IV SA/Wa 639/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie : odmowy wyrażenia zgody na realizację przedsięwzięcia p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] stycznia 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 poz. 23 t. j.), dalej kpa, w związku z art. 127 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2016.353), dalej ustawy ooś, po rozpatrzeniu odwołania B. sp. z o.o od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z [...] września 2016 r., znak: [...], odmawiającej zgody na realizację inwestycji pod nazwą "[...]", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ustalił, że planowane przedsięwzięcie obejmuje budowę farmy wiatrowej [...], składającej się z maksymalnie 17 elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 59,5 MW wraz z infrastrukturą techniczną niezbędną do prawidłowego funkcjonowania przedsięwzięcia. Projektowane turbiny wiatrowe miałyby być zlokalizowane w dwóch podobszarach: — R. - w którym miałoby powstać maksymalnie 12 elektrowni wiatrowych o mocy nominalnej do 3,5 MW i wysokości całkowitej do 180 m, — D. - z planowaną lokalizacją maksymalnie 5 elektrowni wiatrowych o mocy nominalnej do 3,5 MW i wysokości całkowitej do 220 m. Projektowane lokalizacje elektrowni wiatrowych nie znajdują się w granicach powierzchniowych form ochrony przyrody, niemniej jednak trasa linii kablowej 110 kV relacji D. – W., na odcinku około 1 km w miejscu położonym pomiędzy miejscowościami B. a K. oraz nieopodal wsi B. na odcinku 0,2 km, przebiegać będzie przez zespół przyrodniczo krajobrazowy pn. [...]". Ponadto trasa projektowanej linii kablowej [...] przecina obszar Natura 2000 pn. "[...] ". W związku z powyższym planowana inwestycja, w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), wpisuje się w katalog przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. a i b oraz pkt 7. Tym samym przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy ooś) oraz może być wymagany obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia. Organ odwoławczy wskazał na art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961, dalej ustawa zew), zgodnie z którym przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy zachować odległość elektrowni wiatrowych, w stosunku do budynków pełniących funkcję mieszkaniową oraz do form ochrony przyrody, w tym obszarów Natura 2000, wynoszącą minimum dziesięciokrotność wysokości elektrowni mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik z łopatami. Ponieważ zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wskazuje, że planowana inwestycja nie będzie wypełniać warunków zawartych w art. 4 ww. ustawy. W związku z powyższym, w trybie art. 15 ust. 3 ustawy zew należało odmówił zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W skardze na powyższą decyzję strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest: — art. 6 k.p.a. w zw. z art. 87 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędne uznanie, że zarówno organ I, jak i II instancji miał obowiązek stosować przepisy ustawy odległościowej do momentu wyłączenia ich z obrotu prawnego oraz że zarówno RDOŚ, jak i GDOŚ nie posiadają jakichkolwiek kompetencji do arbitralnego decydowania o niestosowaniu obowiązującego aktu prawnego (s. 6 Decyzji), podczas gdy wyrażony w art. 6 k.p.a. nakaz działania na podstawie prawa odnosi się również do prawa unijnego, a to ma pierwszeństwo przed prawem krajowym (art. 87 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP), co oznacza, że zarówno RDOŚ, jak i GDOŚ miały obowiązek dokonania kontroli prawa krajowego pod kątem jego zgodności z prawem unijnym oraz nie mogły zastosować przepisów krajowych z nim sprzecznych; — art. 126 w związku z art. 110 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko mimo związania organu pierwszej instancji własnym postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...] ("Postanowienie"), nakładającym obowiązek przeprowadzenia takiej oceny, a które do dnia wydania Decyzji nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego; — art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w przypadku, gdy istniała podstawa do wydania decyzji kasacyjnej w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a.; — art. 6, art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak zgromadzenia pełnego materiału dowodowego oraz jego wszechstronnego rozważenia, to jest brak dokonania własnych ustaleń