawieszenie). Natomiast pozostałe z demontażu blachy karoserii, układy zawieszenia i kierowania zostały oddane do punktu skupu. Ustalenia te skarżący potwierdził w pisemnej informacji stanowiącej załącznik nr 12 do protokołu z kontroli nr [...] sporządzonej i podpisanej w dniu [...] czerwca 2012 r. Z protokołu z kontroli wynika, że skarżący podpisał go w dniu [...] czerwca 2012 r. bez żadnych zastrzeżeń i uwag. Zgodnie z treścią protokołu, wyniki i ustalenia z kontroli zostały ze skarżącym omówione, protokół po odczytaniu został podpisany, a jeden jego egzemplarz doręczony kierownikowi kontrolowanej jednostki organizacyjnej. Podzielić należy stanowisko organów, że ujawnione w toku kontroli działania skarżącego były sprzeczne z art. 5 ustawy o recyklingu, bowiem wedle tego przepisu zbieranie pojazdów wycofanych z eksploatacji mogą prowadzić wyłącznie przedsiębiorcy prowadzący punkty zbierania pojazdów i przedsiębiorcy prowadzący stacje demontażu, a demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu. W takim przypadku wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej w pełni zasadne i a jej wysokość w kwocie 10.000 zł, jak słusznie uznały organy obu instancji adekwatna do naruszeń popełnionych przez skarżącego. Organy podkreśliły, że przy jej wymierzeniu wzięto pod uwagę kryteria z art. 53 ust. 4 ustawy o recyklingu, a to, że skarżący po raz pierwszy dokonał demontażu 2 szt. pojazdów w miejscu do tego celu nieprzeznaczonym, a przy tym nie stwierdzono negatywnego wpływu na stan środowiska gruntowo-wodnego, wzięto pod uwagę też ilość wytworzonych odpadów. W warunkach rozpoznawanej sprawy za pozbawione uzasadnionych podstaw należy uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, jak i art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Niezasadne są również zarzuty naruszenia dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 oraz 80 k.p.a., albowiem organy obu instancji w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające przeprowadziły zgodnie z wynikającymi z nich wymogami. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.