w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie oraz oparcie się wyłącznie na ustaleniach dokonanych przez organ pierwszej instancji, a także zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w tym brak wystąpienia do właściwego powiatowego inspektora sanitarnego o wydanie opinii przed wydaniem decyzji. Skarżąca decyzji zarzuciła również naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 15 ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych1 ("Ustawa") przez ich zastosowanie, w sytuacji, gdy: a) Ustawa nie została notyfikowana Komisji Europejskiej, a obowiązek notyfikacji wynika z Dyrektywy 2015/1535/UE2 oraz Dyrektywy 2006/123/WE3; brak notyfikacji skutkuje niemożnością zastosowania tych przepisów przez organy państwowe; b) jest to przepis sprzeczny z Dyrektywą 2009/28/WE4- z uwagi na to, że wynikający z Ustawy nakaz lokowania elektrowni wiatrowych w odległości co najmniej 10-krotności ich wysokości w stosunku do budynków mieszkalnych uniemożliwia spełnienie wymogów określonych w Dyrektywie 2009/28/WE, polegających na: 1. promowaniu przez państwa członkowskie wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych (art. 1 Dyrektywy 2009/28/WE), 2. zapewnieniu przez państwa członkowskie, że wszelkie krajowe przepisy dotyczące procedur autoryzacji, certyfikacji i licencjonowania, które są stosowane w elektrowniach wytwarzających energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii będą proporcjonalne i niezbędne (art. 13 ust. 1 akapit 1 Dyrektywy 2009/28/WE), 3. osiągnięciu przez Polskę pułapu 15% udziału energii ze źródeł odnawialnych w całkowitym zużyciu energii brutto, jaki Polska ma osiągnąć w 2020 r. (Załącznik nr 1 do Dyrektywy 2009/28/WE). Ewentualnie na wypadek, gdyby dla tut. Sądu sprzeczność art. 4 ust. 1 Ustawy z prawem wspólnotowym nie była oczywista, Skarżąca wniosła na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej5 ("TFUE"), aby tut. Sąd zwrócił się z zapytaniem do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ("TSUE"); 2) art. 15 ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 Ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie (nawet gdyby przyjąć, że przepisy te mogły mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, z czym Skarżąca się nie zgadza - patrz zarzut powyżej), z uwagi na to, że w postępowaniu, którego dotyczą zaskarżone decyzje nie jest jeszcze znana wysokość elektrowni wiatrowych, tym samym nie można przesądzić o prawnej niedopuszczalności lokalizacji tych elektrowni (Skarżąca nie określiła wysokości elektrowni, które zamierza budować, a oświadczyła jedynie, że ma zamiar wybudować elektrownie wiatrowe o wysokości całkowitej do 180 i do 220 m (s. 2 i 3 Decyzji), tym samym mogą to być urządzenia niższe), co oznacza, że organy administracji nie miały podstawy do przemnożenia określonej przez siebie wysokości razy 10, żeby ustalić, jaka powinna być minimalna odległość od zabudowy mieszkalnej (art. 4 ust. 1 Ustawy); 3) art. 6 pkt 7 oraz art. 15 ust. 3 Ustawy poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji gdy wydawanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest elementem lokalizacji elektrowni wiatrowej oraz brak jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, który pozwoliłby na zastosowanie przepisu art. 15 ust. 3 Ustawy; 4) art. 4 ust. 1 Ustawy poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji gdy przepis ten ma zastosowanie do lokalizacji elektrowni wiatrowych, a zatem postępowań administracyjnych i planistycznych określonych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegających w szczególności na uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 5) art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 8 oraz art. 80 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko6 ("Ustawa OOŚ"), poprzez ich niezastosowanie, polegające na nieprzeprowadzeniu oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i oparciu się wyłącznie na fragmencie zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. odległości planowanej inwestycji od zabudowy mieszkalnej wskazanej w raporcie, jako jedna z wielu danych w nim zawartych, podczas gdy zakres postępowania wyjaśniającego w tej sprawie został określony przez przepisy Ustawy OOŚ i zgodnie z nimi powinno ono obejmować weryfikację całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności całego raportu, a nie poszczególnych jego punktów (art. 3 ust. 1 pkt 8 oraz art. 80 ust. 1 pkt 2 Ustawy OOŚ), co doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, zgodnie z art. 1 ust. 1 określa warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych oraz warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej albo planowanej zabudowy mieszkaniowej. Z kolei art. 4 ust. 1 i 2 ww. ustawy określa: 1. Odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane: 1) elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz 2) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). 2. Odległość, o której mowa w ust. 1, wymagana jest również przy lokalizacji i budowie elektrowni wiatrowej od form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, 1688 i 1936 oraz z 2016 r. poz. 422), oraz od leśnych kompleksów promocyjnych, o których mowa w art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2015 r. poz. 2100 oraz z 2016 r. poz. 422, 586 i 903), przy czym ustanawianie tych form ochrony przyrody oraz leśnych kompleksów promocyjnych nie wymaga zachowania odległości, o której mowa w ust. 1. W rozumieniu art. 1 lit. f dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L. 2015, 241, 1), "przepisy techniczne" oznaczają specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub korzystania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 7, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Z kolei pojęcie usługi zdefiniowane jest w art. 1 lit. b ww. dyrektywy i oznacza każdą usługę społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każdą usługę normalnie świadczoną za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług. W ocenie Sądu, przepis art. 4 ust. 1 i 2 ww. ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut braku notyfikacji ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych przez Komisję Europejską. Natomiast zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Sąd ustalił, że Grupa Posłów na Sejm RPVIII Kadencji na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 188 pkt 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) skierowała do Trybunału Konstytucyjnego dwa wnioski o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961). W pierwszym wniosku z 2 grudnia 2016 r. posłowie wnieśli o stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny, że następujące przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych są niezgodne ze wskazanymi wzorcami kontroli konstytucyjności: 1. art. 4 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 6 zaskarżonej ustawy, przewidując zakaz lokalizowania i budowania elektrowni wiatrowej w odległości mniejszej niż 10-krotność całkowitej wysokości tej elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego albo budynku obejmującego funkcję mieszkaniową, od form ochrony przyrody oraz od leśnych kompleksów promocyjnych - są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą proporcjonalności, art. 5 Konstytucji, art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 20 i art. 22 Konstytucji oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji; 2. art. 4 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 6 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 zaskarżonej ustawy, przewidując, że zakaz lokalizowania i budowania elektrowni wiatrowej w odległości mniejszej niż 10-krotność całkowitej wysokości tej elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego albo budynku obejmującego funkcję mieszkaniową, od form ochrony przyrody oraz od leśnych kompleksów promocyjnych, powinien być uwzględniony przez organy gminy przy sporządzaniu oraz uchwalaniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy albo jego zmiany oraz przy sporządzaniu oraz uchwalaniu albo przyjmowaniu planu miejscowego albo jego zmiany, a nadto przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, oraz art. 15 ust. 7 pkt 2, ust. 8 i ust. 9 zaskarżonej ustawy, zakazując organom gminy uchwalania planów miejscowych przewidujących lokalizację nowej elektrowni wiatrowej na podstawie przepisów dotychczasowych w pewnym okresie od wejścia w życie ustawy albo w sytuacji, gdy w dniu wejścia w życie ustawy podjęto już uchwałę o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu - są niezgodne z zasadą pomocniczości wynikającą z preambuły Konstytucji, z zasadą proporcjonalności wynikającą z art. 2 Konstytucji, art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 2 oraz art. 165 ust. 1 i ust. 2 i art. 166 ust. 1 Konstytucji; 3. art. 9 pkt 1 oraz art. 17 zaskarżonej ustawy - są niezgodne z zasadą przyzwoitej legislacji wynikającą z art. 2 Konstytucji, art. 217 i art. 84 Konstytucji; 4. art. 12 zaskarżonej ustawy - jest niezgodny z art. 5, art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 20 i art. 22 Konstytucji oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji; 5. art. 13 ust. 2 i ust. 6 zaskarżonej ustawy, uzależniając nakazanie rozbiórki elektrowni wiatrowej na koszt inwestora od upływu terminu na wydanie przez właściwe organy stosownych decyzji - są niezgodne z wynikającymi z art. 2 Konstytucji zasadą zaufania obywateli do państwa i prawa, zasadą proporcjonalności oraz zasadą ochrony praw nabytych; 6. art. 14 ust. 5, ust. 6 i ust. 7, art. 15 ust. 3, ust. 7 pkt 2, ust. 8 i ust. 9 zaskarżonej ustawy, pozbawiając inwestora możliwości lokalizacji i wybudowania elektrowni wiatrowej zgodnie z przepisami dotychczasowymi, na podstawie wydanej na jego rzecz decyzji lub obowiązującego miejscowego planu lub w sytuacji, gdy w dniu wejścia w życie spełnione były przesłanki lokalizacji na danym terenie inwestycji w tym zakresie i toczyło się postępowanie w przedmiocie wydania decyzji albo toczyła się procedura uchwalenia miejscowego planu obejmującego teren inwestycji - są niezgodne z wynikającymi z art. 2 Konstytucji zasadą zaufania do państwa i prawa, zasadą ochrony praw nabytych i interesów w toku, art. 5, art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 10 ust. 1 i ust. 2, art. 20 i art. 22 Konstytucji oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji. Sprawa została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą K 51/16. W drugim wniosku z 19 grudnia 2016 r. posłowie na Sejm RP wnieśli o stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny braku zgodności ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych z art. 2, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz z art. 64 ust. 1 Konstytucji, a w szczególności o stwierdzenie braku zgodności: 1. art. 3 ustawy z art. 2, art. 20, art. 22 w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, 2. art. 4, art. 5,art. 6 i art. 7 ustawy z art. 20, 22, 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 74 ust. 4,art. 164 i art. 166 Konstytucji w zakresie w jakim wywodzi się tego artykułu zasadę pomocniczości wyrażoną w preambule Konstytucji, 3. art. 12, art. 13 ust. 2 i 6, i art. 14 ustawy z art. 2, art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 i w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, 4. art. 3 pkt 3 oraz art. 82 ust. 3 pkt Prawa budowlanego i wiersza XXIX tabeli stanowiącej załącznik do Prawa budowlanego w zakresie zmian dokonanych przez art. 9 ustawy oraz art. 17 ustawy z art. 2, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji. Spawa została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą K-54/16. Sąd ustalił, że sprawy te zostały połączone i otrzymały sygn. K 51/16. W związku z tym, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy kwestionowanej pod względem zgodności z Konstytucją RP ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, Sąd uznał, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy będzie zależało od wyniku postępowania toczącego się przez Trybunałem Konstytucyjnym, w połączonych sprawach K 51/16 i K 54/16. Sąd wziął pod uwagę, że nowa ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych określa warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych, w tym warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej albo planowanej zabudowy mieszkaniowej, w szczególności przewiduje, że lokalizacja elektrowni wiatrowej możliwa będzie wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 3) oraz ustanawia minimalną odległość lokalizacji oraz budowy elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych albo budynków o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa oraz wymienionych budynków od elektrowni wiatrowej, a także elektrowni wiatrowych od form ochrony przyrody oraz od leśnych kompleksów promocyjnych. Dlatego też - w ocenie Sądu - rozstrzygnięcie zagadnienia konstytucyjności przepisów o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, ujętych we wnioskach do Trybunału Konstytucyjnego, jest istotne dla prawidłowego i sprawiedliwego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i z tego względu zawieszenie postępowania jest konieczne do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.